ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ଥିବା ରାଜା ଯୟାତି, ନିଜ ପ୍ରଜାମାନଙ୍କୁ ନ୍ୟାୟରେ ଦୀପ୍ତ କରିଥିଲେ; ସେ ଏକ ଦ୍ୱିତୀୟ ଇନ୍ଦ୍ର ପରି ଶାସନ କରୁଥିଲେ। ସିଂହ ପରି ଚାଲିବା, ଯୁବା ଅବସ୍ଥାରେ ମନୋରଞ୍ଜନରେ ଲିନ ରହି, ଯୟାତି ତାଙ୍କର ଧର୍ମକୁ ଅଲଙ୍ଘନ କରି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଶୁଭ ଇଚ୍ଛା ନିଜେ ପୂରଣ କରି, ରାଜା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ଏକ ଥକା ଅନୁଭୂତି ଆସିଲା; ଏବଂ ସେ ଏହି ବିଚାର କଲେ, ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ଅବଧି ଶେଷ ହେବା ଦିନ ଆସିଗଲା। ସେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯୟାତି, ସମୟର ମୂଳ୍ୟାଙ୍କନ କରି, ଏହା ସଠିକ୍ ସମୟ ବୋଲି ବୁଝି, ତାଙ୍କ ପୁଅ ପୁରୁଙ୍କୁ କହିଲେ: "ବସ୍ତୁ ଉପଭୋଗ କରି ଚାହିଦା କେବେ ଶାନ୍ତ ହୁଏନା; ଘୀରେ ଆଗ ଯେପରି, ଚାହିଦା ବଢିବାକୁ ଥାଏ। ପୃଥିବୀରେ ଯେତେ ଚାଉଳ, ଜାଉ, ସୁନା, ଗୋଉ, ନାରୀ ଅଛନ୍ତି, ଏହା ସବୁ ଏକ ଲୋକ ପାଇଁ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ନୁହେଁ; ଏହି ଭାବନା ରଖି, ଅନ୍ତତଃ ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ।" "ଶତ୍ରୁ ଦଳନ କରୁଥିବା ପୁରୁ, ମୁଁ ଆନନ୍ଦ ଓ ଶକ୍ତି ସହିତ, ମୋ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ଯୁବ ଆସ୍ୱାଦ କରିଛି, ତୁମେ ମୋ ସହ ଥିଲା। ପୁରୁ, ମୁଁ ଖୁସି; ତୁମେ ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଉ। ତୁମର ଯୁବ ଅବସ୍ଥା ଫେରି ନିଅ, ଏବଂ ଏହି ରାଜ୍ୟ ନିଅ, କାରଣ ତୁମେ ମୋ ପ୍ରିୟ ପୁଅ।" ତାପରେ ରାଜା ଯୟାତି, ନହୁଷଙ୍କ ପୁଅ, ବୃଦ୍ଧ ଅବସ୍ଥା ଗ୍ରହଣ କଲେ, ପୁରୁ ତାଙ୍କର ଯୁବ ଅବସ୍ଥା ଫେରି ନେଲେ। ରାଜା ତାଙ୍କ ଅପର ପୁଅ ପୁରୁଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ କରିବାକୁ ଚାହିଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଅନ୍ୟ ଶ୍ରେଣୀମାନେ ସନ୍ଦେହ କଲେ: "ମହାରାଜ, ବଡ ଭାଇ ଯଦୁଙ୍କୁ ଛାଡି, ଦେବୟାନୀଙ୍କ ପୁଅ, ଶୁକ୍ରଙ୍କ ନାତି ପୁରୁଙ୍କୁ କିପରି ରାଜ୍ୟ ଦେବେ?" "ଆପଣଙ୍କର ପ୍ରଥମ ପୁଅ ଯଦୁ, ତାପରେ ତୁର୍ବସୁ, ଶର୍ମିଷ୍ଠାଙ୍କ ପୁଅ ଦ୍ରୁହ୍ୟୁ, ତାପରେ ଅନୁ, ଏବଂ ପୁରୁ। ଅପର ପୁଅ କିପରି ରାଜ୍ୟର ଅଧିକାରୀ?" ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଇ ଯୟାତି କହିଲେ: "ମୁଁ କେବେ ମୋ ବଡ ପୁଅକୁ ରାଜ୍ୟ ଦେବିନା। ଯଦୁ ମୋ ଆଜ୍ଞା ଶୁନିନାହିଁ, ପିତାଙ୍କ ବିରୋଧରେ କାର୍ଯ୍ୟ କଲା; ଏପରି ପୁଅ ଧର୍ମଜନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସତ୍ପୁତ୍ର ନୁହେଁ।" "ଯେ ନିଜ ମାତାପିତାଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଅନୁସରଣ କରେ, ଉପକୃତ ହୁଏ, ଧର୍ମ ପଥରେ ଚାଲେ, ସେ ପୁଅ ଏକ ସତ୍ପୁତ୍ର। ଯଦୁ, ତୁର୍ବସୁ, ଦ୍ରୁହ୍ୟୁ ଏବଂ ଅନୁ ମୋତେ ଅସମ୍ମାନ କଲେ; କିନ୍ତୁ ପୁରୁ ମୋ ଆଜ୍ଞା ପୂରଣ କଲେ ଏବଂ ମୋତେ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ; ତେଣୁ ତାଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟ ଦେଉଛି।" "ପୁରୁ ମୋ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କଲେ; ଶୁକ୍ର କବ୍ୟ ଉଶନାସ୍ ମୋତେ ଏହି ଦାୟିତ୍ୱ ଦେଇଥିଲେ। ଯେ ପିତାଙ୍କ ଅନୁସରଣ କରେ, ସେ ପୁଅ ରାଜ୍ୟର ଅଧିକାରୀ; ସମସ୍ତେ ଏହାକୁ ମନ୍ତ୍ରଣା କରନ୍ତୁ—ପୁରୁଙ୍କୁ ରାଜା କରାଯାଉ।" "ଗୁଣ ଥିବା ପୁଅ, ଯେ ସଦା ମାତାପିତାଙ୍କ ଉପକୃତି କରେ, ସେ ସବୁ ଶୁଭ ଫଳର ଅଧିକାରୀ; ସେ ଅପର ପୁଅ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଅଧିପତି। ଏହି ରାଜ୍ୟ ଯୋଗ୍ୟ ବଡ ପୁଅର, ଯେ ଆପଣଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଏବଂ ଆପଣଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରେ। ଶୁକ୍ରଙ୍କୁ ବର ଦେଇ, ଅନ୍ୟ କିଛି କହିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।" ନହୁଷ ଏହି ସମସ୍ତ ପ୍ରଜା ଓ ନାଗରିକମାନେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେବା ପରେ, ପୁରୁଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ କଲେ। ରାଜ୍ୟ ପୁରୁଙ୍କୁ ଦେଇ, ଯୟାତି ବନବାସୀ ହେବା ପାଇଁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କଲେ, ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ତପସ୍ୱୀମାନଙ୍କ ସହ ସହର ଛାଡି ଦେଲେ। ଯଦୁରୁ ଯାଦବ, ତୁର୍ବସୁରୁ ଯବନ, ଦ୍ରୁହ୍ୟୁରୁ ଭୋଜ, ଅନୁରୁ ମ୍ଲେଚ୍ଛ ଜନଗୋଷ୍ଠୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ପୁରୁରୁ ପୌରବ ବଂଶ ଆସିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ତୁମେ ଜନ୍ମ ନେଇଛ; ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ ଏହି ରାଜ୍ୟ କୁରୁ ବଂଶକୁ ଯାଇଥିଲା। ଏପରି ରାଜା ନହୁଷଙ୍କ ପୁଅ ଯୟାତି, ନିଜ ପ୍ରିୟ ପୁଅକୁ ରାଜ୍ୟରେ ବସାଇ, ବନବାସୀ ତପସ୍ୱୀ ହେଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସହିତ ବନରେ ଫଳ ଓ ମୂଳ ଭୋଜନ କରି, ନିଜେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକରେଁ ଅନ୍ତିମ ସମୟରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ। ସ୍ୱର୍ଗରେ ଅନନ୍ଦ ଓ ଖୁସିରେ ବସିଲେ, କିନ୍ତୁ ଶକ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅଳ୍ପ ସମୟ ପରେ ପୁନଃ ପୃଥିବୀକୁ ତଳେ ପକାଯିବାକୁ ପଡିଲେ; ଏହା ତଳେ ନାହିଁ, ଏବଂ ଉପରେ ନାହିଁ, ମଧ୍ୟ ଅନ୍ତରିକ୍ଷରେ ରହିଲେ। ପରେ, ସେ ପୁନଃ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ, ରାଜା ବସୁମତ, ଅଷ୍ଟକ, ପ୍ରତାର୍ଦନ, ଶିବି ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗର ସଭାରେ ମିଶିଲେ। କିପରି ଏହି ରାଜା ପୁନଃ ସ୍ୱର୍ଗ ପାଇଲେ? କିପରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀକୁ ତଳେ ପକାଯିବାକୁ ପଡିଲେ? ଏହି ସମସ୍ତ ଘଟଣା ପ୍ରକୃତରେ କିପରି ଘଟିଲା ମୁଁ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ, ମୁଁ ଦେବସ୍ତମ୍ଭ ମଧ୍ୟରେ ଏହା ଚାହେଁ। ଯୟାତି, ଭୂମିର ରାଜା, ଦେବରାଜ ଇନ୍ଦ୍ର ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, କୁରୁ ବଂଶର ପୋଷକ, ଅଗ୍ନି ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍। ତାଙ୍କର ବ୍ୟପକ କୀର୍ତି, ସତ୍ୟବାଦିତା, ମହାନତା ସମ୍ପର୍କରେ ମୁଁ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ। ମୁଁ ତୁମକୁ ଯୟାତିଙ୍କ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀର ଶ୍ରେଷ୍ଠ କଥା କହିବି, ଯାହା ଶ୍ରବଣ କରି ମହାପୁଣ୍ୟ ହୁଏ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପାପ ନିଶ୍ଚୟ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ଯୟାତି, ନହୁଷଙ୍କ ପୁଅ, ଖୁସି ସହିତ ପୁରୁଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟରେ ବସାଇ, ବନକୁ ଚାଲିଗଲେ। ନିଜ ପୁଅମାନେ, ଯଦୁ ଆଗରେ, ସେମାନଙ୍କୁ ନିଜ ନିଜ ଦିଗରେ ଦେଇ, ରାଜା ଦୀର୍ଘ ସମୟ ବନରେ ଫଳ ଓ ମୂଳ ଭୋଜନ କରି ରହିଲେ। ସେ ନିଜେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, କ୍ରୋଧ ଜୟ କରି, ପିତୃ ଦେବତାଙ୍କୁ ତୃପ୍ତି ଦେଇ, ଅଗ୍ନିକୁ ନିୟମାନୁସାରେ ବନବାସୀ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଦେଇ, ଅତିଥିମାନେ ଆସିଲେ ତାଙ୍କୁ ବନର ଉପଯୁକ୍ତ ଦାନ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କରି, ମହାନ ଯୟାତି ଅନ୍ୟ ଉପରେ ତାଜା ଖାଦ୍ୟ ଖାଇନାହିଁ, ସେ କେବଳ ଅବଶିଷ୍ଟ ଖାଦ୍ୟ ଭୋଜନ କରିଥିଲେ।