ଏକ ସମୟର କଥା, ରାଜା ଯୟାତି ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାର ଭାର ଭୋଗୁଥିଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ପୁଅମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଏକଜଣଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଯୌବନ ଦେବା ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କଲେ। ପ୍ରଥମେ, ତାଙ୍କର ପୁଅ ତୁର୍ବସୁଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ରାଜା, ତୁମେ ମୋ ଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ ଅନେକ ପୁଅ ରଖିଛ, ତେଣୁ ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଦେବାକୁ ବାଛ। ଯଦି ତୁମେ, ମୋ ହୃଦୟରୁ ଜନ୍ମ ନିଅଥିବା ପୁଅ, ମୋତେ ତୁମର ଯୌବନ ଦେଉନାହାଁ, ତେବେ ଏହି ମାତୃସମ୍ବନ୍ଧର କାରଣରୁ ତୁମର ସନ୍ତାନମାନେ ଦୁଷ୍ଟ ହେବେ।” ଯୟାତି ପୁଣି କହିଲେ, “ତୁର୍ବସୁ, ତୁମେ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ସହିତ ପାପ ଗ୍ରହଣ କର; ମୁଁ ତୁମର ଯୌବନ ସହ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରିବି। କିନ୍ତୁ ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ ମୁଁ ତୁମର ଯୌବନ ଫେରାଇ ଦେବି ଏବଂ ପୁଣି ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଏବଂ ପାପ ଗ୍ରହଣ କରିବି।” ତୁର୍ବସୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ମୁଁ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଚାହୁଁନି, ଏହା ଆନନ୍ଦ ନାଶ କରେ, ଶକ୍ତି ଓ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ହରାଇ ଦିଏ, ବୁଦ୍ଧି ନଷ୍ଟ କରେ।” ତେବେ ଯୟାତି କହିଲେ, “ଯଦି ତୁମେ ମୋତେ ତୁମର ଯୌବନ ଦେଉନାହାଁ, ତୁମର ବଂଶ ନାଶ ହେବ। ତୁମେ ଏମିତି ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରାଜା ହେବା, ଯେଉଁମାନେ ଅଧର୍ମରେ ଲିପ୍ତ, ମାଂସ ଭୋଜନ କରନ୍ତି, ଗୁରୁପତ୍ନୀ ସହ ଆସକ୍ତ, ପଶୁ ସମାନ ଚରିତ୍ରର, ଚଣ୍ଡାଳ ଓ ପାପୀ ମଧ୍ୟରେ ରାଜ୍ୟ କରିବା।” ଏପରି ଶାପ ଦେଇ, ଯୟାତି ତାଙ୍କର ଅନ୍ୟ ପୁଅ ଦ୍ରୁହ୍ୟୁଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଦ୍ରୁହ୍ୟୁ, ତୁମେ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଗ୍ରହଣ କର, ଏହା ରଙ୍ଗ ଓ ଆକୃତି ନଷ୍ଟ କରେ; ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ ମୁଁ ତୁମର ଯୌବନ ଫେରାଇ ଦେବି।” ଦ୍ରୁହ୍ୟୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ବୃଦ୍ଧ ଲୋକ ରାଜ୍ୟ, ରଥ, ଘୋଡ଼ା, ନାରୀ କିଛି ଉପଭୋଗ କରିପାରେନାହିଁ; ଏହି ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ମୁଁ ଚାହୁଁନି।” ତେବେ ଯୟାତି କହିଲେ, “ଯଦି ତୁମେ ମୋତେ ତୁମର ଯୌବନ ଦେଉନାହାଁ, ତେବେ ତୁମେ ତୁମର ପ୍ରିୟ ବସ୍ତୁ କେବେ ପାଇପାରିବେନାହିଁ। ଯେଉଁଠାରେ ଲୋକେ ସଦା ନୌକାରେ ପାର ହୁଅନ୍ତି, ସେଠି ତୁମେ ଓ ତୁମର ବଂଶଜମାନେ ରାଜ୍ୟ ଉପଭୋଗ କରିପାରିବେନାହିଁ।” ଏବେ ଯୟାତି ତାଙ୍କ ଅନ୍ୟ ପୁଅ ଅନୁଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଅନୁ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଓ ତାହାର ଦୁଃଖ ଗ୍ରହଣ କର; ମୁଁ ତୁମର ଯୌବନ ସହ ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ଜୀବନ କରିବି।” ଅନୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ବୃଦ୍ଧ ଲୋକ, ଶିଶୁ ସମାନ, ଅନୁଚିତ ସମୟରେ ଖାଇଥାଏ, ଅଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ, ଯଥାସମୟରେ ଅଗ୍ନିକୁ ହୋମ ଦିଏନାହିଁ—ଏହି ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ମୁଁ ଚାହୁଁନି।” ତେବେ ଯୟାତି କହିଲେ, “ତୁମେ ତୁମର ଯୌବନ ଦେଉନାହାଁ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଦୋଷ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛ; ତେଣୁ ତୁମେ ଏହା ଗ୍ରହଣ କର। ତୁମର ସନ୍ତାନମାନେ ଯୌବନ ପାଇଲେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବେ, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଏପରି ହେବା, ଯେତେବେଳେ ତୁମର ଅଗ୍ନି ନିବାଯିବ।” ଶେଷରେ ଯୟାତି ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ପୁଅ ପୁରୁଙ୍କୁ କହିଲେ, “ପୁରୁ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଓ ତାହାର ଦୁଃଖ ଗ୍ରହଣ କର; ତୁମେ ମୋତେ ପୁଅଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ, ତୁମେ ବଡ଼ ହେବା। କାଭ୍ୟ ଉଶନାଙ୍କ ଶାପରୁ ମୋ ଉପରେ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା, ଚିରା ଓ ଧଳା କେଶ ଆସିଛି, ତଥାପି ମୁଁ ଯୌବନରେ ତୃପ୍ତି ମାନିନାହିଁ। ତୁମର ଶକ୍ତି ସହ କିଛି ଦିନ ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ରିୟସୁଖ ଉପଭୋଗ କରିବି; ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ ତୁମର ଯୌବନ ଫେରାଇ ଦେବି ଏବଂ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଗ୍ରହଣ କରିବି।” ପୁରୁ ସରଳ ମନେ ପିତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଯେପରି ଆପଣ କହିଛନ୍ତି, ମହାରାଜ, ସେପରି ମୁଁ କରିବି। ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଓ ତାହାର ଦୁଃଖ ମୁଁ ଗ୍ରହଣ କରିବି; ମୋ ଯୌବନ ନେଇ ଆପଣ ଇଚ୍ଛାମୁତାବକ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତୁ। ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ରେ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଆକୃତି ଓ ବୟସ୍ ଧାରଣ କରିବି; ମୋ ଯୌବନ ଦେଇ ଆପଣଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବି।” ଯୟାତି ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ କହିଲେ, “ପୁରୁ, ମୁଁ ତୁମେ ଉପରେ ଖୁସି; ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଉଛି: ତୁମର ବଂଶଜମାନେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ଓ ଧନରେ ସମୃଦ୍ଧ ହେବେ।” ଏପରି କହି, ରାଜା ଯୟାତି କାଭ୍ୟଙ୍କ ମହାପ୍ରତିଜ୍ଞା ସ୍ମରଣ କରି, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ପୁରୁଙ୍କୁ ଦେଲେ। ଏବେ ଯୟାତି, ନହୁଷଙ୍କ ପୁଅ, ପୁରୁଙ୍କ ଯୌବନ ଧାରଣ କରି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରିୟସୁଖ ଉପଭୋଗ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ, ଉତ୍ସାହ ଓ ଖୁସିରେ, ଧର୍ମର ବିରୋଧ କରିନଥିବା ସମସ୍ତ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କଲେ। ଦେବତାମାନେ ଯଜ୍ଞରେ, ପିତୃମାନେ ପିଣ୍ଡଦାନରେ, ଦୁଃଖିମାନେ କରୁଣାରେ, ଦ୍ୱିଜମାନେ ଆବଶ୍ୟକ ଦାନ ଦେଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କଲେ। ଅତିଥିମାନେ ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାନୀୟ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ, ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କଲେ, ଦୟା ଦେଖାଇଲେ, ଶୂଦ୍ର ଓ ଚୋରମାନେ ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କଲେ। ଧର୍ମ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ଏକ ଦ୍ୱିତୀୟ ଇନ୍ଦ୍ର ସମାନ ଆନନ୍ଦ ଦେଲେ। ଏହିଭଳି, ଯୟାତି, ସିଂହ ଚାଲି ସମ, ଯୌବନ ଧାରଣ କରି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟସୁଖରେ ଲିନ ରହି, ଧର୍ମ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରିନଥିଲେ। ଏହିପରି ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଇଚ୍ଛା ଲାଭ କରି, ରାଜା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ଏକ ସମୟରେ ଏହି ଆନନ୍ଦରେ କ୍ଳାନ୍ତ ହେଲେ ଏବଂ ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବାର ସମୟ ସ୍ମରଣ କଲେ। ସେ ଉଚିତ ସମୟ ଜାଣି, ସମୟର ଭେଦ ବିଚାର କରି, ଏହି ପର୍ଯ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେବାକୁ ଆସିଛି ବୋଲି ତାଙ୍କ ପୁଅ ପୁରୁଙ୍କୁ କହିଲେ—“ଇନ୍ଦ୍ରିୟବିଷୟ ଉପଭୋଗ କରି କେବେ ମନ ତୃପ୍ତି ହୁଏନାହିଁ; ଘିଅ ପକା ଅଗ୍ନି ସମ, ଏହା ଆଉ ଅଧିକ ବଢ଼ିଯାଏ। ପୃଥିବୀରେ ଯେତେ ଚାଉଳ, ଯବ, ସୋନା, ଗାଈ, ନାରୀ ରହିଛି—ଏହା ସବୁ ଏକ ଲୋକ ପାଇଁ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ନୁହେଁ; ଏହା ଭାବି ମନୁଷ୍ୟ କୁ ସନ୍ତୋଷ ଅନ୍ୱେଷଣ କରିବା ଉଚିତ। ହେ ପୁରୁ, ମୁଁ ଖୁସି, ଶକ୍ତି ଓ ଇଚ୍ଛାରେ ଯୌବନ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରିଛି, ତୁମ ସହିତ। ପୁରୁ, ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ; ତୁମେ ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଓ! ତୁମର ଯୌବନ ଓ ଏହି ରାଜ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କର, କାରଣ ତୁମେ ମୋ ପ୍ରିୟ ପୁଅ।” ତା’ପରେ ରାଜା ଯୟାତି, ନହୁଷଙ୍କ ପୁଅ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଗ୍ରହଣ କଲେ, ଏବଂ ପୁରୁ ତାଙ୍କର ଯୌବନ ଫେରାଇଲେ। ରାଜା ତାଙ୍କ ଛୋଟ ପୁଅ ପୁରୁଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କରିବାକୁ ଚାହିଲେ, ତେବେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆଦି ବର୍ଗମାନେ ଏହିପରି ଉକ୍ତି କଲେ...