ଦେବୟାନୀ ଏକ ହଜାର ଦାସୀ ଓ ଶର୍ମିଷ୍ଠାଙ୍କ ସହିତ ଏକ ସୁନ୍ଦର ସ୍ଥାନକୁ ପହଁଚିଲେ । ସେଠାରେ ସେ ଇଚ୍ଛାମତେ ଘୁଞ୍ଚିବା ଲାଗିଲେ । ତାଙ୍କ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମିତ୍ରମଣ୍ଡଳୀ ଆନନ୍ଦରେ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇ, ବସନ୍ତର ମଧୁ ରସ ପାନ କରି, ଖେଳ କରିଥିଲେ । ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଖାଦ୍ୟ ଓ ଫଳ ଖାଇଥିଲେ । ଏହି ସମୟରେ ରାଜା ନହୁଷ, ଶିକାର ଚାହିଁ, ସେଠାରେ ପହଁଚିଲେ । ସେଠାକୁ ପହଁଚି ବିଶେଷ ତିଆରି ଓ ଜଳ ପାଇଁ ଇଚ୍ଛା କରି, ଦେବୟାନୀ, ଶର୍ମିଷ୍ଠା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମହିଳାମାନେକୁ ଦେଖିଲେ । ସେମାନେ ଦିବ୍ୟ ଭୂଷଣ ପିନ୍ଧି, ପାନ କରୁଥିଲେ । ଦେବୟାନୀ ଅପରିସିମ ହସ ଦେଇ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବସିଥିଲେ । ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେବୟାନୀ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଥିଲେ । ଶର୍ମିଷ୍ଠା ତାଙ୍କ ପାଦ ମସାଜ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସେବା କରୁଥିଲେ । ରାଜା ନହୁଷ ଦୁଇ ଜଣ ଯୁବତୀ ଓ ଦୁଇ ହଜାର ଦାସୀ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ଜନ୍ମ ଓ ନାମ ଜାଣିବାକୁ ଚାହିଲେ । ଦେବୟାନୀ କହିଲେ, “ମୁଁ ଅସୁରମହାଚାର୍ଯ୍ୟ ଶୁକ୍ରଙ୍କ କନ୍ୟା । ଏହି ମୋ ସଖୀ ଦାସୀ ଶର୍ମିଷ୍ଠା, ଦାନବନାୟକ ବୃଷପର୍ବନଙ୍କ କନ୍ୟା ।” ନହୁଷ ଆଶ୍ଚର୍ୟ ହୋଇ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ଏହି ଶର୍ମିଷ୍ଠା ଏତେ ସୁନ୍ଦର ଓ ଉଚ୍ଚ କୁଳୀନ କିପରି ଦାସୀ?” ଦେବୟାନୀ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ସବୁ କିଛି ଭାଗ୍ୟ ଅନୁଯାୟୀ ଘଟେ । ଭାଗ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ହେଉଥିବା ଦେଖି, ଚିନ୍ତା କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ ।” ଦେବୟାନୀ ଏହି ରାଜାଙ୍କ ରୂପ ଓ ଉପରେ ଆଶ୍ଚର୍ୟ କରି, ତାଙ୍କ ନାମ, ଉତ୍ପତ୍ତି ଓ କୁଳ ଜାଣିବାକୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ । Yayāti କହିଲେ, “ମୁଁ ନହୁଷଙ୍କ ପୁତ୍ର, ରାଜା ଓ ରାଜକୁମାର ଯାୟାତି । ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ବେଦ ଅଧ୍ୟୟନ କରିଛି ।” ଦେବୟାନୀ ଚାହିଲେ, “କିପାଇଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛ ? ଜଳ ନିବାକୁ, କିମ୍ବା ଶିକାର କରିବାକୁ?” Yayāti କହିଲେ, “ମୁଁ ଜଳ ନିବାକୁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି । ତୁମେ ମୋତେ ଅନେକ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛ, ମୋତେ ଯିବାକୁ ଅନୁମତି ଦିଅ ।” ଦେବୟାନୀ କହିଲେ, “ମୁଁ ଦୁଇ ହଜାର ଦାସୀ ଓ ଶର୍ମିଷ୍ଠା ସହିତ ତୁମ ଅଧିନରେ । ମୋ ସଖୀ, ମୋ ସ୍ନେହ ହେଉ—ତୁମେ ମୋ ପତି ହେଉ ।” Yayāti କହିଲେ, “ମୁଁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, ଦେବୟାନୀ । ତୁମ ବାପା ରାଜାଙ୍କୁ ବିବାହ କରିବା ଅନୁମତି ଦେଇନାହିଁ ।” ଦେବୟାନୀ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “କ୍ଷତ୍ରିୟ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏକତାରେ ଯୋଡାଯାଇଛି । ଚାରି ଶ୍ରେଣୀ ଏକ ଦେହରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ତାଙ୍କର ନିଜସ୍ୱ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଓ ପବିତ୍ରତା ଅଛି । ବ୍ରାହ୍ମଣ ସବୁଠୁ ଉଚ୍ଚ ।” ଦେବୟାନୀ କହିଲେ, “ନହୁଷଙ୍କ ପୁତ୍ର ମୋ ହାତ ନେଇଛ । ପୂର୍ବେ ଏହି ପ୍ରଥା ନଥିଲା । ତୁମେ ମୋ ହାତ ନେଇଥିବାରୁ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଚୟନ କରିଛି । ଅନ୍ୟ କିଏ ମୋ ହାତ ଛୁଇପାରିବ ? ବ୍ରାହ୍ମଣ ରାଗ କରିଲେ, ସେ ବିଷ ଅନ୍ତର୍ଗତ ସର୍ପ ବା ଚତୁର୍ମୁଖ ଅଗ୍ନିଠାରୁ ଅଧିକ ଭୟଙ୍କର ।” Yayāti ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “କିପରି ବ୍ରାହ୍ମଣ ବିଷ ଅନ୍ତର୍ଗତ ସର୍ପ ବା ଅଗ୍ନିଠାରୁ ଅଧିକ ଭୟଙ୍କର?” ଦେବୟାନୀ କହିଲେ, “ବିଷ ଅନ୍ତର୍ଗତ ସର୍ପ କେବଳ ଏକକୁ ଦଂଶନ କରେ, ଅସ୍ତ୍ର କେବଳ ଏକକୁ ମାରେ, କିନ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରାଗ କରିଲେ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରାଜ୍ୟକୁ ନଷ୍ଟ କରିପାରିବେ ।” Yayāti କହିଲେ, “ଏହି କାରଣରୁ ତୁମ ବାପା ତୁମକୁ ମୋତେ ଦେଇନାହିଁ । ମୁଁ ତୁମକୁ ବିବାହ କରିବିନାହିଁ ।” ଦେବୟାନୀ କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମେ ଦେଇଥିବାରୁ ଚୟନ କରିଛି । ଯିଏ ଦିଏ ଓ ଯିଏ ଗ୍ରହଣ କରେ, ସେମାନେ ଭୟହୀନ ।” ଏପରେ, ଦେବୟାନୀଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ତାଙ୍କ ଧାଇ ଶୀଘ୍ର ଶୁକ୍ରଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଘଟଣା ଖବର କଲେ । ଶୁକ୍ର ଏହା ଶୁଣି Yayātiଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ । Yayāti ହାତ ଜୋଡି, ଶୁକ୍ରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ । ଶୁକ୍ର ମୃଦୁ ଓ ମଧୁର ଶବ୍ଦରେ Yayātiଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ । ଦେବୟାନୀ ଶୁକ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, “ନହୁଷଙ୍କ ପୁତ୍ର ମୋ ହାତ ନେଇଛି । ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଚୟନ କରିଛି । ମୋତେ ତାଙ୍କୁ ଦିଅ ।” ଶୁକ୍ର Yayātiଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୋ ଦୁହିତା ତୁମକୁ ଚୟନ କରିଛି । ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ତୁମକୁ ଦେଉଛି । ତୁମେ ଗ୍ରହଣ କର ।” Yayāti କହିଲେ, “ଯଦି ମୁଁ ଅନ୍ୟ କିଛି କରିଥାନ୍ତି, ଦୋଷ ମୋ ଓ ଦେବୟାନୀ ଉପରେ ଆସିଥାନ୍ତା । ତେଣୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଚୟନ କରିଛି ।” ଶୁକ୍ର କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମକୁ ଅଧର୍ମରୁ ମୁକ୍ତ କରୁଛି । ଯେକୌଣସି ଆଶୀର୍ବାଦ ଚୟନ କର । ଏହି ବିବାହରେ ତୁମେ ପ୍ରଶଂସନୀୟ । ତୁମ ଗୁପ୍ତ ଦୋଷ ମୁଁ ଦୂର କରୁଛି ।” “ଦେବୟାନୀ, ଶୁଦ୍ଧ ହସ ଦେଇ, ଧର୍ମରେ ତୁମ ଭାର୍ଯ୍ୟ ହେଉ । ତାଙ୍କ ସହିତ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ସୁଖ ଲାଭ କର । ଶର୍ମିଷ୍ଠା, ବୃଷପର୍ବନଙ୍କ କନ୍ୟା, ସଦା ମାନ୍ୟ ହେଉ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କୁ ତୁମ ଶୟନକୁ ଡାକିବ ନାହିଁ ।” ଏପରେ Yayāti, ଶୁକ୍ରଙ୍କୁ ପରିକ୍ରମା କରି, ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ ସହରକୁ ଫେରିଗଲେ । Yayāti ନିଜ ସହର, ଇନ୍ଦ୍ରପୁରୀ ସମାନ, ପହଁଚି, ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ଗଲେ ଓ ଦେବୟାନୀଙ୍କୁ ସେଠାରେ ବସାଇଲେ । ଦେବୟାନୀଙ୍କ ଅନୁମତିରେ, ଅଶୋକବନ ନିକଟେ ବୃଷପର୍ବନଙ୍କ କନ୍ୟା ଶର୍ମିଷ୍ଠା ପାଇଁ ଘର ତିଆରି କରି, ତାଙ୍କୁ ସେଠାରେ ବସାଇଲେ । ଶର୍ମିଷ୍ଠା, ଅସୁର କନ୍ୟା, ଏକ ହଜାର ଦାସୀ ସହିତ, ପୋଷା, ଭୋଜନ, ପାନ, ଓ ଜପତା ଭଲରେ ଯତ୍ନ ହେବା ଲାଗିଲେ । ତାପରେ Yayāti, ଦେବୟାନୀ ସହିତ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଉଦ୍ୟାନରେ ଥିବା ପରି, ଅନେକ ବର୍ଷ ଆନନ୍ଦରେ ବିତାଇଲେ ।