ମୋ ପୂର୍ବଜ ଋଷି ଅଙ୍ଗିରାସଙ୍କୁ ଯେପରି ମୁଁ ସମ୍ମାନ ଦେଉଛି, ଏହିପରି ମୋ ବାପା ବୃହସ୍ପତି ମଧ୍ୟ ମୋ ପାଇଁ ପୂଜ୍ୟ ଏବଂ ସମ୍ମାନର ଯୋଗ୍ୟ। ଏହି କଥା ଜାଣି, ମୋ କଥାକୁ ଧ୍ୟାନ ଦେଖ, ହେ ତପସ୍ୱିନୀ, ଯିଏ ନିୟମ ଏବଂ ବ୍ରତରେ ଅଟୁଟ। ମୁଁ ତୁମ ପ୍ରତି ଯେପରି ଆଚରଣ କରୁଛି, ତାହା ବୁଝ। ତୁମେ ଏବେ ଶିକ୍ଷା ଶେଷ କରିଛ, ଏହିପରି ମୋତେ ଛାଡ଼ି ଯିଅନି, ମୁଁ ତୁମର ଭକ୍ତ; ନିୟମ ମାନି ଏବଂ ଉଚିତ ମନ୍ତ୍ର ପାଠ କରି ମୋ ହାତ ଧର। ମୋ ବାପା ଯେପରି ମୋ ପାଇଁ ପୂଜ୍ୟ, ସେପରି ତୁମେ ମଧ୍ୟ, ହେ ନିର୍ମଳା, ସବୁଠୁ ପୂଜ୍ୟ ଅଟୁଟ ମାନ୍ୟତାର ଯୋଗ୍ୟ। ତୁମେ ମୋ ପ୍ରାଣ ଏବଂ ଶ୍ୱାସ ସମାନ, ମହାତ୍ମା ଭାର୍ଗବଙ୍କ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ। ଧର୍ମ ଦ୍ୱାରା, ଗୁରୁଙ୍କ ଝିଅ ହେବାରୁ, ମୁଁ ସଦା ତୁମକୁ ମାନ୍ୟ କରିବି। ମୋ ଗୁରୁ ଶୁକ୍ର, ତୁମ ବାପା, ଯେପରି ସଦା ମୋ ପୂଜାର ଯୋଗ୍ୟ, ଏହିପରି ତୁମେ ମଧ୍ୟ; ହେ ଦେବୟାନୀ, ଏହା ଠାରେ ଅନ୍ୟ କଥା କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ ଗୁରୁଙ୍କ ଝିଅ ସମାନ, ବାପାଙ୍କ ଝିଅ ନୁହଁ, ତେଣୁ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ତୁମକୁ ମଧ୍ୟ ପୂଜ୍ୟ ଏବଂ ସମ୍ମାନ ଦେବି। ଏହିଠାରେ, କଚ, ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ପୁନିପୁନି ଅସୁରମାନେ ହତ୍ୟା କଲେ, ସେଥିରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ମୋର ତୁମ ପ୍ରତି ଭଲପାଇବା ଥିଲା। ତୁମେ ମୋର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତି ଜାଣ, ମୁଁ ତୁମ ପ୍ରତି ଭଲପାଏ ଏବଂ ପ୍ରେମ କରେ; ଧର୍ମଜ୍ଞ, ତୁମେ ତୁମ ନିର୍ଦୋଷ ଭକ୍ତକୁ ଛାଡ଼ି ଯିଅନି। ହେ ସଦ୍ଗୁଣବତୀ, ତୁମେ ମୋତେ ଏମିତି କାମ ଦେଉଛ, ଯାହା ମୋ ପାଇଁ ଉଚିତ୍ ନୁହଁ; ଦୟା କର, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, କାରଣ ତୁମେ ଗୁରୁଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ପୂଜ୍ୟ। ହେ ଚନ୍ଦ୍ରମୁଖୀ, ତୁମେ ଯେଉଁଠି ବସିଛ, ସେଠି ମୁଁ ମଧ୍ୟ ବସିଛି, ହେ କାଭ୍ୟଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ଶୋଭାମୟୀ। ଧର୍ମ ଦ୍ୱାରା, ତୁମେ ମୋର ବୋନ୍, ହେ ଶୁଭମୁଖୀ; ଏଭଳି କଥା କହନି। ମୁଁ ତୁମ ସହିତ ଖୁସିରେ ବସିଛି, ମୋ ପାଖରେ କୌଣସି କ୍ରୋଧ ନାହିଁ। ମୁଁ ଏବେ ତୁମକୁ ବିଦାୟ ଦେଉଛି, ଯିବି; ମୋ ଯାତ୍ରା ଶୁଭ ହେଉ। ଧର୍ମ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରିନାହିଁ, ତୁମେ ମୋତେ ଅନ୍ୟ କଥାରେ ମନେ ପକାଅ। ସଦା ଜାଗୃତ ଏବଂ ଭକ୍ତିଶୀଳ ରୁହ, ଏବଂ ମୋ ଗୁରୁଙ୍କୁ ପୂଜା କର। ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ଦାନବମାନେ ଦ୍ୱାରା ହତ୍ୟା ହେଲ, ମୁଁ ତୁମକୁ ପତି ସମାନ ନିଶ୍ଚୟ ଦେଇ ସୁରକ୍ଷା କରିଥିଲି। ଯଦି ଧର୍ମ, କାମ ଏବଂ ଅର୍ଥ ପାଇଁ ତୁମେ ମୋତେ ତ୍ୟାଗ କର, ତେବେ ଏହିପରି ହେଉ। ତେବେ, କଚ, ଏହି ଜ୍ଞାନ ତୁମ ପାଇଁ ସଫଳ ହେବ ନାହିଁ। ମୁଁ ଗୁରୁଙ୍କ ପୁତ୍ର ଭାବେ ତୁମକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବି, ଏହା ମୋ ଦୋଷ ନୁହଁ। ଗୁରୁଙ୍କ ଅନୁମତିରେ, ଚାହିଲେ ମୋତେ ଶାପ ଦିଅ। ମୁଁ ପୁରାତନ ଧର୍ମ କଥା କହୁଛି, ହେ ଦେବୟାନୀ, ତୁମେ ଯେପରି କହିଛ; ମୁଁ ତୁମର ଶାପ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହଁ, ଚାହେ କାମ ହେଉ କି ଧର୍ମ, ଆଜି। ତେଣୁ, ତୁମର ଏହି ଆଶା ପୂରଣ ହେବ ନାହିଁ। କୌଣସି ଋଷିପୁତ୍ର ତୁମର ହାତ ଧରିବେ ନାହିଁ। ମୋ ଜ୍ଞାନ ଫଳବତୀ ହେବ ନାହିଁ, ତୁମେ ଯେପରି କହିଛ। ତଥାପି, ମୁଁ ଏହି ଜ୍ଞାନ ଅନ୍ୟକୁ ଶିଖାଇବି, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ଫଳବତୀ ହେବ। ଏପରି କଥା କହି, ହେ ରାଜାଶ୍ରେଷ୍ଠ, କଚ ତୁରନ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ନାଥଙ୍କ ଗୃହକୁ ଗଲେ, ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ। ସେଉଁଠି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଦେବତାମାନେ କଚଙ୍କୁ ଦେଖି ସମ୍ମାନ କଲେ ଏବଂ ଆନନ୍ଦରେ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ କହିଲେ— "ହେ କଚ, ତୁମେ ଆମ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛ। ତୁମର କୀର୍ତ୍ତି କେବେ ନଷ୍ଟ ହେବ ନାହିଁ, ତୁମେ ତୁମର ଅଂଶ ପାଇବ।" ଏପରି ଭାବେ, ଯେତେବେଳେ କଚ ଜ୍ଞାନ ଅଧିଗମ କରି ଫେରିଲେ, ଦେବତାମାନେ ଅତି ଖୁସି ହେଲେ; ସେ ତାଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସଫଳ କରିଛନ୍ତି ବୋଲି ଶୁଣି, ସମସ୍ତେ ଏକଠି ହୋଇ ଶତକ୍ରତୁଙ୍କୁ କହିଲେ— "ଏବେ ତୁମ ଶୌର୍ଯ୍ୟ ଦେଖାଇବା ସମୟ; ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ହତ୍ୟା କର, ହେ ପୁରନ୍ଦର।" ଦେବତାମାନେ ଏପରି କହିବା ପରେ, ମଘବାନ୍ ରାଜି ହୋଇ ଯିବାକୁ ତୟାରି ହେଲେ; ସେ ଅରଣ୍ୟରେ କିଛି ଜଣେ ଜଣେ ମହିଳାମାନେକୁ ଦେଖିଲେ। ଅରଣ୍ୟରେ ତାହାମାନେ ଖେଳୁଥିଲେ, ଚୈତ୍ରରଥ ଉଦ୍ୟାନ ସମାନ ଦେଖାଉଥିଲେ, ଏହି ସମୟରେ ବାୟୁ ଦୂତି ଧରି ସମସ୍ତଙ୍କ ପୋଷାକ ଉଡ଼ାଇଦେଲା। ତାପରେ, ସମସ୍ତେ ଜଳରୁ ବାହାରି ଆସି, ନିଜ ନିଜ ପୋଷାକ ନେଲେ, କିଏ କେମିତି ଥିଲା, ସେହିପରି ଲଗାଇଲେ। ସେଠାରେ, ବୃଶପର୍ବଣଙ୍କ ଝିଅ ଶର୍ମିଷ୍ଠା ଅଜାଣି ଦେବୟାନୀଙ୍କ ପୋଷାକ ନେଇଲେ, ତାଙ୍କ ଅପରାଧ ବୁଝିଲେ ନାହିଁ। ଏହି ଘଟଣା ଦ୍ୱାରା, ଦେବୟାନୀ ଏବଂ ଶର୍ମିଷ୍ଠାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିରୋଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। "ତୁମେ ମୋ ଶିଷ୍ୟା ହୋଇ ମୋ ପୋଷାକ କାହିଁକି ନେଲ, ହେ ଆସୁରୀ? ଶିଷ୍ଟାଚାର ନଥିଲେ, କେବେ ଭଲ ଫଳ ପାଇବ ନାହିଁ।" "ତୁମ ବାପା ସଦା ମୋ ବାପାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ପ୍ରଶ୍ନ କରନ୍ତି, ନମ୍ର ଏବଂ ଶିଷ୍ଟ ଆଚରଣ କରନ୍ତି।" "ତୁମେ ଭିକ୍ଷା ମାଗୁଥିବା, ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିବା ଏବଂ ଗ୍ରହଣ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ଝିଅ; ମୁଁ ତୁମ ଠାରୁ ଭିନ୍ନ, ମୋ ବାପା ପ୍ରଶଂସିତ ଏବଂ ଦାତା, ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ।" "ତୁମେ ଅସ୍ତ୍ରହୀନ ହୋଇ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ସହିତ କାହିଁକି କ୍ରୋଧ କରୁଛ? ତୁମେ ଭିକ୍ଷୁକୀ ଏବଂ ପ୍ରତିଦାନ ପାଇବା ଯୋଗ୍ୟ, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ମୂଲ୍ୟ ଦେଉନାହିଁ।" ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଦେବୟାନୀ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ତାଙ୍କ ପୋଷାକ ଧରି ରହିଥିବାକୁ ଦେଖି, ଶର୍ମିଷ୍ଠା ତାଙ୍କୁ ଏକ କୁଆଁରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ ଏବଂ ନିଜ ସହରକୁ ଚାଲିଗଲେ। "ସେ ମରିଗଲେ" ବୋଲି ଭାବି, ଦୁଷ୍ଟ ମନସ୍କ ଶର୍ମିଷ୍ଠା ଦେଖିଲେ ନାହିଁ, ଦ୍ରୁତ ରୋଷରେ ପଛୁଆଲେ ନାହିଁ। ଏହି ସମୟରେ, ନହୁଷଙ୍କ ପୁତ୍ର ଯୟାତି ସେଉଁଠି ପହଞ୍ଚିଲେ, ତାଙ୍କ ଘୋଡ଼ା ଏବଂ ସେ ନିଜେ କ୍ଲାନ୍ତ ଏବଂ ପିପାସିତ ଥିଲେ, ଶିକାର ଆଶା କରୁଥିଲେ। ଯୟାତି ଜଳ ଶୁଖିଯାଇଥିବା ଆଖଡ଼ା ଦେଖି, ସେଠାରେ ଏକ ଜ୍ୟୋତିର୍ମୟୀ କନ୍ୟାକୁ ଦେଖିଲେ। ଏହି ଦେବସ୍ୱରୂପା କନ୍ୟାକୁ ଦେଖି, ରାଜା ମୃଦୁ ଶବ୍ଦରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ। "ତୁମେ କିଏ, ହେ ଶୋଭାମୟୀ, କଳାବର୍ଣ୍ଣ କନ୍ୟା, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମଣି ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ କର୍ଣ୍ଣଫୁଲ ପିନ୍ଧିଛ? ଏମିତି ଗଭୀର ଧ୍ୟାନ କରି କାହିଁକି ଦୀର୍ଘଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ୁଛ?