ପୂର୍ବରୁ ଦେବତାମାନେ କହିଥିଲେ, “ଧର୍ମ, ଦାନ, ମାଧୁର୍ୟ, ଉତ୍ତମ ଆଚରଣ ଓ ନିଜ ଉପରେ ସଂଯମ ରଖି, ଯଦି ତୁମେ ଦେବୟାନୀଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିପାରିବ, ତେବେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଏହି ଜ୍ଞାନ ଉପଲବ୍ଧ କରିପାରିବୁ।” ଏହା ପରେ, ଦେବମାନେ ପଠାଇଥିବା ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ପୁଅ କଚ, “ଏହିପରି ହେଉ” ବୋଲି ସ୍ୱୀକାର କରି, ତିନି ଦାନବମହାରାଜ ବୃଷପର୍ବଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ଚାଲିଗଲେ। ସେଉଁଠି ଦେବମାନେ ସମ୍ମାନିତ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ଶୀଘ୍ର ଗତିରେ ଗଲାପରେ, ସେ ଅସୁରପତିଙ୍କ ନଗରରେ ଶୁକ୍ର ଆଚାର୍ୟଙ୍କ ଚରଣେ ପ୍ରଣାମ କରି କହିଲେ, “ମହାନୁଭାବ, ମୁଁ ଋଷି ଅଙ୍ଗିରାସଙ୍କ ନାତି, ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ପୁଅ, ଏବଂ ମୋର ନାମ କଚ। ମୋତେ ଆପଣଙ୍କ ଶିଷ୍ୟ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ। ମୁଁ ଚାହେଁ ଆପଣଙ୍କ ନିକଟରେ ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ୟ ପାଳନ କରିବାକୁ। ଦୟାକରି ମୋତେ ଅନୁମତି ଦିଅନ୍ତୁ, ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଦେବ।” ଶୁକ୍ର ମହାର୍ଷି କହିଲେ, “କଚ, ତୁମେ ବହୁତ ଆଦରଣୀୟ। ମୁଁ ତୁମର ଆବେଦନ ଗ୍ରହଣ କରୁଛି। ତୁମେ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଅତିଥି ଓ ଶିଷ୍ୟ ଭାବେ ସମ୍ମାନ ପାଇବା। ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ମୋ ପକ୍ଷରୁ ଆଦର ମିଳୁ।” କଚ, “ଏହିପରି ହେଉ” ବୋଲି ଉତ୍ତର ଦେଇ, ଶୁକ୍ର ଆଚାର୍ୟଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ ଏହି ଦୀର୍ଘ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ୟ ବ୍ରତ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ଏହିପରି ଶପଥ ଏବଂ ଏହାର ସମୟକୁ ଗ୍ରହଣ କରି, କଚ ତାଙ୍କ ଗୁରୁ ଓ ଦେବୟାନୀଙ୍କୁ ନିରନ୍ତର ସେବା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଯୌବନ ପ୍ରାପ୍ତ ଦେବୟାନୀଙ୍କୁ ସେ ଗୀତ, ନୃତ୍ୟ ଓ ସଙ୍ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରସନ୍ନ କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଫୁଲ, ଫଳ ଆଣିଦେଉଥିଲେ, ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କାମ କରୁଥିଲେ। ଦେବୟାନୀ ମଧ୍ୟ, ଏହି ସଂଯମଶୀଳ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶିଷ୍ୟ କଚଙ୍କ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ସହ ଗୀତ ଗାଉଥିଲେ ଓ ଗୁପ୍ତ ଭାବରେ ସେବା କରୁଥିଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ, କଚ ପଞ୍ଚଶତ ବର୍ଷ ଧରି ନିଷ୍ଠାପୂର୍ବକ ନିଜ ବ୍ରତ ପାଳନ କରୁଥିଲେ। ଦାନବମାନେ ତାଙ୍କର ଏତେ ଘୋର ତପସ୍ୟା ଦେଖି, ତାଙ୍କୁ ନିଶାନା କଲେ।