ଧର୍ମ ଏହିପରି ଅନୁଗ୍ରହ କରି କହିଲେ, "ହେ ରାଜା, ତୁମେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ହେବ; ତୁମର ବଂଶ ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ତାରା ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିବ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚାଲିବ। ଏହା ଶତଗୁଣି ବୃଦ୍ଧି ପାଉ, ଏ ଭୂମିରୁ କଦାଚିତ୍ ନଶ୍ଟ ହେଉନାହିଁ।" ଏପରି କହି ସମସ୍ତେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ, ଓ ରାଜା ପୁନଃ ରାଜ୍ୟ ପାଳନ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ପ୍ରତିଦିନ ଏହି ରାଜା, ରାଜାମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରିବାକୁ ଯାଉଥିଲେ, କେବେ କେବେ ଦକ୍ଷିଣାଚଳୀୟ ପରିଧାନ ପିନ୍ଧିଥିବା ସାରଥିମାନେ ଚଳାଉଥିବା ରଥରେ ଚଢ଼ି ଯାଉଥିଲେ। ଏକଥର ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ସହ ମିଶି, ସେ ଚିତ୍ରଲେଖା ଓ ଉର୍ବଶୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁମାନେ କେଶି, ଦାନବମୁକୁଟୀ, ଦ୍ୱାରା ଆକାଶରେ ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ହେଉଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟ କରି, ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଚଳାଇ, ବୁଧପୁତ୍ର ପୁରୁରବାସ୍ ଖ୍ୟାତି ଲାଗି ବାୟୁ ଅସ୍ତ୍ର ମୁକ୍ତ କଲେ। ଏଭଳି ଶକ୍ର (ଇନ୍ଦ୍ର) ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧରେ ହାରିଗଲେ; ତାପରେ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କ ସହ ମିତ୍ରତା କଲେ ଓ ଉର୍ବଶୀଙ୍କୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ। ସେଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର ସମସ୍ତ ଲୋକ ଉପରେ ଶକ୍ତି, ପ୍ରଭାବ, ଖ୍ୟାତି ଓ ସମୃଦ୍ଧିରେ ଅତିକ୍ରମ କରି ମିତ୍ରତା ଲାଭ କଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ଉର୍ବଶୀଙ୍କୁ ଭାରତଙ୍କୁ ଗାୟନ ପାଇଁ ଦେଲେ, ଓ ସେ ଉର୍ବଶୀ ପୁରୁରବାସ୍ ପ୍ରତି ସ୍ନେହରେ ତାଙ୍କର ମହାତ୍ମ୍ୟ ଗାଇଲେ। ଭାରତ 'ଲକ୍ଷ୍ମୀ ସ୍ୱୟଂବର' ନାମକ ଉତ୍ସବ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କଲେ, ଏଠାରେ ସେ ମେନକା, ଉର୍ବଶୀ ଓ ରମ୍ଭାଙ୍କୁ ନୃତ୍ୟ କରିବାକୁ ନିର୍ଦେଶ ଦେଲେ। ଏଠି ଉର୍ବଶୀ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ରୂପେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମନୋହର ଭାବେ ନୃତ୍ୟ କଲେ; ପୁରୁରବାସ୍ଙ୍କୁ ଦେଖି ସେ ଅତି ଆକାଂକ୍ଷାରେ ନୃତ୍ୟ କରିଥିଲେ। ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ ଭାରତଙ୍କ ଶିକ୍ଷା ଦିଆ ସମସ୍ତ ମୁଦ୍ରା ଉର୍ବଶୀ ଭୁଲିଗଲେ; ରୋଷ ଓ ବିୟୋଗରେ ଭାରତ ତାଙ୍କୁ ଭୂମିରେ ଶାପ ଦେଲେ—"ପଚାସ ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ତୁମେ ଏଠାରେ ଏକ ଲତା ରୂପେ ରହିବ; ପୁରୁରବାସ୍ ଏଠାରେ ଭୂତ ଭାବରେ ବାସ କରିବେ।" ଏପରି ଶାପ ପାଇଁ ଉର୍ବଶୀ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ପୁରୁରବାସ୍ଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ ଓ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହିଲେ; ଶାପ ଶେଷ ହେବା ପରେ ଉର୍ବଶୀ, ବୁଧବଂଶୀ ପୁରୁରବାସ୍ଙ୍କୁ ଏକ ପୁତ୍ର ଦେଲେ। ସେ ଅଷ୍ଟ ପୁତ୍ରକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ—ତାଙ୍କର ନାମ ହେଉଛି: ଆୟୁ, ଦୀର୍ଘାୟୁ, ଅଶ୍ୱାୟୁ, ଧନାୟୁ, ଧୃତିମାନ, ବସୁ, ଶୁଚିବିଦ୍ୟା ଓ ଶତାୟୁ—ଏମାନେ ସମସ୍ତେ ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତି ଓ ତେଜସ୍ୱୀ ଥିଲେ। ଆୟୁଙ୍କୁ ନହୁଷଙ୍କ ଦୁଇ ପୁତ୍ର ହେଲେ: ବୃଦ୍ଧଶର୍ମା ଓ ରାଜି, ଡମ୍ଭ ଓ ବିପାପ୍ମା—ଏହି ପାଞ୍ଚ ଜଣ ମହାବଳୀ ଯୋଧା ଥିଲେ। ରାଜିଙ୍କୁ ଶତପୁତ୍ର ଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ରାଜପୁତ୍ର ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲେ। ରାଜି ନିର୍ଦୋଷ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଉପାସନା କଲେ; ବିଷ୍ଣୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ରାଜିଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ। ସେ ତାପରେ ଦେବ, ଅସୁର ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ଉପରେ ବିଜୟୀ ହେଲେ; ଏବଂ ଏକ ତିନିଶଏ ବର୍ଷ ଧରି ଦେବ-ଅସୁର ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିଲା। ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଓ ଶକ୍ରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା, କିନ୍ତୁ କେହି ବିଜୟୀ ହେଲେନାହିଁ; ତାପରେ ଦେବତା ଓ ଅସୁରମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, ଚତୁର୍ମୁଖ ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ—"ଯେଉଁଠାରେ ରାଜି ଅଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି କିଏ ବିଜୟୀ ହେବ?" ଦେବ-ଅସୁର ଉଭୟ ରାଜିଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ, "ଆମ ସହଯୋଗୀ ହୁଅ।" ଦୈତ୍ୟମାନେ କହିଲେ, "ଆପଣ ଯଦି ଆମ ନାୟକ ହୁଅନ୍ତି, ତେବେ ଅସୁରମାନେ ଯାହା ଗ୍ରହଣ କରିଛନ୍ତି, ସେହି ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ।" "ଯୁଦ୍ଧରେ ଆମ ନାୟକ ହୁଅନ୍ତି, ଆମ ଶତ୍ରୁମାନେ ନାଶ କରନ୍ତୁ।" ଏହିପରି ଯେଉଁମାନେ ବଜ୍ରଧାରୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ହରାଇପାରିବେ ନଥିଲେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ବିନଶ୍ଟ ହେଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ପୁତ୍ର ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କଲେ; ରାଜି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟ ଦେଇ ତପସ୍ୟାକୁ ଚାଲିଗଲେ। ପରେ ରାଜିଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ ତପସ୍ୟା ଶକ୍ତିରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ତେଜ, ଯଜ୍ଞ ଅଂଶ ଓ ରାଜ୍ୟ ଛିନିନେଲେ। ରାଜ୍ୟ ହରାଇ ଓ ରାଜିଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ ଦ୍ୱାରା ଅତ୍ୟାଚାରିତ ଇନ୍ଦ୍ର, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୋତେ ଯଜ୍ଞ ଅଂଶ ଓ ରାଜ୍ୟ ମିଳିନାହିଁ, ମୁଁ ହାରିଛି; ହେ ବୁଦ୍ଧିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୋ ପାଇଁ ଉପାୟ କର, ଯେଉଁଠି ମୁଁ ପୁନଃ ରାଜ୍ୟ ଲାଭ କରିପାରିବି।" ତାପରେ ବୃହସ୍ପତି ବିରୋଧୀ ଶକ୍ତି ଶାନ୍ତି ଓ ପୋଷଣ କରିବା ଅନୁଷ୍ଠାନ ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପୁନଃ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କଲେ। ବୃହସ୍ପତି ଯାଇ ରାଜିଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେଙ୍କୁ ବେଦ ବାହ୍ୟ ଜିନ ମତ ଦ୍ୱାରା ମୋହିତ କଲେ, ଯଦ୍ୟପି ସେ ନିଜେ ବେଦବିଦ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ। ବୃହସ୍ପତି ତାଙ୍କୁ ତିନି ବେଦରୁ ବିଚ୍ୟୁତ କରିଦେଲେ, ସେମାନେ ଅବେଦୀୟ ଓ ବିବାଦାନ୍ତ ମତରେ ଲିନ ହେଲେ। ଏପରେ ଧର୍ମରୁ ବିଚ୍ୟୁତ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଇନ୍ଦ୍ର ବଜ୍ରଦ୍ୱାରା ବିନଶ୍ଟ କଲେ। ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ନହୁଷଙ୍କ ସପ୍ତ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ପୁତ୍ରଙ୍କ ବିଷୟରେ କହିବି: ଯତି, ଯୟାତି, ସମ୍ୟାତି, ଉଦ୍ଭବ, ପୁରୁ, ଶର୍ୟାତି ଓ ମେଘଜାତି—ଏହି ସପ୍ତ ଜଣ ଲିନ୍ଗକୁ ବୃଦ୍ଧି କଲେ। ଯତି କୁମାରାବସ୍ଥାରୁ ଯୋଗୀ ଓ ବନବାସୀ ହେଲେ; ଯୟାତି ସଦା ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଥିଲେ ଓ ରାଜ୍ୟ ପାଳନ କଲେ। ବୃଶପର୍ବାନଙ୍କ କନ୍ୟା ଶର୍ମିଷ୍ଠା ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ହେଲେ; ଏହିପରି ଭାର୍ଗବ ଦୁହିତା ନୀତିମତୀ ଦେବୟାନୀ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ହେଲେ। ଯୟାତିଙ୍କୁ ପାଞ୍ଚ ପୁତ୍ର ହେଲେ; ତାଙ୍କ ନାମ ହେଉଛି: ଦେବୟାନୀ ତାଙ୍କୁ ଯଦୁ ଓ ତୁର୍ବସୁ ଦେଲେ; ଶର୍ମିଷ୍ଠା ତାଙ୍କୁ ଦୃହ୍ୟୁ, ଅନୁ ଓ ପୁରୁ ଦେଲେ। ଏମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଯଦୁ ଓ ପୁରୁ ବଂଶବୃଦ୍ଧି କଲେ। ନହୁଷପୁତ୍ର ଯୟାତି ସତ୍ୟବୀର ରାଜା ଥିଲେ; ସେ ପୃଥିବୀକୁ ରକ୍ଷା କରି ନିୟମାନୁସାରେ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିଲେ। ସେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ପିତୃ ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ ସଦା ପୂଜା କରୁଥିଲେ; ଅଜୟ ଥିବା ଯୟାତି ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରୁଥିଲେ। ଏହି ରାଜା ଅନେକ ଯୁଗ ଧରି ଧର୍ମରେ ପ୍ରଜାରକ୍ଷା କଲେ, କିନ୍ତୁ ଶେଷରେ ଭୟଙ୍କର ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ତାଙ୍କର ଶୌଭା ନଶ୍ଟ କରିଦେଲା।