ଏହି କଥା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ତାଙ୍କ ଶବ୍ଦର ସ୍ୱରରୁ, ଯାହା ନିର୍ବାଣ ମାନ୍ୟ ଭଗବାନ୍ ନାରାୟଣଙ୍କର, ଯିଏ ତଳରୁ ଆସିଥିବା ତାଙ୍କର ପୁଅ ଜୀବନର ଅନ୍ତର୍ଗତ ନିକାୟକୁ ଗୋଟିଏ ନୂତନ ଜୀବନ ଦେଇଥିଲେ। ତାଙ୍କର ମାଛର ରୂପ ଗ୍ରହଣ କରି, ସେ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀକୁ ଆବୃତ କରିଥିଲେ। ତେଣୁ, ଆମେ ନାରାୟଣ, ନର, ଏବଂ ସରସ୍ୱତୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଆମର କଥାରେ ବିଜୟ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଆରମ୍ଭ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେବା ଦରକାର। ସେହି ଦିନ, ନୈମିଶାରଣ୍ୟରେ ଧ୍ୟାନ ଲାଗିଥିବା ଋଷିମାନେ ସୁତଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିଲେ, ଯାହା ଆହୁରି ଗଭୀର ଐତିହ୍ୟର କଥା ଆଣିବାକୁ ଚାହାଁଥିଲେ। ସୁତ ଯେତେବେଳେ ପୁରାତନ ଗଳ୍ପଗୁଡିକୁ କହିଥିଲେ, ଶୌଣକ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଋଷିମାନେ ସେଥିରେ ଆନନ୍ଦ ବ୍ୟକ୍ତ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କର କଥା ମଧୁର ସ୍ୱରରେ ଥିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ସେ କହିଥିଲେ, "ଏହି ପୁରାତନ କଥାଗୁଡିକ ମଧୁର ମାନେ ଯାହା ଆମକୁ ପୁନଃ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହିଁ।" ସେହି ସମୟରେ, ସେମାନେ ଜିଜ୍ଞାସା କରିଥିଲେ, "ଭଗବାନ କିପରି ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ?" ଏବଂ "ଭଗବାନ୍ ବିଷ୍ଣୁ ମାଛର ରୂପ କେନ୍ଦ୍ର କରିଥିଲେ?" ସୁତ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏହା ସବୁ ସଂକ୍ଷେପରେ କହିବାକୁ ଆସିଛି।" ଏକ ଦିନ, ପୁରାତନ କାଳରେ, ରାଜା ମାନୁ ତାଙ୍କର ପୁଅକୁ ରାଜ୍ୟ ଦେଇ, ତାଙ୍କର ଧ୍ୟାନ ଓ ତପସ୍ୟାରେ ଲଗିଥିଲେ। ମାଳୟ ପାହାଡ଼ରେ, ସେ ଏକ ଅତି ଦୟାଳୁ ରାଜା ଥିଲେ, ଯିଏ ସନ୍ତୋଷ ଓ ଦୁଃଖରେ ସମାନ ଥିଲେ। ଏହା ଏକ ଶତାବ୍ଦୀ ପରେ, ଲୋଟସ୍-ସିଟେଡ୍ ଭଗବାନ ସେହି ରାଜାଙ୍କୁ ଏକ ବୌନ୍ ଦେଇଥିଲେ, "ତୁମେ କିଛି ଚୟନ କର।" ରାଜା ନମସ୍କାର କରି, "ମୋତେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ବୌନ୍ ଦିଅ," ବୋଲି ଆଶା କରିଥିଲେ। "ମୁଁ ସମସ୍ତ ଜୀବନକୁ ରକ୍ଷା କରିପାରିବାକୁ ଚାହୁଁଛି, ଯେତେବେଳେ ବିଶ୍ୱର ନିବାରଣ ହେବ।" ଭଗବାନ କହିଲେ, "ଏହା ହେବ," ଏବଂ ସେ ସ୍ଥାନରେ ଲାପ୍ତ ହେଲେ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଫୁଲର ବର୍ଷା ହେଲା। ଏହି ଘଟଣା ହେବା ସମୟରେ, ରାଜା ତାଙ୍କର ଅବସ୍ଥାନରେ ପୂର୍ବଜ ପ୍ରଦାନ କରିଥିଲେ, ତେବେ ଏକ ଛୋଟ ମାଛ ତାଙ୍କର ହାତରେ ପଡିଥିଲା। ସେ ମାଛକୁ ଦୟା ସହିତ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, ତାହାକୁ ତାଙ୍କର ହାତର ଗୁହାରେ ରଖିଥିଲେ। କେବଳ ଏକ ଦିନ ଓ ରାତିରେ, ସେ ମାଛ ଷୋଳ ହାତର ଆକାରରେ ବିସ୍ତାର ହେଲା, "ମୋତେ ରକ୍ଷା କର, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର!" ବୋଲି କହିଲା। ରାଜା ସେହି ମାଛକୁ ଏକ ଛୋଟ ଗାଡ଼ିରେ ରଖିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ବି ସେଠାରେ ଅନୁକୂଳ ହେଲା ନାହିଁ। ତେଣୁ, ସେ ମାଛକୁ ଏକ ତଳାରେ ପଢାଇଥିଲେ; କିନ୍ତୁ ସେଠାରେ ମଧ୍ୟ ସେ ଅନୁକୂଳ ହେଲା ନାହିଁ। ତେଣୁ, ସେ ମାଛକୁ ଏକ ହ୍ରଦରେ ଥିବା ନିକାୟରେ ପଢାଇଥିଲେ। ସେଠାରେ, ସେ ଏକ ଯୋଜନା ମାପରେ ବିସ୍ତାର ହେଲା, ଏବଂ "ମୋତେ ରକ୍ଷା କର!" ବୋଲି କହିଲା। ତା'ପରେ, ମାନୁ ସେହି ମାଛକୁ ଗଙ୍ଗାରେ ତାଳି ଦେଲେ, କିନ୍ତୁ ସେଠାରେ ମଧ୍ୟ ସେ ଏହାକୁ ଅନୁକୂଳ କରିପାରିଲେ। ତେଣୁ, ସେ ମାଛକୁ ସମୁଦ୍ରରେ ରଖିଦେଲେ। ସମୁଦ୍ରକୁ ଭରିବା ପରେ, ସେ ମାଛ ଦୃଷ୍ଟିକେ ଆସିଲା, ଯାହାକୁ ଦେଖି ମାନୁ ଭୟଭୀତ ହେଲେ, "ତୁମେ କିଏ, ଓ ଦେବତାଙ୍କର ମାଲିକ?" ସେହି ସମୟରେ, ମାନୁ ବୋଲିଲେ, "କିମ୍ବା ତୁମେ ବାସୁଦେବ, ତାହା ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର କିଏ?" ତାଙ୍କର ଆକାର ଅତି ବଡ଼ ଥିଲା, ଯାହା ଚିହ୍ନିତ କରିବାକୁ ମାନୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ। "ମୁଁ ତୁମକୁ ଚିହ୍ନିତ କରିଛି, କେଶବ; ତୁମେ ମୋତେ ମାଛର ଆକାରରେ ଦଖଳ କରୁଛ," ତାଙ୍କର ମନ ଏହି କଥା କହିଥିଲା। ତେବେ, ଭଗବାନ୍ ଜନାର୍ଦନ ମାଛର ଆକାରରେ କହିଲେ, "ବାହୁତ ଭଲ, ତୁମେ ମୋତେ ଚିହ୍ନିତ କରିଛ, ତାରୁଣ୍ୟ!" ସେ କହିଲେ, "ଏହି ସମୟରେ, ମାନ୍ୟ ରାଜା, ପୃଥିବୀ ଏବଂ ତାହାର ପାହାଡ଼, ଜଙ୍ଗଲ ଓ ଗଛ ଜଳରେ ଡୁବିବ।" "ଏହି ନୌକା ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି କରାଯାଇଛି, ଓ ରାଜା, ଏହା ଜୀବନର ଏକ ବଡ଼ ଭାଗର ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ।" "ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଜୀବନ ଘନ୍ଟି, ଅଣ୍ଡା, କିମ୍ବା ତରୁ କିମ୍ବା ଜୀବନ ଗତି କରେ—ସମସ୍ତ ଅସହାୟ ଜୀବନକୁ ଏହି ନୌକାରେ ରଖିବା, ଓ ତୁମେ ସେମାନଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା କର।" "ଯେତେବେଳେ ଏହି ନୌକାକୁ ଯୁଗ ଶେଷରେ ବାତସ୍ପତି ମାରିବ, ତୁମେ ଏହାକୁ ମୋର ହର୍ଣ୍ଡରେ ବାଧିବା।" "ତେବେ, ସମସ୍ତ ଗତିଶୀଳ ଓ ଅଗତିଶୀଳ ଜୀବନର ନିବାରଣ ହେବା ପରେ, ତୁମେ ପୃଥିବୀର ପ୍ରଜାପତି ହେବେ।" "କ୍ରିତୟୁଗର ଆରମ୍ଭରେ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଧୈର୍ୟଶୀଳ ରାଜା ଭାବରେ ମାନ୍ୟତା ପାଇବେ।" ମାନୁ ଏହା ପରେ ମଧୁସୂଦନଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଲେ, "ଓ ଭଗବାନ, ବିନଶ୍ୱ ହେବା ପରେ କେତେ ବର୍ଷ ହେବ?" "କିପରି ମୁଁ ଜୀବନକୁ ସୁରକ୍ଷା କରିବି? କିପରି ମୁଁ ତୁମ ସହିତ ପୁଣି ମିଳିବି?" "ଆଜିରୁ, ପୃଥିବୀରେ ଏକ ଶତ ବର୍ଷ ଓ ତାହାରୁ ଅଧିକ କ୍ଷେତ୍ରରେ ବର୍ଷା ହେବ ନାହିଁ—ଏକ ଖାଦ୍ୟ ସଂକଟ ଆସିବ।" "ତେବେ, ଯେତେବେଳେ ଜୀବନ ଅଳ୍ପ ଓ ନଷ୍ଟ ହେବ, ସାତଟି ସୂର୍ୟର ତୀବ୍ର କିରଣ ଦେଖା ଦେବା, ତାଳି ହେବା ପାଇଁ ଦହନ କରିବ।" "ଯୁଗର ଶେଷରେ, ଔର୍ବର ଅଗ୍ନି ମଧ୍ୟ ତୀବ୍ର ହେବ, ଓ ସଙ୍କର୍ଷଣଙ୍କର ମୁହଁରୁ ମୁକ୍ତ ହେବା ଦ୍ୱାରା ମାନସିକ ଅଗ୍ନି ଏବଂ ଭବର ତୃତୀୟ ଆଖିରୁ ଦେଖା ଦେବ।" "ଏହା ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକକୁ ଦହନ କରିବ, ଓ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ଏହିଭଳି ଜଳିଯିବ।" ଏହି କଥାଗୁଡିକୁ ଶୁଣି, ଋଷିମାନେ ମନ ଦେଇଥିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ସେମାନେ ଭଗବାନଙ୍କର କଥାର ଗଭୀରତାକୁ ବୁଝିଥିଲେ।