ददृशुस्ते स्थितं देवं दिव्ये लोकमये रथे ते कृताञ्जलयः सर्वे देवाः शक्रपुरोगमाः
तेथे सर्व देवांनी, इंद्राच्या पुढाकाराने, त्या दिव्य आणि सर्व लोकांनी व्यापलेल्या रथात उभ्या असलेल्या त्या देवाचे दर्शन घेतले आणि सर्वांनी हात जोडले.
जयशब्दं पुरस्कृत्य शरण्यं शरणं गताः स तेषां तां गिरं श्रुत्वा विष्णुर्दैवतदैवतम्
जयाचा घोष करून, सर्व देवांनी त्याच्याकडे शरण जाऊन आश्रय घेतला; त्यांच्या वाणी ऐकून, देवांचा देव विष्णू उत्तर देऊ लागला.
मनश्चक्रे विनाशाय दानवानां महामृधे आकाशे तु स्थितो विष्णुर् उत्तमं वपुरास्थितः
त्याने मनात ठरवले की या महान युद्धात दानवांचा नाश करावा; आकाशात उभा राहून विष्णूंनी आपले सर्वोच्च रूप धारण केले.
उवाच देवताः सर्वाः सप्रतिज्ञमिदं वचः शान्तिं व्रजत भद्रं वो मा भैष्ट मरुतां गणाः
त्याने सर्व देवांना प्रतिज्ञा करून सांगितले, 'शांतीने जा, तुम्हाला शुभ होवो, वायूंच्या समूहांनो, घाबरू नका.'
जिता मे दानवाः सर्वे त्रैलोक्यं परिगृह्यताम् ते तस्य सत्यसंधस्य विष्णोर्वाक्येन तोषिताः
'सर्व दानव माझ्यामुळे जिंकले गेले आहेत; हे त्रैलोक्य तुमच्याकडे जावो.' सत्यप्रतिज्ञ विष्णूच्या या वचनाने ते सर्व देव आनंदित झाले.
देवाः प्रीतिं समाजग्मुः प्राश्यामृतमिवोत्तमम् ततस्तमः संहृतं तद् विनेशुश्च बलाहकाः
देवांना अत्यंत आनंद झाला, जणू काही त्यांनी उत्तम अमृताचा आस्वाद घेतला; मग अंधार नाहीसा झाला आणि मेघही विरघळले.
प्रववुश्च शिवा वाताः प्रशान्ताश्च दिशो दश शुद्धप्रभाणि ज्योतींषि सोमश्चक्रुः प्रदक्षिणाम्
शुभ वारे वाहू लागले, दहा दिशाही शांत झाल्या, निर्मळ प्रकाश चमकू लागला आणि चंद्र उजवीकडे फिरू लागला.
न विग्रहं ग्रहाश्चक्रुः प्रशान्ताश्चापि सिन्धवः विरजस्काभवन्मार्गा नाकवर्गादयस्त्रयः
ग्रहांनी कोणताही संघर्ष केला नाही, नद्या शांत झाल्या, मार्ग स्वच्छ झाले आणि स्वर्गातील तीन वर्गही निर्मळ झाले.
यथार्थमूहुः सरितो नापि चुक्षुभिरे ऽर्णवाः आसञ्छुभानीन्द्रियाणि नराणामन्तरात्मसु
नद्या योग्य प्रकारे वाहू लागल्या, समुद्र अस्थिर झाले नाहीत आणि माणसांच्या अंतःकरणात शुभेंद्रिये प्रकट झाली.
महर्षयो वीतशोका वेदान् उच्चैरधीयत यज्ञेषु च हविः पाकं शिवमाप च पावकः
महर्षी दुःखमुक्त झाले आणि मोठ्याने वेदांचे पठण करू लागले; यज्ञात अग्नीने हवि स्वीकारले आणि तो शुभ झाला.
प्रवृत्तधर्माः संवृत्ता लोका मुदितमानसाः विष्णोर्दत्तप्रतिज्ञस्य श्रुत्वारिनिधने गिरम्
धर्माने स्थिर झालेले लोक, विष्णूच्या शत्रूंच्या नाशाची प्रतिज्ञा ऐकून, आनंदित झाले.
ततो ऽभयं विष्णुवचः श्रुत्वा दैत्याश्च दानवाः उद्योगं विपुलं चक्रुर् युद्धाय विजयाय च
मग विष्णूचे अभयवचन ऐकून, दैत्य आणि दानव यांनी मोठ्या युद्धाची आणि विजयाची तयारी सुरू केली.
मयस्तु काञ्चनमयं त्रिनल्वायतमक्षयम् चतुश्चक्रं सुविपुलं सुकल्पितमहायुगम्
माझ्यासाठी मात्र एक सुवर्णाचा, तीन दीड योजन लांब, कधीही नष्ट न होणारा, चार मोठ्या चाकांचा, अत्यंत भव्य आणि सुंदर बनवलेला असा रथ होता.
किङ्किणीजालनिर्घोषं द्वीपिचर्मपरिष्कृतम् रुचिरं रत्नजालैश्च हेमजालैश्च शोभितम्
त्या रथावर घंट्यांची छान झंकार ऐकू येत होती, वाघ आणि बिबट्याच्या कातड्यांनी सजवलेला होता, आणि तो रत्नांच्या आणि सोन्याच्या जाळ्यांनी झगमगत होता.
ईहामृगगणाकीर्णं पक्षिपङ्क्तिविराजितम् दिव्यास्त्रतूणीरधरं पयोधरविनादितम्
तो रथ हरिणांच्या कळपांनी भरलेला होता, पक्ष्यांच्या रांगा त्याला शोभा देत होत्या, दिव्य बाणांच्या तुणीरांनी सजलेला होता आणि मेघांच्या गडगडाटासारखा आवाज करत होता.
स्वक्षं रथवरोदारं सूपस्थं गगनोपमम् गदापरिघसम्पूर्णं मूर्तिमन्तमिवार्णवम्
त्याचा अक्ष मोठा आणि भव्य होता, योग्य जागी बसवलेला, आकाशासारखा वाटत होता; तो गदा आणि लोखंडी गजांनी भरलेला होता, जणू मूर्तिमंत समुद्रच.
हेमकेयूरवलयं स्वर्णमण्डलकूबरम् सपताकध्वजोपेतं सादित्यमिव मन्दरम्
तो रथ सोन्याच्या केयूरांनी आणि कंगनांनी सजला होता, सोन्याच्या गोल कुबेरांनी, पताका आणि ध्वजांनी युक्त, जणू सूर्य मंदर पर्वतावर शोभतो तसा दिसत होता.
गजेन्द्राभोगवपुषं क्वचित्केसरिवर्चसम् युक्तमृक्षसहस्रेण समृद्धाम्बुदनादितम्
कुठे कुठे तो रथ गजेंद्रासारखा भासायचा, सिंहाच्या तेजाने झळकत होता, हजार अस्वलांनी जोडलेला होता आणि भरलेल्या मेघासारखा गडगडत होता.
दीप्तमाकाशगं दिव्यं रथं पररथारुजम् अध्यतिष्ठद्रणाकाङ्क्षी मेरुं दीप्त इवांशुमान्
तो तेजस्वी, आकाशात जाणारा, दिव्य रथ, शत्रूंच्या रथांचा नाश करणारा, रणाची आस धरून योद्ध्याने चढवला होता, जणू सूर्य मेरू पर्वतावर तसा तेजस्वी दिसत होता.
तारमुत्क्रोशविस्तारं सर्वं हेममयं रथम् शैलाकारमसंबाधं नीलाञ्जनचयोपमम्
तो संपूर्ण रथ सोन्याचा, डोंगराएवढा मोठा, विस्तीर्ण आणि दूरवर पसरलेला, कुठेही अडथळा नसलेला, काळ्या काजळाच्या राशीसारखा दिसत होता.
कार्ष्णायसमयं दिव्यं लोहेषाबद्धकूबरम् तिमिरोद्गारिकिरणं गर्जन्तमिव तोयदम्
तो काळ्या लोखंडाचा, दिव्य, लोखंडाच्या कुबेरांनी बांधलेला, जणू अंधाराची किरणे फेकणारा, पावसाच्या ढगासारखा गडगडणारा होता.
लोहजालेन महता सगवाक्षेण दंशितम् आयसैः परिघैः पूर्णं क्षेपणीयैश्च मुद्गरैः
तो रथ मोठ्या लोखंडी जाळ्याने झाकलेला होता, खिडक्यांसह, लोखंडी गजांनी आणि फेकण्याच्या मुद्गरांनी भरलेला होता.
प्रासैः पाशैश्च विततैर् असंयुक्तैश्च कण्टकैः शोभितं त्रासयानैश्च तोमरैश्च परश्वधैः
तो रथ भाले आणि दोऱ्यांनी सजवलेला, एकत्र न जोडलेल्या काट्यांनी, भीतीदायक तोमर आणि परशूंनी शोभलेला होता.
उद्यन्तं द्विषतां हेतोर् द्वितीयमिव मन्दरम् युक्तं खरसहस्रेण सो ऽध्यारोहद्रथोत्तमम्
शत्रूंच्या विनाशासाठी उभा राहिलेला, जणू दुसरा मंदर पर्वतच, हजार गाढवांनी जोडलेला, त्याने तो उत्तम रथ चढला.
विरोचनस्तु संक्रुद्धो गदापाणिरवस्थितः प्रमुखे तस्य सैन्यस्य दीप्तशृङ्ग इवाचलः
विरोचन रागाने भरलेला, गदा हातात घेऊन, आपल्या सैन्याच्या पुढे, तेजस्वी शिखर असलेल्या पर्वतासारखा उभा राहिला.
युक्तं रथसहस्रेण हयग्रीवस्तु दानवः स्यन्दनं वाहयामास सपत्नानीकमर्दनः
हयग्रीव हा दैत्य, हजार रथांनी जोडलेला, शत्रूंच्या सैन्याचा नाश करण्याच्या उद्देशाने आपला रथ पुढे चालवत होता.
व्यायतं किष्कुसाहस्रं धनुर्विस्फारयन्महत् वराहः प्रमुखे तस्थौ सप्ररोह इवाचलः
वराहाने मोठे धनुष्य, हजार कीष्कुंनी सजवलेले, ताणले होते आणि तो सैन्याच्या पुढे, जणू अंकुरांनी भरलेला पर्वतच उभा होता.
खरस्तु विक्षरन्दर्पान् नेत्राभ्यां रोषजं जलम् स्फुरद्दन्तोष्ठनयनः सङ्ग्रामं सो ऽभ्यकाङ्क्षत
गाढव गर्वाने फुलून, डोळ्यांतून रागाने पाणी गाळत, दात, ओठ आणि डोळे थरथरत, युद्धाची आतुरतेने वाट पाहत होता.
त्वष्टा त्वष्टगजं घोरं यानमास्थाय दानवः व्यूहितुं दानवव्यूहं परिचक्राम वीर्यवान्
त्वष्टा हा बलवान दैत्य, स्वतःच्या घोर, खास बनवलेल्या हत्तीवर बसून, दैत्यांची मांडणी करण्यासाठी इकडून तिकडे फिरत होता.
विप्रचित्तिसुतः श्वेतः श्वेतकुण्डलभूषणः श्वेतशैलप्रतीकाशो युद्धायाभिमुखे स्थितः
विप्रचित्तीचा पुत्र श्वेत, पांढऱ्या कुंडलांनी सजलेला, पांढऱ्या पर्वतासारखा दिसणारा, युद्धाच्या दिशेने उभा होता.