महेन्द्रस्तोयदैः सार्धं सहस्राक्षो महाद्युतिः महता तोयवर्षेण शमयामास पावकम्
महान तेजस्वी, हजार डोळ्यांचा इंद्र, मेघांना घेऊन, मोठ्या पावसाने त्या अग्नीला शांत केला.
तस्यां प्रतिहतायां तु मायायां युधि दानवः असृजद्घोरसंकाशं तमस्तीव्रं समन्ततः
ती माया युद्धात मोडून काढली गेल्यावर, त्या दैत्याने सर्व बाजूंनी भीतीदायक, तीव्र अंधार पसरवला.
तमसा संवृते लोके दैत्येष्वात्तायुधेषु च स्वतेजसा परिवृतो दिवाकर इवाबभौ
संपूर्ण जग अंधाराने झाकले गेले आणि दैत्य शस्त्र घेऊन उभे राहिले, तरीही तो स्वतःच्या तेजाने वेढलेला सूर्यासारखा चमकत होता.
त्रिशिखां भ्रुकुटीं चास्य ददृशुर्दानवा रणे ललाटस्थां त्रिशूलाङ्कां गङ्गां त्रिपथगामिव
युद्धात दैत्यांना त्याच्या कपाळावर तीन ज्वाळा आणि भुवईवर आठी दिसली, आणि कपाळावर त्रिशूळाचा निशाण होता, जणू काही तीन वाटांनी वाहणारी गंगा.
ततः सर्वासु मायासु हतासु दितिनन्दनाः हिरण्यकशिपुं दैत्यं विवर्णाः शरणं ययुः
मग सगळी माया नष्ट झाल्यावर, दितीचे पुत्र फिक्कट पडले आणि हिरण्यकशिपू या दैत्याच्या आश्रयाला गेले.
ततः प्रज्वलितः क्रोधात् प्रदहन्निव तेजसा तस्मिन्क्रुद्धे तु दैत्येन्द्रे तमोभूतमभूज्जगत्
मग तो दैत्यांचा राजा प्रचंड रागावून जणू आपल्या तेजाने जळू लागला. त्याच्या रागामुळे सगळं जग अंधारमय झालं.
आवहः प्रवहश्चैव विवहो ऽथ ह्युदावहः परावहः संवहश्च महाबलपराक्रमाः
आवह, प्रवह, विवह, उदावह, परावह आणि संवह — हे सर्व महान शक्तिशाली वायू उठले.
तथा परिवहः श्रीमान् उत्पातभयशंसिनः इत्येवं क्षुभिताः सप्त मरुतो गगनेचराः
तसंच, श्रीमंत आणि संकटाची सूचना देणारा परिवह, असे सातही मरुत, अस्वस्थ होऊन आकाशात फिरू लागले.
ये ग्रहाः सर्वलोकस्य क्षये प्रादुर्भवन्ति वै ते सर्वे गगने दृष्टा व्यचरन्त यथासुखम्
संपूर्ण जगाच्या विनाशाच्या वेळी जे ग्रह प्रकट होतात, ते सर्व आकाशात दिसले आणि हवे तसे फिरू लागले.
अयोगतश्चाप्यचरन् मार्गं निशि निशाचरः सग्रहः सह नक्षत्रैर् आकापतिररिंदमः
रात्री आकाशाचा स्वामी, ग्रह-नक्षत्रांसह, नेहमीच्या मार्गाने न जाता, वेगळ्याच मार्गाने फिरू लागला.
विवर्णतां च भगवान् गतो दिवि दिवाकरः कृष्णं कबन्धं च तथा लक्ष्यते सुमहद्दिवि
आकाशात भगवंत सूर्याचा रंग फिका पडला आणि तिथे एक मोठा काळा धडही दिसू लागला.
अमुञ्चच्चार्चिषां वृन्दं भूमिवृत्तिर् विभावसुः गगनस्थश्च भगवान् अभीक्ष्णं परिदृश्यते
भूगोलाभोवती अग्निदेवाने ज्वाळांचा समूह सोडला आणि तो भगवंत वारंवार आकाशात दिसू लागला.
सप्त धूम्रनिभा घोराः सूर्या दिवि समुत्थिताः सोमस्य गगनस्थस्य ग्रहास्तिष्ठन्ति शृङ्गगाः
आकाशात सात धुरासारखे भीषण सूर्य उगवले आणि चंद्राजवळ असलेले ग्रह शिंगांसारखे उभे राहिले.
वामे तु दक्षिणे चैव स्थितौ शुक्रबृहस्पती शनैश्चरो लोहिताङ्गो ज्वलनाङ्गसमद्युतिः
डावीकडे आणि उजवीकडे शुक्र आणि बृहस्पती उभे होते; शनी आणि मंगळ, अग्नीसारखे तेजस्वी, तिथेच होते.
समं समधिरोहन्तः सर्वे ते गगनेचराः शृङ्गाणि शनकैर्घोरा युगान्तावर्तिनो ग्रहाः
ते सर्व आकाशात फिरणारे, भीषण आणि युगाच्या अंताची चिन्हे असलेले ग्रह, हळूहळू एकत्र शिंगांवर चढले.
चन्द्रमाश्च सनक्षत्रैर् ग्रहैः सह तमोनुदः चराचरविनाशाय रोहिणीं नाभ्यनन्दत
चंद्र, नक्षत्र आणि ग्रहांसह, अंधार घालवणारा असूनही, रोहिणीला अनुकूल राहिला नाही, जणू चराचर सृष्टीच्या विनाशासाठी.
गृहीतो राहुणा चन्द्र उल्काभिरभिहन्यते उल्काः प्रज्वलिताश्चन्द्रे विचरन्ति यथासुखम्
राहूने चंद्राला पकडलं आणि धगधगत्या उल्कांनी त्याच्यावर प्रहार केला. जळत्या उल्का चंद्रावर मनमुराद फिरत होत्या.
देवानामपि यो देवः सो ऽप्यवर्षत शोणितम् अपतन्गगनादुल्का विद्युद्रूपा महास्वनाः
देवतांचा देवसुद्धा रक्ताचा पाऊस पाडू लागला. आकाशातून वीजेसारख्या मोठ्या आवाजाच्या उल्का पडू लागल्या.
अकाले च द्रुमाः सर्वे पुष्पन्ति च फलन्ति च लताश्च सफलाः सर्वा ये चाहुर्दैत्यनाशनम्
अयोग्य ऋतूत सगळ्या झाडांना फुलं आली आणि फळंही लागली. सर्व वेलींना फळं धरली. हे दैत्यांच्या विनाशाची चिन्हं मानली जातात.
फलैः फलान्यजायन्त पुष्पैः पुष्पं तथैव च उन्मीलन्ति निमीलन्ति हसन्ति च रुदन्ति च
फळांतून नवी फळं जन्मली, फुलांतून नवी फुलं उमलली. ती उमलली, मिटली, हसली आणि रडलीही.
विक्रोशन्ति च गम्भीरा धूमयन्ति ज्वलन्ति च प्रतिमाः सर्वदेवानां वेदयन्ति महद्भयम्
गंभीर आवाजातल्या मूर्ती ओरडू लागल्या, धूर निघू लागला आणि त्या जळू लागल्या. सर्व देवांच्या मूर्तींनी मोठं भय दाखवलं.
आरण्यैः सह संसृष्टा ग्राम्याश्च मृगपक्षिणः चक्रुः सुभैरवं तत्र महायुद्धमुपस्थितम्
रानातील आणि घरातील प्राणी-पक्षी एकत्र येऊन तिथे भयंकर आवाज करू लागले, कारण मोठं युद्ध जवळ आलं होतं.
नद्यश्च प्रतिकूलानि वहन्ति कलुषोदकाः न प्रकाशन्ति च दिशो रक्तरेणुसमाकुलाः
नद्या उलट दिशेने वाहू लागल्या आणि त्यांचं पाणी घाण झालं. दिशांना लाल धुळीने व्यापलं गेलं आणि त्या दिसेनाशा झाल्या.
वानस्पत्यो न पूज्यन्ते पूजनार्हाः कथंचन वायुवेगेन हन्यन्ते भज्यन्ते प्रणमन्ति च
वनातील झाडं पूजेसाठी योग्य असूनही कुणी त्यांची पूजा केली नाही. वाऱ्याच्या जोराने ती झाडं तुटली, वाकली आणि खाली झुकली.
यदा च सर्वभूतानां छाया न परिवर्तते अपराह्णगते सूर्ये लोकानां युगसंक्षये
सर्व जीवांची सावली बदलत नाही, सूर्य दुपार ओलांडून गेला तरी, जगाच्या युगाच्या शेवटी असं होतं.
तदा हिरण्यकशिपोर् दैत्यस्योपरि वेश्मनः भाण्डागारायुधागारे निविष्टमभवन्मधु
मग हिरण्यकशिपू या दैत्याच्या राजवाड्यात, भांडारात आणि शस्त्रागारात मध प्रकट झाला.
असुराणां विनाशाय सुराणां विजयाय च दृश्यन्ते विविधोत्पाता घोरा घोरनिदर्शनाः
असुरांच्या विनाशासाठी आणि देवांच्या विजयासाठी, विविध भयंकर आणि भीतीदायक अपशकुन दिसू लागले.
एते चान्ये च बहवो घोरोत्पाताः समुत्थिताः दैत्येन्द्रस्य विनाशाय दृश्यन्ते कालनिर्मिताः
हे आणि असे अनेक भयंकर अपशकुन, काळाने घडवलेले, दैत्यराजाच्या विनाशासाठी प्रकट झाले.
मेदिन्यां कम्पमानायां दैत्येन्द्रेण महात्मना महीधरा नागगणा निपेतुरमितौजसः
पृथ्वी हलू लागली तेव्हा, त्या महान हिरण्यकशिपूने बलाढ्य पर्वत आणि प्रचंड नाग खाली पाडले.
विषज्वालाकुलैर्वक्त्रैर् विमुञ्चन्तो हुताशनम् चतुःशीर्षाः पञ्चशीर्षाः सप्तशीर्षाश्च पन्नगाः
चार, पाच आणि सात तोंडांचे सर्प, त्यांच्या तोंडातून विष आणि ज्वाळा सोडत होते.