स गर्जित्वा यथान्यायं विक्रम्य च यथासुखम् तत्सैन्यम् उत्सारितवांस् तृणाग्राणीव मारुतः
तो सिंह योग्य त्या रीतीने गरजला, मनसोक्तपणे पुढे गेला आणि वाऱ्याने गवताचे पाते जसे उडवते तसे त्याने ते सैन्य उधळून लावले.
ततो ऽश्मवर्षं दैत्येन्द्रा व्यमृजन्त नभोगताः नगमात्रैः शिलाखण्डैर् गिरिशृङ्गैर्महाप्रभैः
मग दैत्यांचे प्रमुख आकाशातून पर्वताएवढ्या मोठ्या दगडांचे तुकडे आणि शिखरे फेकून दगडांचा पाऊस पाडू लागले.
तदश्मवर्षं सिंहस्य महन्मूर्धनि पातितम् दिशो दश विकीर्णा वै खद्योतप्रकरा इव
तो दगडांचा पाऊस सिंहाच्या मोठ्या डोक्यावर पडला आणि सर्व दहा दिशांना काजव्यांच्या झुंडीप्रमाणे विखुरला.
तदाश्मौघैर् दैत्यगणाः पुनः सिंहमरिंदमम् छादयांचक्रिरे मेघा धाराभिरिव पर्वतम्
त्या वेळी दैत्यांच्या सैन्याने मोठ्या प्रमाणात दगडांचा मारा करून शत्रूंचा नाश करणाऱ्या सिंहाला जणू ढग पर्वत झाकतात तसे झाकून टाकले.
न च तं चालयामासुर् दैत्यौघा देवसत्तमम् भीमवेगो ऽचलश्रेष्ठं समुद्र इव मन्दरम्
पण त्या भयंकर वेगवान दैत्यांच्या झुंडीही त्या श्रेष्ठ देवाला हलवू शकल्या नाहीत, जसा समुद्र मोठ्या पर्वताला हलवू शकत नाही.
ततो ऽश्मवर्षे विहते जलवर्षमनन्तरम् धाराभिरक्षमात्राभिः प्रादुरासीत्समन्ततः
मग दगडांचा पाऊस थांबल्यावर लगेचच पावसाच्या धारा सर्वत्र पडू लागल्या.
नभसः प्रच्युता धारास् तिग्मवेगाः समन्ततः आवृत्य सर्वतो व्योम दिशश्चोपदिशस्तथा
आकाशातून वेगाने पडणाऱ्या त्या धारांनी सर्व आकाश, सर्व दिशा आणि उपदिशा झाकून टाकल्या.
धारा दिवि च सर्वत्र वसुधायां च सर्वशः न स्पृशन्ति च ता देवं निपतन्त्यो ऽनिशं भुवि
त्या धारा आकाशात आणि पृथ्वीवर सर्वत्र पडत होत्या, पण त्या देवाला कधीच स्पर्श करू शकल्या नाहीत, जरी त्या अखंडपणे खाली पडत होत्या.
बाह्यतो ववृषुर्वर्षं नोपरिष्टाच्च ववृषुः मृगेन्द्रप्रतिरूपस्य स्थितस्य युधि मायया
बाहेर पाऊस पडत होता, पण वरून काहीच पडत नव्हतं. युद्धात सिंहासारखा उभा असलेल्या त्याच्यावर माया केली होती.
हते ऽश्मवर्षे तुमुले जलवर्षे च शोषिते सो ऽसृजद्दानवो मायाम् अग्निवायुसमीरिताम्
जेव्हा ती प्रचंड दगडांची वृष्टी थांबवली गेली आणि पाण्याचा पाऊस सुकवला गेला, तेव्हा त्या दैत्याने अग्नी आणि वाऱ्याने चालवलेली माया सोडली.
महेन्द्रस्तोयदैः सार्धं सहस्राक्षो महाद्युतिः महता तोयवर्षेण शमयामास पावकम्
महान तेजस्वी, हजार डोळ्यांचा इंद्र, मेघांना घेऊन, मोठ्या पावसाने त्या अग्नीला शांत केला.
तस्यां प्रतिहतायां तु मायायां युधि दानवः असृजद्घोरसंकाशं तमस्तीव्रं समन्ततः
ती माया युद्धात मोडून काढली गेल्यावर, त्या दैत्याने सर्व बाजूंनी भीतीदायक, तीव्र अंधार पसरवला.
तमसा संवृते लोके दैत्येष्वात्तायुधेषु च स्वतेजसा परिवृतो दिवाकर इवाबभौ
संपूर्ण जग अंधाराने झाकले गेले आणि दैत्य शस्त्र घेऊन उभे राहिले, तरीही तो स्वतःच्या तेजाने वेढलेला सूर्यासारखा चमकत होता.
त्रिशिखां भ्रुकुटीं चास्य ददृशुर्दानवा रणे ललाटस्थां त्रिशूलाङ्कां गङ्गां त्रिपथगामिव
युद्धात दैत्यांना त्याच्या कपाळावर तीन ज्वाळा आणि भुवईवर आठी दिसली, आणि कपाळावर त्रिशूळाचा निशाण होता, जणू काही तीन वाटांनी वाहणारी गंगा.
ततः सर्वासु मायासु हतासु दितिनन्दनाः हिरण्यकशिपुं दैत्यं विवर्णाः शरणं ययुः
मग सगळी माया नष्ट झाल्यावर, दितीचे पुत्र फिक्कट पडले आणि हिरण्यकशिपू या दैत्याच्या आश्रयाला गेले.
ततः प्रज्वलितः क्रोधात् प्रदहन्निव तेजसा तस्मिन्क्रुद्धे तु दैत्येन्द्रे तमोभूतमभूज्जगत्
मग तो दैत्यांचा राजा प्रचंड रागावून जणू आपल्या तेजाने जळू लागला. त्याच्या रागामुळे सगळं जग अंधारमय झालं.
आवहः प्रवहश्चैव विवहो ऽथ ह्युदावहः परावहः संवहश्च महाबलपराक्रमाः
आवह, प्रवह, विवह, उदावह, परावह आणि संवह — हे सर्व महान शक्तिशाली वायू उठले.
तथा परिवहः श्रीमान् उत्पातभयशंसिनः इत्येवं क्षुभिताः सप्त मरुतो गगनेचराः
तसंच, श्रीमंत आणि संकटाची सूचना देणारा परिवह, असे सातही मरुत, अस्वस्थ होऊन आकाशात फिरू लागले.
ये ग्रहाः सर्वलोकस्य क्षये प्रादुर्भवन्ति वै ते सर्वे गगने दृष्टा व्यचरन्त यथासुखम्
संपूर्ण जगाच्या विनाशाच्या वेळी जे ग्रह प्रकट होतात, ते सर्व आकाशात दिसले आणि हवे तसे फिरू लागले.
अयोगतश्चाप्यचरन् मार्गं निशि निशाचरः सग्रहः सह नक्षत्रैर् आकापतिररिंदमः
रात्री आकाशाचा स्वामी, ग्रह-नक्षत्रांसह, नेहमीच्या मार्गाने न जाता, वेगळ्याच मार्गाने फिरू लागला.
विवर्णतां च भगवान् गतो दिवि दिवाकरः कृष्णं कबन्धं च तथा लक्ष्यते सुमहद्दिवि
आकाशात भगवंत सूर्याचा रंग फिका पडला आणि तिथे एक मोठा काळा धडही दिसू लागला.
अमुञ्चच्चार्चिषां वृन्दं भूमिवृत्तिर् विभावसुः गगनस्थश्च भगवान् अभीक्ष्णं परिदृश्यते
भूगोलाभोवती अग्निदेवाने ज्वाळांचा समूह सोडला आणि तो भगवंत वारंवार आकाशात दिसू लागला.
सप्त धूम्रनिभा घोराः सूर्या दिवि समुत्थिताः सोमस्य गगनस्थस्य ग्रहास्तिष्ठन्ति शृङ्गगाः
आकाशात सात धुरासारखे भीषण सूर्य उगवले आणि चंद्राजवळ असलेले ग्रह शिंगांसारखे उभे राहिले.
वामे तु दक्षिणे चैव स्थितौ शुक्रबृहस्पती शनैश्चरो लोहिताङ्गो ज्वलनाङ्गसमद्युतिः
डावीकडे आणि उजवीकडे शुक्र आणि बृहस्पती उभे होते; शनी आणि मंगळ, अग्नीसारखे तेजस्वी, तिथेच होते.
समं समधिरोहन्तः सर्वे ते गगनेचराः शृङ्गाणि शनकैर्घोरा युगान्तावर्तिनो ग्रहाः
ते सर्व आकाशात फिरणारे, भीषण आणि युगाच्या अंताची चिन्हे असलेले ग्रह, हळूहळू एकत्र शिंगांवर चढले.
चन्द्रमाश्च सनक्षत्रैर् ग्रहैः सह तमोनुदः चराचरविनाशाय रोहिणीं नाभ्यनन्दत
चंद्र, नक्षत्र आणि ग्रहांसह, अंधार घालवणारा असूनही, रोहिणीला अनुकूल राहिला नाही, जणू चराचर सृष्टीच्या विनाशासाठी.
गृहीतो राहुणा चन्द्र उल्काभिरभिहन्यते उल्काः प्रज्वलिताश्चन्द्रे विचरन्ति यथासुखम्
राहूने चंद्राला पकडलं आणि धगधगत्या उल्कांनी त्याच्यावर प्रहार केला. जळत्या उल्का चंद्रावर मनमुराद फिरत होत्या.
देवानामपि यो देवः सो ऽप्यवर्षत शोणितम् अपतन्गगनादुल्का विद्युद्रूपा महास्वनाः
देवतांचा देवसुद्धा रक्ताचा पाऊस पाडू लागला. आकाशातून वीजेसारख्या मोठ्या आवाजाच्या उल्का पडू लागल्या.
अकाले च द्रुमाः सर्वे पुष्पन्ति च फलन्ति च लताश्च सफलाः सर्वा ये चाहुर्दैत्यनाशनम्
अयोग्य ऋतूत सगळ्या झाडांना फुलं आली आणि फळंही लागली. सर्व वेलींना फळं धरली. हे दैत्यांच्या विनाशाची चिन्हं मानली जातात.
फलैः फलान्यजायन्त पुष्पैः पुष्पं तथैव च उन्मीलन्ति निमीलन्ति हसन्ति च रुदन्ति च
फळांतून नवी फळं जन्मली, फुलांतून नवी फुलं उमलली. ती उमलली, मिटली, हसली आणि रडलीही.