एवं भूयो ऽपरान्घोरान् असृजन्दानवेश्वराः मृगेन्द्रस्योपरि क्रुद्धा निःश्वसन्त इवोरगाः
मग दानवांचे सर्व प्रमुख अत्यंत रागावले आणि त्यांनी पुन्हा भयंकर अस्त्रे सिंहावर सोडली, जणू काही साप फुत्कार काढत आहेत तशी त्यांची श्वासोच्छ्वासे होत होती.
ते दानवशरा घोरा दानवेन्द्रसमीरिताः विलयं जग्मुराकाशे खद्योता इव पर्वते
दानवराजाने सोडलेली ती भयंकर बाण आकाशात डोंगरावरच्या काजव्यांसारखी क्षणात नाहीशी झाली.
ततश्चक्राणि दिव्यानि दैत्याः क्रोधसमन्विताः मृगेन्द्रायासृजन्नाशु ज्वलितानि समन्ततः
तेव्हा क्रोधाने भरलेल्या दैत्यांनी सर्व बाजूंनी सिंहावर झपाट्याने तेजस्वी, दिव्य चक्रे फेकली.
तैरासीद्गगनं चक्रैः संपतद्भिरितस्ततः युगान्ते संप्रकाशद्भिश् चन्द्रादित्यग्रहैरिव
ती चक्रे इकडून तिकडे उडताना आकाश उजळून निघाले, जणू युगाच्या शेवटी चंद्र-सूर्य आणि ग्रहांच्या तेजाने आकाश प्रकाशले आहे.
तानि सर्वाणि चक्राणि मृगेन्द्रेण महात्मना ग्रस्तान्युदीर्णानि तदा पावकार्चिःसमानि वै
त्या सर्व चक्रांना, जी जणू अग्नीच्या ज्वाळांसारखी प्रज्वलित होती, त्या क्षणी महात्मा सिंहाने गिळून टाकली.
तानि चक्राणि वदने विशमानानि भान्ति वै मेघोदरदरीष्वेव चन्द्रसूर्यग्रहा इव
ती चक्रे सिंहाच्या तोंडात जाताना मेघांच्या गुहेत चंद्र-सूर्यग्रहण जसे चमकते तसे भासत होती.
हिरण्यकशिपुर्दैत्यो भूयः प्रासृजदूर्जिताम् शक्तिं प्रज्वलितां घोरां धौतशस्त्रतडित्प्रभाम्
हिरण्यकशिपू दैत्याने पुन्हा एकदा भीषण, प्रज्वलित अशी, वीजेसारखी चमकणारी भयानक शक्ती सोडली.
तामापतन्तीं सम्प्रेक्ष्य मृगेन्द्रः शक्तिमुज्ज्वलाम् हुंकारेणैव रौद्रेण बभञ्ज भगवांस्तदा
ती तेजस्वी शक्ती वेगाने येताना पाहून सिंहाने एक प्रचंड गर्जना केली आणि त्या आवाजाने ती शक्ती ताबडतोब फोडून टाकली.
रराज भग्ना सा शक्तिर् मृगेन्द्रेण महीतले सविस्फुलिङ्गा ज्वलिता महोल्केव दिवश्च्युता
ती तुटलेली शक्ती सिंहामुळे पृथ्वीवर पडली आणि मोठ्या उल्केसारखी जळत, ठिणग्यांसह चमकत होती.
नाराचपङ्क्तिः सिंहस्य प्राप्ता रेजे ऽविदूरतः नीलोत्पलपलाशानां मालेवोज्ज्वलदर्शना
सिंहाजवळ एक बाणांची रांग आली, ती इतकी उजळ दिसत होती की जणू निळ्या कमळांच्या आणि पळाशाच्या पानांची माळच आहे.
स गर्जित्वा यथान्यायं विक्रम्य च यथासुखम् तत्सैन्यम् उत्सारितवांस् तृणाग्राणीव मारुतः
तो सिंह योग्य त्या रीतीने गरजला, मनसोक्तपणे पुढे गेला आणि वाऱ्याने गवताचे पाते जसे उडवते तसे त्याने ते सैन्य उधळून लावले.
ततो ऽश्मवर्षं दैत्येन्द्रा व्यमृजन्त नभोगताः नगमात्रैः शिलाखण्डैर् गिरिशृङ्गैर्महाप्रभैः
मग दैत्यांचे प्रमुख आकाशातून पर्वताएवढ्या मोठ्या दगडांचे तुकडे आणि शिखरे फेकून दगडांचा पाऊस पाडू लागले.
तदश्मवर्षं सिंहस्य महन्मूर्धनि पातितम् दिशो दश विकीर्णा वै खद्योतप्रकरा इव
तो दगडांचा पाऊस सिंहाच्या मोठ्या डोक्यावर पडला आणि सर्व दहा दिशांना काजव्यांच्या झुंडीप्रमाणे विखुरला.
तदाश्मौघैर् दैत्यगणाः पुनः सिंहमरिंदमम् छादयांचक्रिरे मेघा धाराभिरिव पर्वतम्
त्या वेळी दैत्यांच्या सैन्याने मोठ्या प्रमाणात दगडांचा मारा करून शत्रूंचा नाश करणाऱ्या सिंहाला जणू ढग पर्वत झाकतात तसे झाकून टाकले.
न च तं चालयामासुर् दैत्यौघा देवसत्तमम् भीमवेगो ऽचलश्रेष्ठं समुद्र इव मन्दरम्
पण त्या भयंकर वेगवान दैत्यांच्या झुंडीही त्या श्रेष्ठ देवाला हलवू शकल्या नाहीत, जसा समुद्र मोठ्या पर्वताला हलवू शकत नाही.
ततो ऽश्मवर्षे विहते जलवर्षमनन्तरम् धाराभिरक्षमात्राभिः प्रादुरासीत्समन्ततः
मग दगडांचा पाऊस थांबल्यावर लगेचच पावसाच्या धारा सर्वत्र पडू लागल्या.
नभसः प्रच्युता धारास् तिग्मवेगाः समन्ततः आवृत्य सर्वतो व्योम दिशश्चोपदिशस्तथा
आकाशातून वेगाने पडणाऱ्या त्या धारांनी सर्व आकाश, सर्व दिशा आणि उपदिशा झाकून टाकल्या.
धारा दिवि च सर्वत्र वसुधायां च सर्वशः न स्पृशन्ति च ता देवं निपतन्त्यो ऽनिशं भुवि
त्या धारा आकाशात आणि पृथ्वीवर सर्वत्र पडत होत्या, पण त्या देवाला कधीच स्पर्श करू शकल्या नाहीत, जरी त्या अखंडपणे खाली पडत होत्या.
बाह्यतो ववृषुर्वर्षं नोपरिष्टाच्च ववृषुः मृगेन्द्रप्रतिरूपस्य स्थितस्य युधि मायया
बाहेर पाऊस पडत होता, पण वरून काहीच पडत नव्हतं. युद्धात सिंहासारखा उभा असलेल्या त्याच्यावर माया केली होती.
हते ऽश्मवर्षे तुमुले जलवर्षे च शोषिते सो ऽसृजद्दानवो मायाम् अग्निवायुसमीरिताम्
जेव्हा ती प्रचंड दगडांची वृष्टी थांबवली गेली आणि पाण्याचा पाऊस सुकवला गेला, तेव्हा त्या दैत्याने अग्नी आणि वाऱ्याने चालवलेली माया सोडली.
महेन्द्रस्तोयदैः सार्धं सहस्राक्षो महाद्युतिः महता तोयवर्षेण शमयामास पावकम्
महान तेजस्वी, हजार डोळ्यांचा इंद्र, मेघांना घेऊन, मोठ्या पावसाने त्या अग्नीला शांत केला.
तस्यां प्रतिहतायां तु मायायां युधि दानवः असृजद्घोरसंकाशं तमस्तीव्रं समन्ततः
ती माया युद्धात मोडून काढली गेल्यावर, त्या दैत्याने सर्व बाजूंनी भीतीदायक, तीव्र अंधार पसरवला.
तमसा संवृते लोके दैत्येष्वात्तायुधेषु च स्वतेजसा परिवृतो दिवाकर इवाबभौ
संपूर्ण जग अंधाराने झाकले गेले आणि दैत्य शस्त्र घेऊन उभे राहिले, तरीही तो स्वतःच्या तेजाने वेढलेला सूर्यासारखा चमकत होता.
त्रिशिखां भ्रुकुटीं चास्य ददृशुर्दानवा रणे ललाटस्थां त्रिशूलाङ्कां गङ्गां त्रिपथगामिव
युद्धात दैत्यांना त्याच्या कपाळावर तीन ज्वाळा आणि भुवईवर आठी दिसली, आणि कपाळावर त्रिशूळाचा निशाण होता, जणू काही तीन वाटांनी वाहणारी गंगा.
ततः सर्वासु मायासु हतासु दितिनन्दनाः हिरण्यकशिपुं दैत्यं विवर्णाः शरणं ययुः
मग सगळी माया नष्ट झाल्यावर, दितीचे पुत्र फिक्कट पडले आणि हिरण्यकशिपू या दैत्याच्या आश्रयाला गेले.
ततः प्रज्वलितः क्रोधात् प्रदहन्निव तेजसा तस्मिन्क्रुद्धे तु दैत्येन्द्रे तमोभूतमभूज्जगत्
मग तो दैत्यांचा राजा प्रचंड रागावून जणू आपल्या तेजाने जळू लागला. त्याच्या रागामुळे सगळं जग अंधारमय झालं.
आवहः प्रवहश्चैव विवहो ऽथ ह्युदावहः परावहः संवहश्च महाबलपराक्रमाः
आवह, प्रवह, विवह, उदावह, परावह आणि संवह — हे सर्व महान शक्तिशाली वायू उठले.
तथा परिवहः श्रीमान् उत्पातभयशंसिनः इत्येवं क्षुभिताः सप्त मरुतो गगनेचराः
तसंच, श्रीमंत आणि संकटाची सूचना देणारा परिवह, असे सातही मरुत, अस्वस्थ होऊन आकाशात फिरू लागले.
ये ग्रहाः सर्वलोकस्य क्षये प्रादुर्भवन्ति वै ते सर्वे गगने दृष्टा व्यचरन्त यथासुखम्
संपूर्ण जगाच्या विनाशाच्या वेळी जे ग्रह प्रकट होतात, ते सर्व आकाशात दिसले आणि हवे तसे फिरू लागले.
अयोगतश्चाप्यचरन् मार्गं निशि निशाचरः सग्रहः सह नक्षत्रैर् आकापतिररिंदमः
रात्री आकाशाचा स्वामी, ग्रह-नक्षत्रांसह, नेहमीच्या मार्गाने न जाता, वेगळ्याच मार्गाने फिरू लागला.