सर्वं त्रिभुवनं राजंल् लोकधर्माश्च शाश्वताः दृश्यन्ते नारसिंहे ऽस्मिंस् तथेदमखिलं जगत्
राजा, या नरसिंहाच्या रूपात सर्व त्रिभुवन आणि शाश्वत लोकधर्म, तसेच हे अखिल जग दिसते.
प्रजापतिश्चात्र मनुर् महात्मा ग्रहाश्च योगाश्च महीरुहाश्च उत्पातकालश्च धृतिर्मतिश्च रतिश्च सत्यं च तपो दमश्च
येथे प्रजापती, महात्मा मनु, ग्रह, योगशक्ती, वृक्ष, आपत्तीचा काळ, धैर्य, बुद्धी, आनंद, सत्य, तप आणि संयम हे सर्व आहेत.
सनत्कुमारश्च महानुभावो विश्वे च देवा ऋषयश्च सर्वे क्रोधश्च कामश्च तथैव हर्षो धर्मश्च मोहः पितरश्च सर्वे
महान कीर्तीचे सनत्कुमार, सर्व देव, सर्व ऋषी, क्रोध, काम, आनंद, धर्म, मोह आणि सर्व पितर येथे आहेत.
प्रह्लादस्य वचः श्रुत्वा हिरण्यकशिपुः प्रभुः उवाच दानवान्सर्वान् गणांश्च स गणाधिपः
प्रह्लादाचे शब्द ऐकून, हिरण्यकशिपू प्रभुने सर्व दानव आणि त्यांच्या प्रमुखांना सांगितले.
मृगेन्द्रो गृह्यतामेष अपूर्वां तनुमास्थितः यदि वा संशयः कश्चिद् वध्यतां वनगोचरः
हा सिंह, ज्याचे रूप अद्भुत आहे, त्याला पकडा. जर काही शंका असेल, तर तो वनात फिरतो म्हणून त्याचा वध करा.
ते दानवगणा सर्वे मृगेन्द्रं भीमविक्रमम् परिक्षिपन्तो मुदितास् त्रासयामासुरोजसा
सर्व दानवगण आनंदाने त्या भयंकर शक्तीच्या सिंहाला वेढून, आपल्या बळाने त्याला घाबरवू लागले.
सिंहनादं विमुच्याथ नरसिंहो महाबलः बभञ्ज तां सभां दिव्यां व्यादितास्य इवान्तकः
मग महाबल नरसिंहाने सिंहासारखा गर्जना केली आणि मोठ्या तोंडाने त्या दिव्य सभेला मृत्यूसारखे फोडून टाकले.
सभायां भज्यमानायां हिरण्यकशिपुः स्वयम् चिक्षेपास्त्राणि सिंहस्य रोषाद्व्याकुललोचनः
सभा उद्ध्वस्त होत असताना, हिरण्यकशिपू स्वतः सिंहावर शस्त्रे फेकू लागला, त्याच्या डोळ्यांत प्रचंड राग होता.
सर्वास्त्राणामथ ज्येष्ठं दण्डमन्त्रं सुदारुणम् कालचक्रं तथाघोरं विष्णुचक्रं तथा परम्
त्याने सर्व शस्त्रे वापरली, त्यात सर्वात भयावह दंडमंत्र, भयंकर काळचक्र आणि श्रेष्ठ विष्णुचक्रही होते.
पैतामहं तथात्युग्रं त्रैलोक्यदहनं महत् विचित्रामशनीं चैव शुष्कार्द्रं चाशनिद्वयम्
त्याने अतिशय भीषण पितामहाचे अस्त्र, त्रैलोक्य जाळणारी मोठी आग, आणि अद्भुत अशनी, कोरडी व ओल अशी दोन्ही वज्रांचा वापर केला.
रौद्रं तथोग्रं शूलं च कङ्कालं मुसलं तथा मोहनं शोषणं चैव संतापनविलापनम्
त्याने रौद्र, भीषण त्रिशूळ, कंकाळ, गदा, मोह करणारे, वाळवणारे, तापवणारे आणि शोक निर्माण करणारे अस्त्रही वापरले.
वायव्यं मथनं चैव कापालमथ कैङ्करम् तथाप्रतिहतां शक्तिं क्रौञ्चमस्त्रं तथैव च
त्याने वायव्य, मथन, कपाल, कैङ्कर, अपराजित शक्ती आणि क्रौंच अस्त्र यांचा वापर केला.
अस्त्रं ब्रह्मशिरश्चैव सोमास्त्रं शिशिरं तथा कम्पनं शातनं चैव त्वाष्ट्रं चैव सुभैरवम्
ब्रह्मशिर, सोम, शिशिर, कंपन, शातन, त्वष्ट्र आणि सुभैरव ही अस्त्रे त्याने वापरली.
कालमुद्गरमक्षोभ्यं तपनं च महाबलम् संवर्तनं मोहनं च तथा मायाधरं परम्
कालमुद्गर, अक्षम्य, बलवान तापन, संवर्तन, मोहन आणि श्रेष्ठ मायाधर ही अस्त्रेही त्याच्या हाती होती.
गान्धर्वमस्त्रं दयितम् असिरत्नं च नन्दकम् प्रस्वापनं प्रमथनं वारुणं चास्त्रमुत्तमम् अस्त्रं पाशुपतं चैव यस्याप्रतिहता गतिः
गंधर्वास्त्र, प्रिय असिरत्न, नंदक, प्रस्वापन, प्रमथन, उत्तम वारुणास्त्र आणि ज्याची गती कुणीही थांबवू शकत नाही असे पाशुपत अस्त्र त्याच्याकडे होते.
अस्त्रं हयशिरश्चैव ब्राह्ममस्त्रं तथैव च नारायणास्त्रमैन्द्रं च सार्पमस्त्रं तथाद्भुतम्
हयशिर, ब्रह्म, नारायण, इंद्र आणि अद्भुत सर्पास्त्रही त्याने सोडली.
पैशाचमस्त्रमजितं शोषदं शामनं तथा महाबलं भावनं च प्रस्थापनविकम्पने
अजिंक्य पैशाचिक, शोषण, शमन, महाबल, भावन, प्रस्थापन आणि विकंपन ही अस्त्रेही त्याने वापरली.
एतान्यस्त्राणि दिव्यानि हिरण्यकशिपुस्तदा असृजन्नरसिंहस्य दीप्तस्याग्नेरिवाहुतिम्
ही सर्व दिव्य अस्त्रे त्या वेळी हिरण्यकशिपूने प्रज्वलित नरसिंहावर अग्नीमध्ये आहुती टाकावी तशी सोडली.
अस्त्रैः प्रज्वलितैः सिंहम् आवृणोदसुरोत्तमः विवस्वान् घर्मसमये हिमवन्तमिवांशुभिः
त्या प्रज्वलित अस्त्रांनी असुरश्रेष्ठाने सिंहाला वेढले, जणू उन्हाळ्यात सूर्याच्या किरणांनी हिमालय वेढावा तसे.
स ह्यमर्षानिलोद्भूतो दैत्यानां सैन्यसागरः क्षणेन प्लावयामास मैनाकमिव सागरः
त्या वेळी दैत्यांच्या सैन्याचा समुद्र रागाच्या वाऱ्याने उसळला आणि क्षणातच तो समुद्र मेनक पर्वतावर उसळावा तसा पसरला.
प्रासैः पाशैश्च खड्गैश्च गदाभिर्मुसलैस्तथा वज्रैरशनिभिश्चैव साग्निभिश्च महाद्रुमैः
भाले, दोर, तलवारी, गदा, मुसळ, वज्र, चाबूक, जळते लाकूड आणि मोठ्या झाडांनी त्यांनी हल्ला केला.
मुद्गरैर्भिन्दिपालैश्च शिलोलूखलपर्वतैः शतघ्नीभिश्च दीप्ताभिर् दण्डैरपि सुदारुणैः
मुद्गर, भिंडिपाळ, मोठे दगड, ओखळ, पर्वतशिखरे, प्रज्वलित शतघ्नी आणि भयंकर दंड यांनीही ते सज्ज झाले.
ते दानवाः पाशगृहीतहस्ता महेन्द्रतुल्याशनिवज्रवेगाः समन्ततो ऽभ्युद्यतबाहुकायाः स्थितास्त्रिशीर्षा इव नागपाशाः
त्या दानवांनी हातात दोर धरले होते, त्यांच्या वेगाला इंद्राच्या वज्रासारखा वेग होता, सगळीकडे हात उंचावलेले, जणू त्रिशिर नागपाश उभे आहेत तसे दिसत होते.
सुवर्णमालाकुलभूषिताङ्गाः पीतांशुकाभोगविभाविताङ्गाः मुक्तावलीदामसनाथकक्षा हंसा इवाभान्ति विशालपक्षाः
त्यांच्या अंगावर सोन्याच्या माळा, पिवळ्या वस्त्रांची शोभा, कंबरेला मोत्यांच्या माळा—ते रुंद पंखांच्या हंसांसारखे चमकत होते.
तेषां तु वायुप्रतिमौजसां वै केयूरमौलीवलयोत्कटानाम् तान्युत्तमाङ्गान्यभितो विभान्ति प्रभातसूर्यांशुसमप्रभाणि
त्यांच्यात वाऱ्यासारखी ऊर्जा असलेले, सुंदर केयूर, मुकुट आणि कडे घातलेले, त्यांच्या डोक्यावरती प्रातःकाळच्या सूर्यकिरणांसारखी तेजस्विता दिसत होती.
खराः खरमुखाश्चैव मकराशीविषाननाः ईहामृगमुखाश्चान्ये वराहमुखसंस्थिताः
काहींचे तोंड गाढवाचे, काहींचे मगर आणि विषारी सापासारखे, काहींचे मृगाचे, तर काहींचे डुकरासारखे होते.
बालसूर्यमुखाश्चान्ये धूमकेतुमुखास्तथा अर्धचन्द्रार्धवक्त्राश्च अग्निदीप्तमुखास्तथा
काहींचे तोंड उगवत्या सूर्यासारखे, काहींचे धूमकेतूसारखे, काहींचे अर्धचंद्रासारखे किंवा अर्धवट, तर काहींचे अग्नीप्रमाणे प्रज्वलित होते.
हंसकुक्कुटवक्त्राश्च व्यादितास्या भयावहाः सिंहास्या लेलिहानाश्च काकगृध्रमुखास्तथा
काहींचे तोंड हंस, कोंबडा यांसारखे, मोठ्या भीतीदायक तोंडांनी, काहींचे सिंहासारखे, जीभ चाटणारे, तर काहींचे कावळा आणि गिधाडासारखे होते.
द्विजिह्वका वक्रशीर्षास् तथोल्कामुखसंस्थिताः महाग्राहमुखाश्चान्ये दानवा बलदर्पिताः
काहींना दोन जिव्हा, वाकडी डोकी, उल्केसारखे तोंड, तर काही बलशाली दानवांना मोठ्या माशासारखे तोंड होते आणि ते आपल्या सामर्थ्यावर गर्वित होते.
शैलसंवर्ष्मणस् तस्य शरीरे शरवृष्टिभिः अवध्यस्य मृगेन्द्रस्य न व्यथां चक्रुराहवे
त्यांची शरीरं पर्वतासारखी मोठी असूनही, त्यांनी सिंहावर बाणांचा पाऊस पाडला, तरीही त्या अजेय मृगराजाला युद्धात काहीच भीती वाटली नाही.