भगवन्सर्वभूतानाम् आदिकर्ता स्वयं प्रभुः स्रष्टा त्वं हव्यकव्यानाम् अव्यक्तप्रकृतिर् बुधः
भगवंत, आपण सर्व जीवांचे आदिकर्ता, स्वामी, देव आणि पितरांसाठी होम करणारे, आणि अव्यक्त स्वरूपाचे ज्ञानी आहात.
सर्वलोकहितं वाक्यं श्रुत्वा देवः प्रजापतिः आश्वासयामास सुरान् सुशीतैर्वचनाम्बुभिः
सर्व लोकांच्या भल्यासाठीचे हे शब्द ऐकून, देव प्रजापतीने गोड आणि शीतल वचनांनी देवांना धीर दिला.
अवश्यं त्रिदशास्तेन प्राप्तव्यं तपसः फलम् तपसो ऽन्ते ऽस्य भगवान् वधं विष्णुः करिष्यति
नक्कीच, त्या दैवतांना त्याच्या तपश्चर्येचे फळ मिळायलाच हवे; आणि तपश्चर्येच्या शेवटी, भगवान विष्णू त्याचा वध करणार.
तच्छ्रुत्वा विबुधा वाक्यं सर्वे पङ्कजजन्मनः स्वानि स्थानानि दिव्यानि विप्रजग्मुर्मुदान्विताः
कमलातून जन्मलेल्या ब्रह्मदेवांचे हे वचन ऐकून, सर्व देवता आनंदाने आपापल्या दिव्य स्थानांमध्ये परत गेले.
लब्धमात्रे वरे चाथ सर्वाः सो ऽबाधत प्रजाः हिरण्यकशिपुर्दैत्यो वरदानेन दर्पितः
वर मिळताच, त्या वरामुळे गर्विष्ठ झालेला हिरण्यकशिपू राक्षस सर्व प्रजांना त्रास देऊ लागला.
आश्रमेषु महाभागान् स मुनीञ्छंसितव्रतान् सत्यधर्मपरान्दान्तान् धर्षयामास दानवः
आश्रमांमध्ये, त्या राक्षसाने मोठ्या पुण्यवान, सत्यधर्माला आणि संयमाला वाहिलेल्या, शांत स्वभावाच्या ऋषींना त्रास दिला.
देवांस्त्रिभुवनस्थांश्च पराजित्य महासुरः त्रैलोक्यं वशमानीय स्वर्गे वसति दानवः
तीनही लोकांमध्ये वास करणाऱ्या देवांना हरवून, त्या महाबलवान राक्षसाने त्रैलोक्य आपल्या अधीन करून स्वर्गात वास केला.
यदा वरमदोत्सिक्तश् चोदितः कालधर्मतः यज्ञियानकरोद्दैत्यान् अयज्ञियाश्च देवताः
त्या वेळी, वराच्या गर्वाने आणि काळाच्या नियमानुसार प्रेरित होऊन, त्या राक्षसाने राक्षसांना यज्ञासाठी योग्य केले आणि देवांना यज्ञासाठी अयोग्य केले.
तदादित्याश्च साध्याश्च विश्वे च वसवस्तथा सेन्द्रा देवगणा यक्षाः सिद्धद्विजमहर्षयः
त्या वेळी आदित्य, साध्य, विश्वेदेव, वसु, इंद्रासह देवगण, यक्ष, सिद्ध, द्विज आणि महर्षी —
शरण्यं शरणं विष्णुम् उपतस्थुर्महाबलम् देवदेवं यज्ञमयं वासुदेवं सनातनम्
सर्वांनी, सर्वांचे आश्रयस्थान असलेल्या, बलवान, देवांचा देव, यज्ञमूर्ती, वासुदेव, सनातन विष्णू यांना शरण जाऊन मदतीची याचना केली.
नारायण महाभाग देवास्त्वां शरणं गताः त्रायस्व जहि दैत्येन्द्रं हिरण्यकशिपुं प्रभो
"नारायण, महाभाग, आम्ही देवता तुझ्या आश्रयाला आलो आहोत. प्रभो, आम्हाला वाचव आणि राक्षसांचा राजा हिरण्यकशिपूचा वध कर."
त्वं हि नः परमो धाता त्वं हि नः परमो गुरुः त्वं हि नः परमो देवो ब्रह्मादीनां सुरोत्तम
"तूच आमचा सर्वोच्च सर्जनहार आहेस, तूच आमचा श्रेष्ठ गुरु आहेस, तूच आमचा परमेश्वर आहेस, ब्रह्मा आणि इतर सर्व देवांमध्ये सर्वोच्च आहेस."
भयं त्यजध्वममरा अभयं वो ददाम्यहम् तथैव त्रिदिवं देवाः प्रतिपद्यत मा चिरम्
"अमरांनो, भीती सोडा; मी तुम्हाला निर्भयता देतो. तसेच, देवांनो, लवकरच पुन्हा तुमचे स्वर्गलोक मिळवा, विलंब करू नका."
एषो ऽहं सगणं दैत्यं वरदानेन दर्पितम् अवध्यममरेन्द्राणां दानवेन्द्रं निहन्म्यहम्
"हा वरामुळे गर्विष्ठ झालेला आणि आपल्या गणांसह असलेला राक्षस, अमरांच्या राजांना जरी मारता येत नसेल, तरी मी हा दानवांचा राजा नक्कीच ठार करीन."
एवमुक्त्वा तु भगवान् विसृज्य त्रिदशेश्वरान् वधं संकल्पयामास हिरण्यकशिपोः प्रभुः
असे म्हणून, भगवान विष्णूंनी देवतांच्या राजांना परत पाठवले आणि हिरण्यकशिपूचा वध करण्याचा निर्धार केला.
साहाय्यं च महाबाहुर् ओंकारं गृह्य सत्वरम् अथौंकारसहायस्तु भगवान्विष्णुरव्ययः
मग, महाबाहू भगवान विष्णूंनी तत्काळ 'ॐ' या अक्षराचा आधार घेतला आणि त्या 'ॐ' च्या सहाय्याने युद्धासाठी सिद्ध झाले.
हिरण्यकशिपुस्थानं जगाम हरिरीश्वरः तेजसा भास्कराकारः शशी कान्त्येव चापरः
हरि, प्रभू, सूर्याप्रमाणे तेजस्वी आणि चंद्रासारखा सुंदर, हिरण्यकशिपूच्या निवासस्थानी गेले.
नरस्य कृत्वार्धतनुं सिंहस्यार्धतनुं तथा नारसिंहेन वपुषा पाणिं संस्पृश्य पाणिना
मग, भगवानाने अर्धा मानव आणि अर्धा सिंह असे नरसिंह रूप धारण केले आणि आपल्या हाताने हिरण्यकशिपूचा हात पकडला.
ततो ऽपश्यत विस्तीर्णां दिव्यां रम्यां मनोरमाम् सर्वकामयुतां शुभ्रां हिरण्यकशिपोः सभाम्
त्यानंतर त्याने हिरण्यकशिपूची विशाल, दिव्य, रम्य आणि मनोहर, सर्व इच्छांनी परिपूर्ण आणि शुभ्र अशी सभा पाहिली.
विस्तीर्णां योजनशतं शतमध्यर्धमायताम् वैहायसीं कामगमां पञ्चयोजनविस्तृताम्
ती सभा शंभर दीड योजन लांब, आकाशात विहरणारी, इच्छेनुसार जाऊ शकणारी आणि पाच योजन रुंद अशी अत्यंत विशाल होती.
जराशोकक्लमापेतां निष्प्रकम्पां शिवां सुखाम् वेश्महर्म्यवतीं रम्यां ज्वलन्तीमिव तेजसा
ती जागा वृद्धत्व, दुःख आणि थकवा यांपासून मुक्त आहे, स्थिर, मंगलमय आणि सुखद आहे. ती राजवाड्यासारखी शोभिवंत असून तेजाने उजळून निघाल्यासारखी भासते.
अन्तःसलिलसंयुक्तां विहितां विश्वकर्मणा दिव्यरत्नमयैर्वृक्षैः फलपुष्पप्रदैर्युताम्
ती जागा आतून पाण्याने युक्त आहे, विश्वकर्म्याने तयार केलेली आहे, दिव्य रत्नांनी बनवलेल्या झाडांनी सजलेली असून, ती झाडे फळे आणि फुले देतात.
नीलपीतसितश्यामैः कृष्णैर्लोहितकैरपि अवतानैस्तथा गुल्मैर् मञ्जरीशतधारिभिः
तिथे निळ्या, पिवळ्या, पांढऱ्या, काळ्या, तांबड्या अशा विविध रंगांची झाडे आणि त्याचबरोबर गडद झुडपे आहेत, ज्यावर शेकडो फुलांच्या मंजऱ्या फुललेल्या आहेत.
सिताभ्रघनसंकाशा प्लवन्तीव व्यदृश्यत रश्मिवती भास्वरा च दिव्यगन्धमनोरमा
ती जागा शुभ्र मेघांच्या राशीसारखी दिसते, जणू काही तरंगत आहे, प्रकाशमान आणि तेजस्वी आहे, तसेच दिव्य सुवासाने मन मोहून टाकते.
सुसुखा न च दुःखा सा न शीता न च घर्मदा न क्षुत्पिपासे ग्लानिं वा प्राप्य तां प्राप्नुवन्ति ते
ती जागा अत्यंत सुखद आहे, तिथे कोणतेही दुःख नाही, ना थंडी आहे ना उष्णता. जेथे पोहोचतात त्यांना भूक, तहान किंवा थकवा कधीच जाणवत नाही.
नानारूपैरुपकृतां विचित्रैरतिभास्वरैः स्तम्भैर्न विभृता सा वै शाश्वती चाक्षपा सदा
ती जागा अनेक प्रकारच्या सुंदर आणि तेजस्वी खांबांनी सजलेली आहे, पण त्यावर आधारलेली नाही. ती शाश्वत आणि कधीही कमी न होणारी आहे.
अति चन्द्रं च सूर्यं च शिखिनं च स्वयंप्रभा दीप्यते नाकपृष्ठस्था भासयन्तीव भास्करम्
ती जागा चंद्र, सूर्य आणि अग्नीपेक्षाही उज्ज्वल आहे, स्वतःच्या प्रकाशाने उजळते, स्वर्गाच्या शिखरावर चमकत आहे आणि जणू सूर्यालाही प्रकाश देते.
सर्वे च कामाः प्रचुरा ये दिव्या ये च मानुषाः रसयुक्तं प्रभूतं च भक्ष्यभोज्यमनन्तकम्
तिथे सर्व दिव्य आणि मानवी इच्छा भरपूर प्रमाणात पूर्ण होतात; चवदार आणि विपुल अन्न-पाणी कधीही संपत नाही.
पुण्यगन्धस्रजश्चात्र नित्यपुष्पफलद्रुमाः उष्णे शीतानि तोयानि शीते चोष्णानि सन्ति च
तिथे सुगंधी हार, नेहमी फुलणारी आणि फळे येणारी झाडे आहेत; उष्णतेत गार पाणी मिळते आणि थंडीत उबदार पाणी मिळते.
पुष्पिताग्रा महाशाखाः प्रवालाङ्कुरधारिणः लतावितानसंछन्ना नदीषु च सरःसु च
फुलांनी डवरलेली, मोठ्या फांद्या असलेली, कोवळ्या कोंबांनी सजलेली झाडे, वेलींनी झाकलेली आहेत, आणि त्या नद्यांमध्ये व सरोवरांमध्ये आहेत.