कालनेमिमुखा दैत्याः संरम्भाद्भ्रान्तचेतसः स्वे स्वे स्वनीकेषु तदा त्वराविस्मितचेतसः योधा धावत गृहीत योजयध्वं वरूथिनीम्
कालनिमी यांच्या पुढाकाराने सर्व दैत्य रागाने गोंधळलेले, आपापल्या फौजांमध्ये धावू लागले. आश्चर्य आणि घाईने त्यांनी ओरडले — 'योद्ध्यांनो, धावा! त्याला पकडा! युद्धाची मांडणी करा!'
कुमारं तारको दृष्ट्वा बभाषे भीषणाकृतिः किं बाल योद्धुकामो ऽसि क्रीड कन्दुकलीलया
कुमाराला पाहून भीषण रूपाचा तारक म्हणाला — 'अरे मुला, तुला लढायचे आहे का, की फक्त चेंडू खेळायला आला आहेस?'
त्वया न दानवा दृष्टा यत्सङ्गरविभीषकाः बालत्वादथ ते बुद्धिर् एवं स्वल्पार्थदर्शिनी
'तू आमच्या भयंकर युद्धांचा अनुभव घेतलेला नाहीस. तू अजून लहान आहेस, म्हणून तुझी समज जेमतेम आणि मर्यादित आहे.'
कुमारो ऽपि तमग्रस्थं बभाषे हर्षयन्सुरान् शृणु तारक शास्त्रार्थस् तव चैव निरूप्यते
पण कुमाराने त्याच्या समोर उभा राहून देवांना आनंद देत उत्तर दिले — 'ऐक तारका, आता तुला शास्त्राचा खरा अर्थ दाखवतो.'
शास्त्रैरर्था न दृश्यन्ते समरे निर्भयैर्भटैः शिशुत्वं मावमंस्था मे शिशुः कालभुजंगमः
'युद्धात शास्त्राचा अर्थ नाही, तर निर्भय योद्ध्यांनीच तो दाखवावा लागतो. माझ्या लहानपणाला कमी लेखू नको — कधी कधी एक लहान मुलही काळसर्पासारखा असतो.'
दुष्प्रेक्ष्यो भास्करो बालस् तथाहं दुर्जयः शिशुः अल्पाक्षरो न मन्त्रः किं सुस्फुरो दैत्य दृश्यते
'सूर्य जरी लहान असला तरी त्याच्याकडे पाहणे कठीण असते; तसाच मीही, जरी मुलगा असलो तरी जिंकता येणार नाही. मंत्र लहान असू शकतो — पण दैत्यांनो, त्याचा प्रभाव किती तेजस्वी आहे ते पाहा.'
कुमारे प्रोक्तवत्येवं दैत्यश्चिक्षेप मुद्गरम् कुमारस्तं निरस्याथ वज्रेणामोघवर्चसा
कुमाराने असे म्हटल्यावर दैत्याने गदा फेकली; पण कुमाराने आपल्या अचूक वज्राने ती परतवली.
ततश्चिक्षेप दैत्येन्द्रो भिन्दिपालमयोमयम् करेण तच्च जग्राह कार्तिकेयो ऽमरारिहा
मग दैत्यराजाने लोखंडी गदा फेकली, पण देवांचा शत्रू संहार करणारा कार्तिकेयाने ती हातात पकडली.
गदां मुमोच दैत्याय षण्मुखः परमस्वनाम् तया हतस्ततो दैत्यश् चकम्पे ऽचलराडिव
षण्मुख कार्तिकेयाने मोठ्या आवाजात आपली गदा दैत्यावर फेकली; तिचा प्रहार बसल्यावर दैत्य पर्वतराजासारखा थरथर कापू लागला.
मेने च दुर्जयं दैत्यस् तदा षड्वदनं रणे चिन्तयामास बुद्ध्या वै प्राप्तः कालो न संशयः
मग त्या दैत्याने रणांगणात षड्वदनाला जिंकता येणार नाही हे पाहून मनात विचार केला — 'माझा वेळ आला आहे, यात शंका नाही.'
कुपितं तु तमालोक्य कालनेमिपुरोगमाः सर्वे दैत्येश्वरा जघ्नुः कुमारं रणदारुणम्
त्याला रागावलेला पाहून कालनिमी यांच्या पुढाकाराने सर्व दैत्यराजांनी त्या कुमारावर भीषण युद्धात हल्ला केला.
स तैः प्रहारैरस्पृष्टो वृथाक्लेशैर्महाद्युतिः रणशौण्डास्तु दैत्येन्द्राः पुनः प्रासैः शिलीमुखैः
त्यांच्या वारांनी तो कुमार अजिबात न दुखावता, त्यांचे सारे प्रयत्न वाया गेले. तरीही युद्धात निष्णात असलेले दैत्यराज पुन्हा भाले आणि बाणांनी हल्ला करू लागले.
कुमारं सामरं जघ्नुर् बलिनो देवकण्टकाः कुमारस्य व्यथा नाभूद् दैत्यास्त्रनिहतस्य तु
बलवान देवांचे शत्रू आणि त्यांची फौज यांनी मिळून कुमारावर हल्ला केला; पण दैत्यांच्या अस्त्रांनी जरी घायाळ केला तरी कुमाराला काहीच वेदना झाली नाही.
प्राणान्तकरणो जातो देवानां दानवाहवः देवान्निपीडितान्दृष्ट्वा कुमारः कोपमाविशत्
दैत्यांशीचे युद्ध देवांसाठी प्राणघातक झाले; देवांना त्रासलेले पाहून कुमाराच्या मनात प्रचंड राग भरला.
ततो ऽस्त्रैर्वारयामास दानवानामनीकिनीम् ततस्तैर् निष्प्रतीकरैस् ताडिताः सुरकण्टकाः
मग त्याने आपल्या अस्त्रांनी दैत्यांची फौज परतवली; त्याच्या प्रहारांनी देवांना त्रास देणारे दैत्य पूर्णपणे असहाय्य झाले.
कालनेमिमुखाः सर्वे रणादासन्पराङ्मुखाः विद्रुतेष्वथ दैत्येषु हतेषु च समन्ततः
कालनिमी यांच्या पुढाकाराने सर्व दैत्य युद्धातून पळू लागले; दैत्य सर्व बाजूंनी पळाले आणि ठार झाले.
ततः क्रुद्धो महादैत्यस् तारको ऽसुरनायकः जग्राह च गदां दिव्यां हेमजालपरिष्कृताम्
त्यावेळी असुरांचा नायक तारक हा मोठ्या रागाने, सोन्याच्या जाळीने सुशोभित अशी दिव्य गदा हातात घेतो.
जघ्ने कुमारं गदया निष्टप्तकनकाङ्गदः शरैर्मयूरपत्रैश्च चकार विमुखान्सुरान्
शुद्ध सोन्याच्या कंकणांनी सजलेला तो तारक, गदाने कुमाराला मारतो आणि मोरपिसांनी मढवलेल्या बाणांनी देवांना पळवून लावतो.
तथा परैर्महाभल्लैर् मयूरं गुहवाहनम् बिभेद तारकः क्रुद्धः स सैन्ये ऽसुरनायकः
तसाच, मोठ्या टोकदार बाणांनी रागावलेला असुरांचा सेनापती तारक, गुहाचा वाहन असलेल्या मोराला भोसकतो.
दृष्ट्वा पराङ्मुखान्देवान् मुक्तरक्तं स्ववाहनम् जग्राह शक्तिं विमलां रणे कनकभूषणाम्
देव पळून जाताना आणि आपले वाहन रक्तबंबाळ झालेले पाहून, कुमाराने सोन्याच्या दागिन्यांनी सजलेली एक निर्मळ शक्ती युद्धात उचलली.
बाहुना हेमकेयूररुचिरेण षडाननः ततो जवान्महासेनस् तारकं दानवाधिपम्
मग सहा मुखांचा महासेन, सोन्याच्या कयुरांनी उजळलेल्या हाताने, वेगाने दानवाधिपती तारकाकडे गेला.
तिष्ठ तिष्ठ सुदुर्बुद्धे जीवलोकं विलोकय हतो ऽस्यद्य मया शक्त्या स्मर शस्त्रं सुशिक्षितम्
"थांब, थांब, अति मूर्खा! जिवंतांचा जग पाहा. आज मी तुला माझ्या शक्तीने ठार मारणार आहे. तुझे शिकलेले शस्त्रास्त्र आठवून ठेव."
इत्युक्त्वा च ततः शक्तिं मुमोच दितिजं प्रति सा कुमारभुजोत्सृष्टा तत्केयूररवानुगा बिभेद दैत्यहृदयं वज्रशैलेन्द्रकर्कशम्
असे म्हणून कुमाराने ती शक्ती दैत्यावर सोडली. कुमाराच्या हातातून, कयुरांचा गजर करत ती शक्ती, वज्र किंवा पर्वतासारख्या कठीण असलेल्या दैत्याच्या हृदयात घुसली.
गतासुः स पपातोर्व्यां प्रलये भूधरो यथा विकीर्णमुकुटोष्णीषो विस्रस्ताखिलभूषणः
त्याचा प्राण निघून गेला आणि तो पृथ्वीवर प्रलयातील पर्वतासारखा कोसळला; त्याचे मुकुट, उष्णीष विखुरले गेले आणि सर्व दागिने खाली पडले.
तस्मिन्विनिहते दैत्ये त्रिदशानां महोत्सवे नाभूत् कश्चित् तदा दुःखी नरकेष्वपि पापकृत्
त्या दैत्याचा वध झाल्यावर, देवांमध्ये मोठा उत्सव झाला; त्या वेळी नरकात असलेल्या पापी लोकांनाही दुःख वाटले नाही.
स्तुवन्तः षण्मुखं देवाः क्रीडन्तश्चाङ्गनायुताः जग्मुः स्वानेव भवनान् भूरिधामान उत्सुकाः
देवांनी षण्मुखाचे स्तवन केले आणि हजारो स्त्रियांसह खेळत, आनंदाने आपल्या तेजस्वी निवासस्थानी परत गेले.
ददुश्चापि वरं सर्वे देवाः स्कन्दमुखं प्रति तुष्टाः सम्प्राप्तसर्वेच्छाः सह सिद्धैस्तपोधनैः
सर्व देव, सिद्ध आणि तपस्वी यांच्यासह, समाधानाने आणि सर्व इच्छा पूर्ण झाल्यावर, स्कंदाला वर दिला.
यः पठेत्स्कन्दसम्बद्धां कथां मर्त्यो महामतिः शृणुयाच्छ्रावयेद्वापि स भवेत्कीर्तिमान्नरः
जो कोणी बुद्धिमान मनुष्य स्कंदाशी संबंधित ही कथा वाचतो, ऐकतो किंवा दुसऱ्यांना ऐकवतो, तो नक्कीच कीर्तीमान होतो.
बह्वायुः सुभगः श्रीमान् कान्तिमाञ्छुभदर्शनः भूतेभ्यो निर्भयश्चापि सर्वदुःखविवर्जितः
तो दीर्घायुषी, भाग्यवान, श्रीमंत, तेजस्वी, शुभदर्शनी, भूतांपासून निर्भय आणि सर्व दुःखांपासून मुक्त होतो.
संध्यामुपास्य यः पूर्वां स्कन्दस्य चरितं पठेत् स मुक्तः किल्बिषैः सर्वैर् महाधनपतिर्भवेत्
जो कोणी पूर्व संध्याकाळी पूजा करून स्कंदाची चरित्रे वाचतो, तो सर्व पापांपासून मुक्त होतो आणि मोठ्या धनाचा स्वामी बनतो.