नमो नमस्ते ऽस्तु मनोहराय नमो नमस्ते ऽस्तु रणोत्कटाय नमो मयूरोज्ज्वलवाहनाय नमो ऽस्तु केयूरधराय तुभ्यम्
मनोहर, रणात पराक्रमी, मोरावर उजळणाऱ्या वाहनावर आरूढ, सुंदर केयूर घालणाऱ्या, तुला पुन्हा पुन्हा नमस्कार असो.
नमो धृतोदग्रपताकिने नमस्ते नमः प्रभावप्रणताय ते ऽस्तु नमस्ते नमस्ते वरवीर्यशालिने कृपापरो नो भव भव्यमूर्ते
उंच ध्वज धारण करणाऱ्या, ज्याचे सामर्थ्य सर्वांनी मानले आहे अशा, श्रेष्ठ पराक्रम असलेल्या, आम्हांवर नेहमी कृपा कर, हे शुभमूर्ती, तुला नमस्कार असो.
क्रियापरा यज्ञपतिं च स्तुत्वा विनेमुरेवं त्वमराधिपाद्याः एवं तदा षड्वदनस्तु सेन्द्रान् उवाच तुष्टश्च गुहस्ततस्तान् निरीक्ष्य नेत्रैरमलैः सुरेशाञ् शत्रून्हनिष्यामि गतज्वराः स्थ
कर्मनिष्ठ आणि यज्ञस्वामीचे स्तवन करून, सर्व देव आणि त्यांच्या प्रमुखांनी वंदन केले. त्यावेळी षड्वदनाने, प्रसन्न होऊन, निर्मळ डोळ्यांनी सर्व देवांकडे पाहून म्हटले, "मी तुमचे शत्रू नष्ट करीन; तुम्ही निश्चिंत राहा."
कं वः कामं प्रयच्छामि देवता ब्रूत निर्वृताः यद्यप्यसाध्यं हृद्यं वो हृदये चिन्तितं परम्
"मी तुम्हाला कोणती इच्छा पूर्ण करू? सांगाच, हे देवहो, जे तुमच्या मनात अत्यंत प्रिय आहे, जरी ते कठीण असले तरी."
इत्युक्तास्तु सुरास्तेन प्रोचुः प्रणतमौलयः सर्व एव महात्मानं गुहं तद्गतमानसाः
त्यांनी असे विचारल्यावर, सर्व देवांनी आपली मस्तके वाकवून, मन गुप्तस्वरूप असलेल्या महात्मा गुहाकडे लावून, असे उत्तर दिले.
दैत्येन्द्रस्तारको नाम सर्वामरकुलान्तकृत् बलवान्दुर्जयो दुष्टो दुराचारो ऽतिकोपनः तमेव जहि हृद्यो ऽर्थ एषो ऽस्माकं भयापह
"तारक नावाचा दैत्यराजा, सर्व देवकुळांचा संहार करणारा, बलवान, जिंकता न येणारा, दुष्ट, वाईट वर्तनाचा आणि अत्यंत क्रोधी आहे — त्याचा वध कर; हेच आमचे मनापासूनचे आणि भय दूर करणारे मागणे आहे."
एवमुक्तस्तथेत्युक्त्वा सर्वामरपदानुगः जगाम जगतां नाथः स्तूयमानो ऽमरेश्वरैः
असे ऐकून, तो म्हणाला, "तसेच होईल," आणि सर्व देवांच्या सैन्यासह, जगाचा स्वामी देवेंद्रांच्या स्तुतीने निघून गेला.
तारकस्य वधार्थाय जगतः कण्टकस्य वै ततश्च प्रेषयामास शक्रो लब्धसमाश्रयः
तारकाचा वध करण्यासाठी, जो जगाचा कंटक आहे, इंद्राने, मदतीची खात्री मिळाल्यावर, पुढील कारवाई केली.
दूतं दानवसिंहस्य परुषाक्षरवादिनम् स तु गत्वाब्रवीद्दैत्यं निर्भयो भीमदर्शनः
त्याने दानवांच्या सिंहाकडे, कठोर शब्द बोलणारा एक दूत पाठवला; तो निर्भय आणि भयंकर दिसणारा दूत जाऊन त्या दैत्याला म्हणाला.
शक्रस्त्वामाह देवेशो दैत्यकेतो दिवस्पतिः तारकासुर तच्छ्रुत्वा घटशक्त्या यथेच्छया
"इंद्र, देवांचा स्वामी, तुला सांगतो आहे, हे दैत्यांचे ध्वजधारक आणि स्वर्गाचा अधिपती; हे ऐकून, तारकासुराने आपल्या प्रचंड सामर्थ्याने इच्छेनुसार वागले."
यज्जगद्दलनादाप्तं किल्बिषं दानव त्वया तस्याहं शासकस्ते ऽद्य राजास्मि भुवनत्रये
दानवा, तू या जगाला त्रास देऊन जे पाप मिळवलंस, त्याचा आज मीच शिक्षा करणारा आणि या तिन्ही लोकांचा राजा आहे.
श्रुत्वैतद्दूतवचनं कोपसंरक्तलोचनः उवाच दूतं दुष्टात्मा नष्टप्रायविभूतिकः
दूताचं हे बोल ऐकून, रागाने डोळे लाल झालेले, वाईट मनाचा आणि जवळपास आपली कीर्ती गमावलेला तो दानव दूताला म्हणाला.
दृष्टं ते पौरुषं शक्र रणेषु शतशो मया निस्त्रपत्वान्न ते लज्जा विद्यते शक्र दुर्मते
इंद्रा, मी युद्धात शेकडो वेळा तुझं शौर्य पाहिलं आहे; तुला लाज कशी वाटत नाही, म्हणूनच तू निर्लज्ज आहेस, वाईट बुद्धीच्या इंद्रा.
एवमुक्ते गते दूते चिन्तयामास दानवः नालब्धसंश्रयः शक्रो वक्तुमेवं हि चार्हति
दूत असं बोलून निघून गेला, तेव्हा दानव विचार करू लागला — 'इंद्राला कुठेच आसरा मिळत नाही, म्हणूनच तो असं बोलणं योग्य आहे.'
जितः स शक्रो नाकस्माज् जायते संश्रयाश्रयः निमित्तानि च दुष्टानि सो ऽपश्यद्दुष्टचेष्टितः
तो इंद्र जरी हरला असला, तरी तो कुठूनही उगवलेला नाही; तो नेहमी कुणाचा तरी आधार शोधतो. त्या वाईट मनाच्या दानवाने वाईट शकुन आणि आपलीच वाईट कृत्यं पाहिली.
पांशुवर्षमसृक्पातं गगनादवनीतले भुजनेत्रप्रकम्पं च वक्त्रशोषमनोभ्रमम्
त्याने पाहिलं — धुळीचा पाऊस, आकाशातून रक्ताचा सडा जमिनीवर पडतोय, हात आणि डोळे थरथरत आहेत, तोंड कोरडं पडलंय, आणि मन गोंधळलंय.
स्वकान्तावक्त्रपद्मानां म्लानतां च व्यलोकयत् दुष्टांश्च प्राणिनो रौद्रान् सो ऽपश्यद्दुष्टवेदिनः
त्याने आपल्या प्रियांच्या चेहऱ्यावरचं फुलासारखं तेज फिकट होताना पाहिलं, आणि वाईट, रौद्र, वाईट ज्ञान असणारी प्राणीही दिसली.
तदचिन्त्वैव दितिजो न्यस्तचिन्तो ऽभवत्क्षणात् यावद्गजघटाघण्टारणत्काररवोत्कटाम्
असं विचार करून, दितीपुत्राने क्षणातच चिंता सोडून दिली, तोपर्यंत हत्तींच्या फौजांचा गजर आणि घंटांचा भयंकर आवाज घुमू लागला.
तद्वत्तुरगसंघातक्षुण्णभूरेणुपिञ्जराम् चञ्चलस्यन्दनोदग्रध्वजराजिविराजिताम्
त्याने पाहिलं — घोड्यांच्या गर्दीने तुडवलेल्या धुळीने पिवळसर झालेली पृथ्वी, आणि वेगाने धावणाऱ्या रथांच्या पताकांनी सजलेली.
विमानैश्चाद्भुताकारैश् चलितामरचामरैः तां भूषणनिबद्धां च किंनरोद्गतिनादिताम्
त्याने अद्भुत आकाराच्या विमानांना, हलणाऱ्या अमरांच्या चामरांनी, दागिन्यांनी सजलेल्या आणि किन्नरांच्या गाण्यांनी निनादलेल्या त्या सैन्याला पाहिलं.
नानानाकतरूत्फुल्लकुसुमापीडधारिणीम् विकोशास्त्रपरिष्कारां वर्मनिर्मलदर्शनाम्
त्यात अनेक प्रकारच्या झाडांची फुलांची गच्छे, उघडी अस्त्रं, आणि स्वच्छ कवचांनी चमकणारी सैन्य पाहिली.
बन्द्युद्घुष्टस्तुतिरवां नानावाद्यनिनादिताम् सेनां नाकसदां दैत्यः प्रासादस्थो व्यलोकयत्
त्याने स्वर्गवासींच्या सैन्याला, गायकांच्या जयघोषांनी, विविध वाद्यांच्या आवाजांनी निनादलेली, आणि स्वतः दैत्याने राजमहालातून पाहिली.
चिन्तयामास स तदा किंचिदुद्भ्रान्तमानसः अपूर्वः को भवेद्योद्धा यो मया न विनिर्जितः
तेव्हा त्याचं मन थोडं अस्वस्थ झालं, आणि तो विचार करू लागला — 'हा असा अद्भुत योद्धा कोण असावा, जो माझ्या हातून अजून जिंकला गेला नाही?'
ततश्चिन्ताकुलो दैत्यः शुश्राव कटुकाक्षरम् सिद्धबन्दिभिरुद्घुष्टम् इदं हृदयदारणम्
मग चिंता वाढलेल्या त्या दैत्याने सिद्ध गायकांनी उच्चारलेली, काळजाचा ठाव घेणारी ती कडवट वाणी ऐकली.
जयातुलशक्तिदीधितिपिञ्जर भुजदण्डचण्डरणरभस । सुरवदन कुमुदकानन-विकासनेन्दो कुमार जय दितिजकुलमहोदधिवडवानल
जय हो, तुझ्या अद्वितीय शक्तीच्या तेजाने उजळलेल्या, रणात तुझ्या भुजदंडांच्या प्रचंड वेगाने भयभीत करणाऱ्या! देवांना आनंद देणाऱ्या, त्यांच्या चेहऱ्यांना फुलवणाऱ्या चंद्रा, कुमार, जय हो! दितिजांच्या महासागराला जाळणाऱ्या अग्नीप्रमाणे, तुझ्या विजयाला वंदन!
षण्मुख मधुररवमयूररथ सुरमुकुटकोटिघट्टितचरणनखाङ्कुरमहासन । जय ललितचूडाकलापनवविमलदलकमलकान्त दैत्यवंशदुःसहदावानल
जय हो, षण्मुखा! तुझ्या मधुर आवाजाच्या मोररथावर, देवांच्या मुकुटांना तुझ्या पायांच्या नखांनी स्पर्शून मोठेपण लाभलेल्या आसनावर बसणाऱ्या! तुझ्या सुंदर शिरोभूषेत ताज्या, स्वच्छ कमळाच्या पाकळ्या शोभून दिसतात, आणि दैत्यवंशाला सहन न होणाऱ्या दावाग्नीप्रमाणे तुझा विजय असो!
जय विशाख विभो जय सकललोकतारक जय देवसेनानायक । स्कन्द जय गौरीनन्दन घण्टाप्रिय प्रिय विशाख विभो धृतपताकप्रकीर्णपटल । कनकभूषण भासुरदिनकरच्छाय
जय हो, विशाखा प्रभो! सर्व लोकांचे तारक, देवसेनेचे सेनापती, स्कंदा, गौरीपुत्रा, घंटेला प्रिय असणारा, विशाखा, ध्वजधारी, सुवर्णाभूषणांनी सजलेला आणि सूर्याच्या किरणांसारखा तेजस्वी, तुझ्या विजयाला वंदन!
जय जनितसंभ्रम लीलालूनाखिलाराते जय सकललोकतारक दितिजासुरवरतारकान्तक । स्कन्द जय बाल सप्तवासर जय भुवनावलिशोकविनाशन
जय हो, सर्व शत्रूंना सहजपणे घाबरवणाऱ्या! सर्व लोकांचे तारक, दितिज आणि तारकासारख्या असुरांचा संहार करणारा, स्कंदा, सातव्या दिवशी जन्मलेला बाल, जगातील सगळ्या लोकांचे दुःख दूर करणारा, तुझ्या विजयाला वंदन!
श्रुत्वैतत्तारकः सर्वम् उद्घुष्टं देवबन्दिभिः सस्मार ब्रह्मणो वाक्यं वधं बालादुपस्थितम्
हे सर्व देवगायकांनी मोठ्याने सांगितल्यावर तारकाने ब्रह्मदेवाचे शब्द आठवले आणि आपला अंत जवळ आला आहे हे त्याला उमगले.
स्मृत्वा घर्मार्द्रसर्वाङ्गः पदातिरपदानुगः मन्दिरान्निर्जगामाशु शोकग्रस्तेन चेतसा
हे आठवल्यावर, घामाने भिजलेला, वाट चुकलेला तो पायदळ सैनिक दुःखाने ग्रासलेले मन घेऊन लवकरच राजवाड्यातून बाहेर पडला.