यस्योपयोगि यद्रूपं सा च तत्प्राप्तये चिरम् घोरं तपस्यते बाला तेन रूपेण निर्वृतिः
ज्या रूपात त्याला उपयोग आहे, तेच रूप मिळवण्यासाठी ती कन्या कठोर तप करत राहते आणि शेवटी त्या रूपातच तिला समाधान मिळते.
यस्तद्व्रतानि दिव्यानि नयिष्यति समापनम् तत्र सावहिता तावत् तस्मात् सैव भविष्यति
ज्याने ती दिव्य व्रते काळजीपूर्वक पूर्ण केली, तीच त्याची होईल; म्हणून व्रते पूर्ण होईपर्यंत तू लक्षपूर्वक राहा.
इत्युक्त्वा गिरिणा सार्धं ते ययुर्यत्र शैलजा जितार्कज्वलनज्वाला तपस्तेजोमयी ह्युमा
असे सांगून, पर्वतराजासोबत ते सर्वजण त्या ठिकाणी गेले जिथे उमा आपल्या तपश्चर्येच्या तेजाने सूर्य आणि अग्नीपेक्षाही अधिक उजळून निघाली होती.
प्रोचुस्तां मुनयः स्निग्धं संमान्य पथमागतम् रम्यं प्रियं मनोहारि मा रूपं तपसा दह
ती वाटेने आली असता, ऋषींनी तिला सन्मानपूर्वक आणि प्रेमाने सांगितले, 'हे सुंदर आणि मनमोहक कन्ये, तप करून तुझे सौंदर्य जाळू नकोस.'
प्रातस्ते शंकरः पाणिम् एष पुत्रि ग्रहीष्यति वयमर्थितवन्तस्ते पितरं पूर्वमागताः
उद्या सकाळी शंकर तुझा हात हाती घेईल, हे कन्ये; आम्ही आधीच तुझ्या वडिलांकडे येऊन तुझ्यासाठी विनंती केली आहे.
पित्रा सह गृहं गच्छ वयं यामः स्वमन्दिरम्
वडिलांसोबत घरी जा; आम्ही आमच्या आश्रमात परत जाऊ.
इत्युक्ता तपसः सत्यं फलमस्तीति चिन्त्य सा त्वरमाणा ययौ वेश्म पितुर्दिव्यार्थशोभितम्
अशा प्रकारे सांगितल्यावर, 'माझ्या तपश्चर्येचे फळ मिळणार आहे,' असे मनात ठरवून ती दिव्य तेजाने शोभणाऱ्या वडिलांच्या घरी जलद गेली.
सा तत्र रजनीं मेने वर्षायुतसमां सती हरदर्शनसंजातमहोत्कण्ठा हिमाद्रिजा
तिथे, हिमालयाची कन्या सती, हराचे दर्शन मिळावे या तीव्र उत्कंठेने, एक रात्र जणू दहा हजार वर्षांसारखी वाटू लागली.
ततो मुहूर्ते ब्राह्मे तु तस्याश्चक्रुः सुरस्त्रियः नानामङ्गलसंदोहान् यथावत्क्रमपूर्वकम्
नंतर, शुभ ब्रह्ममुहूर्तावर, देवस्त्रियांनी तिच्यासाठी योग्य क्रमाने विविध मंगल विधी केले.
दिव्यमण्डनमङ्गानां मन्दिरे बहुमङ्गले उपासत गिरिं मूर्ता ऋतवः सार्वकामिकाः
अत्यंत शुभ अशा त्या महालात, ऋतूंच्या मूर्त स्वरूपांनी पर्वतराजाच्या कन्येची सर्व इच्छापूर्ती करत सेवा केली.
वायवो वारिदाश्चासन् संमार्जनविधौ गिरेः हर्म्येषु श्रीः स्वयं देवी कृतनानाप्रसाधना
पर्वतराजाच्या महालांमध्ये वारे आणि ढग झाडू मारत होते; लक्ष्मी देवी स्वतः विविध अलंकारांनी देवीला सजवत होती.
कान्तिः सर्वेषु भावेषु ऋद्धिश्चाभवदाकुला चिन्तामणिप्रभृतयो रत्नाः शैलं समन्ततः
सर्व वस्तूंमध्ये तेज पसरले होते आणि सर्वत्र समृद्धी भरली होती; चिंतामणीसारखी रत्ने आणि इतर मौल्यवान दगडांनी पर्वत चारही बाजूंनी वेढला होता.
उपतस्थुर्नगाश्चापि कल्पकाममहाद्रुमाः ओषध्यो मूर्तिमत्यश्च दिव्यौषधिसमन्विताः
नाग, कल्पवृक्ष आणि महान दिव्य वृक्ष, तसेच दिव्य गुणधर्म असलेल्या औषधींच्या मूर्त रूपांनी तिथे सेवा केली.
रसाश्च धातवश्चैव सर्वे शैलस्य किंकराः किंकरास्तस्य शैलस्य व्यग्राश्चाज्ञानुवर्तिनः
सर्व रस आणि धातू पर्वताचे सेवक झाले होते आणि आज्ञेप्रमाणे तत्परतेने कार्य करत होते.
नद्यः समुद्रा निखिलाः स्थावरं जङ्गमं च यत् तत्सर्वं हिमशैलस्य महिमानमवर्धयत्
सर्व नद्या, समुद्र, स्थावर आणि जंगम सर्व काही त्या हिमशैलाच्या कीर्तीमध्ये भर टाकू लागले.
अभवन्मुनयो नागा यक्षगन्धर्वकिंनराः शंकरस्यापि विबुधा गन्धमादनपर्वते
गंधमादन पर्वतावर ऋषी, नाग, यक्ष, गंधर्व, किन्नर आणि शंकराचे देवगण एकत्र आले होते.
सर्वे मण्डनसंभारास् तस्थुर्निर्मलमूर्तयः शर्वस्यापि जटाजूटे चन्द्रखण्डं पितामहः
सर्व दागदागिने, स्वच्छ आणि सुंदर, सज्ज होऊन उभ्या होत्या; आणि शर्वाच्या जटांमध्ये चंद्रकोरही, पितामह, माळली गेली होती.
बबन्ध प्रणयोदारविस्फारितविलोचनः कपालमालां विपुलां चामुण्डा मूर्ध्न्यबन्धयत्
प्रेमळ आणि मोठ्या डोळ्यांनी चामुंडेने मोठी कवटींची माळ बांधली आणि ती त्याच्या डोक्यावर घातली.
उवाच चापि वचनं पुत्रं जनय शंकर यो दैत्येन्द्रकुलं हत्वा मां रक्तैस्तर्पयिष्यति
ती म्हणाली, 'शंकरा, असा पुत्र जन्माला घाल की जो दैत्यांचा नाश करून त्यांच्या रक्ताने मला तृप्त करील.'
सौरिर् ज्वलच्छिरोरत्नमुकुटं चानलोल्बणम् भुजगाभरणं गृह्य सज्जं शंभोः पुरो ऽभवत्
सौरीने तेजस्वी मुकुट आणि सर्पांची दागिने घालून, ज्वालासारखा तेजस्वी, शंभूच्या समोर सज्ज उभा राहिला.
शक्रो गजाजिनं तस्य वसाभ्यक्ताग्रपल्लवम् दध्रे सरभसं स्विद्यद् विस्तीर्णमुखपङ्कजम्
इंद्राने, श्रमाने घामेजलेले कमळासारखे मोठे तोंड असलेला, उत्साहाने चरबी लावलेली गजचर्माची वस्त्र अंगावर घेतली.
वायुश्च विपुलं तीक्ष्णशृङ्गं हिमगिरिप्रभम् वृषं विभूषयामास हरयानं महौजसम्
वायूने हिमालयासारखा तेजस्वी, मोठा आणि तीक्ष्ण शिंग असलेला, हराचा बलवान बैल सुंदर दागिन्यांनी सजवला.
वितेनुर्नयनान्तःस्थाः शम्भोः सूर्यानलेन्दवः स्वां द्युतिं लोकनाथस्य जगतः कर्मसाक्षिणः
शंभूच्या डोळ्यात वसणारे सूर्य, अग्नी आणि चंद्र यांनी, जगाचा स्वामी आणि सर्व कर्मांचा साक्षी असलेल्या देवतेसाठी, आपलीच प्रभा पसरवली.
चिताभस्म समाधाय कपाले रजतप्रभम् मनुजास्थिमयीं मालाम् आबबन्ध च पाणिना
त्याने चंद्रासारखा चमकणारा चितेचा भस्म कपाळावर लावला आणि हाताने मानवी हाडांची माळ घातली.
प्रेताधिपः पुरो द्वारे सगदः समवर्तत नानाकारमहारत्नभूषणं धनदाहृतम्
प्रेतांचा स्वामी, गदा हातात घेऊन, दारात उभा राहिला; धनदाने आणलेल्या विविध प्रकारच्या मोठ्या रत्नांनी तो सजला होता.
विहायोदग्रसर्पेन्द्रकटकेन स्वपाणिना कर्णोत्तंसं चकारेशो वासुकिं तक्षकं स्वयम्
स्वतःच्या हातातील तेजस्वी नागाचे कडे बाजूला ठेवून, प्रभूंनी स्वतः वासुकी आणि तक्षक यांना कानातले म्हणून घातले.
जलाधीशाहृतां स्थास्नुप्रसूनावेष्टितां पृथक् ततस्तु ते गणाधीशा विनयात्तत्र वीरकम्
मग, समुद्रराजांनी आणलेल्या ताज्या फुलांनी सजलेला, स्थिर असा वीरक, गणाधीशांनी आदराने वेगळा आणला.
प्रोचुर्व्यग्राकृते त्वं गां समावेदय शूलिने निष्पन्नाभरणं देवं प्रसाध्येशं प्रसाधनैः
ते सर्व जण व्यस्तपणे म्हणाले, 'त्रिशूळधारी, आता देव सज्ज झाला आहे, हे पृथ्वीला जाहीर कर.'
सप्त वारिधयस्तस्थुः कर्तुं दर्पणविभ्रमम् ततो विलोकितात्मानं महाम्बुधिजलोदरे
सातही समुद्र आरसा बनून उभे राहिले आणि त्या विशाल समुद्राच्या पाण्यात प्रभूंनी स्वतःचे प्रतिबिंब पाहिले.
धरामालिङ्ग्य जानुभ्यां स्थाणुं प्रोवाच केशवः शोभसे देव रूपेण जगदानन्ददायिना
केशवाने पृथ्वीला गुडघ्यांनी घट्ट धरून स्थाणूला म्हटले, 'देवा, तुझ्या या रूपामुळे संपूर्ण जग आनंदित होते.'