इत्युक्ता मुनयो जग्मुस् त्वरितास्तु हिमाचलम् तत्र ते पूजितास्तेन हिमशैलेन सादरम् ऊचुर्मुनिवराः प्रीताः स्वल्पवर्णं त्वरान्विताः
असे म्हणून ऋषी लगेच हिमालयाकडे गेले; तिथे हिमशैलाने त्यांचा आदरपूर्वक सत्कार केला. मग ते ऋषिवर आनंदाने, थोडक्यात आणि घाईने बोलले.
देवो दुहितरं साक्षात् पिनाकी तव मार्गते तच्छीघ्रं पावयात्मानम् आहुत्येवानलार्पणात्
पिनाकी देव तुझ्या कन्येला प्रत्यक्ष मागतो आहे; म्हणून अगदी लवकर, जशी अग्नीत आहुती देताना शुद्धी करतात, तशी स्वतःची शुद्धी कर.
कार्यमेतच्च देवानां सुचिरं परिवर्तते जगदुद्धरणायैष क्रियतां वै समुद्यमः
हे देवांचे कार्य खूप दिवसांपासून चालू आहे; आता जगाच्या कल्याणासाठी प्रयत्न करावा.
इत्युक्तस्तैस्तदा शैलो हर्षाविष्टो ऽवदन्मुनीन् असमर्थो ऽभवद्वक्तुम् उत्तरं प्रार्थयञ्छिवम्
त्यांनी असे म्हटल्यावर तो पर्वत आनंदाने भरून गेला आणि ऋषींना म्हणाला, पण उत्तर देण्यास असमर्थ राहून, त्याने शिवाचे स्मरण केले.
ततो मेना मुनीन्वीक्ष्य प्रोवाच स्नेहविक्लवा दुहितुस्तान्मुनींश्चैव चरणाश्रयम् अर्थवित्
मग मेना, ऋषींकडे पाहून, प्रेमाने भरलेल्या स्वरात, आपल्या कन्येला व ऋषींना, त्यांच्या पायांवर शरण जाऊन, त्यांच्या हेतूची जाणीव ठेवून बोलली.
यदर्थं दुहितुर्जन्म नेच्छन्त्यपि महाफलम् तदेवोपस्थितं सर्वं प्रक्रमेणैव सांप्रतम्
ज्या हेतूसाठी मुलीचा जन्म होतो, जरी तो मोठा फलदायी असला तरी, तो हेतू आता पूर्णपणे प्रत्यक्ष आला आहे.
कुलजन्मवयोरूपविभूत्यृद्धियुतो ऽपि यः वरस्तस्यापि चाहूय सुता देया ह्ययाचतः
जरी वराला कुल, जन्म, वय, रूप, वैभव आणि संपत्ती असली, तरी तो मागणी करतो तेव्हा, मुलगी त्याला द्यावी.
तत्समस्ततपोघोरं कथं पुत्री प्रयास्यति पुत्रीवाक्याद्यदत्रास्ति विधेयं तद्विधीयताम्
तिने इतकी कठोर तपश्चर्या केली असताना, ती मुलगी कशी जाईल? तिच्या इच्छेनुसार जे काही करणे आवश्यक असेल, तेच करावे.
इत्युक्ता मुनयस्ते तु प्रियया हिमभूभृतः ऊचुः पुनरुदारार्थं नारीचित्तप्रसादकम्
हिमालयाच्या प्रिय पत्नीने असे सांगितल्यावर, त्या ऋषींनी पुन्हा एकदा सौम्य आणि स्त्रीच्या मनाला आनंद देणारे उदात्त शब्द सांगितले.
ऐश्वर्यमवगच्छस्व शंकरस्य सुरासुरैः आराध्यमानपादाब्जयुगलत्वात्सुनिर्वृतैः
शंकराचे सामर्थ्य हे देव आणि दैत्य दोघांनीही त्यांच्या कमळासारख्या पायांची भक्तीपूर्वक उपासना करून मिळवले आहे, हे जाणून ठेव.
यस्योपयोगि यद्रूपं सा च तत्प्राप्तये चिरम् घोरं तपस्यते बाला तेन रूपेण निर्वृतिः
ज्या रूपात त्याला उपयोग आहे, तेच रूप मिळवण्यासाठी ती कन्या कठोर तप करत राहते आणि शेवटी त्या रूपातच तिला समाधान मिळते.
यस्तद्व्रतानि दिव्यानि नयिष्यति समापनम् तत्र सावहिता तावत् तस्मात् सैव भविष्यति
ज्याने ती दिव्य व्रते काळजीपूर्वक पूर्ण केली, तीच त्याची होईल; म्हणून व्रते पूर्ण होईपर्यंत तू लक्षपूर्वक राहा.
इत्युक्त्वा गिरिणा सार्धं ते ययुर्यत्र शैलजा जितार्कज्वलनज्वाला तपस्तेजोमयी ह्युमा
असे सांगून, पर्वतराजासोबत ते सर्वजण त्या ठिकाणी गेले जिथे उमा आपल्या तपश्चर्येच्या तेजाने सूर्य आणि अग्नीपेक्षाही अधिक उजळून निघाली होती.
प्रोचुस्तां मुनयः स्निग्धं संमान्य पथमागतम् रम्यं प्रियं मनोहारि मा रूपं तपसा दह
ती वाटेने आली असता, ऋषींनी तिला सन्मानपूर्वक आणि प्रेमाने सांगितले, 'हे सुंदर आणि मनमोहक कन्ये, तप करून तुझे सौंदर्य जाळू नकोस.'
प्रातस्ते शंकरः पाणिम् एष पुत्रि ग्रहीष्यति वयमर्थितवन्तस्ते पितरं पूर्वमागताः
उद्या सकाळी शंकर तुझा हात हाती घेईल, हे कन्ये; आम्ही आधीच तुझ्या वडिलांकडे येऊन तुझ्यासाठी विनंती केली आहे.
पित्रा सह गृहं गच्छ वयं यामः स्वमन्दिरम्
वडिलांसोबत घरी जा; आम्ही आमच्या आश्रमात परत जाऊ.
इत्युक्ता तपसः सत्यं फलमस्तीति चिन्त्य सा त्वरमाणा ययौ वेश्म पितुर्दिव्यार्थशोभितम्
अशा प्रकारे सांगितल्यावर, 'माझ्या तपश्चर्येचे फळ मिळणार आहे,' असे मनात ठरवून ती दिव्य तेजाने शोभणाऱ्या वडिलांच्या घरी जलद गेली.
सा तत्र रजनीं मेने वर्षायुतसमां सती हरदर्शनसंजातमहोत्कण्ठा हिमाद्रिजा
तिथे, हिमालयाची कन्या सती, हराचे दर्शन मिळावे या तीव्र उत्कंठेने, एक रात्र जणू दहा हजार वर्षांसारखी वाटू लागली.
ततो मुहूर्ते ब्राह्मे तु तस्याश्चक्रुः सुरस्त्रियः नानामङ्गलसंदोहान् यथावत्क्रमपूर्वकम्
नंतर, शुभ ब्रह्ममुहूर्तावर, देवस्त्रियांनी तिच्यासाठी योग्य क्रमाने विविध मंगल विधी केले.
दिव्यमण्डनमङ्गानां मन्दिरे बहुमङ्गले उपासत गिरिं मूर्ता ऋतवः सार्वकामिकाः
अत्यंत शुभ अशा त्या महालात, ऋतूंच्या मूर्त स्वरूपांनी पर्वतराजाच्या कन्येची सर्व इच्छापूर्ती करत सेवा केली.
वायवो वारिदाश्चासन् संमार्जनविधौ गिरेः हर्म्येषु श्रीः स्वयं देवी कृतनानाप्रसाधना
पर्वतराजाच्या महालांमध्ये वारे आणि ढग झाडू मारत होते; लक्ष्मी देवी स्वतः विविध अलंकारांनी देवीला सजवत होती.
कान्तिः सर्वेषु भावेषु ऋद्धिश्चाभवदाकुला चिन्तामणिप्रभृतयो रत्नाः शैलं समन्ततः
सर्व वस्तूंमध्ये तेज पसरले होते आणि सर्वत्र समृद्धी भरली होती; चिंतामणीसारखी रत्ने आणि इतर मौल्यवान दगडांनी पर्वत चारही बाजूंनी वेढला होता.
उपतस्थुर्नगाश्चापि कल्पकाममहाद्रुमाः ओषध्यो मूर्तिमत्यश्च दिव्यौषधिसमन्विताः
नाग, कल्पवृक्ष आणि महान दिव्य वृक्ष, तसेच दिव्य गुणधर्म असलेल्या औषधींच्या मूर्त रूपांनी तिथे सेवा केली.
रसाश्च धातवश्चैव सर्वे शैलस्य किंकराः किंकरास्तस्य शैलस्य व्यग्राश्चाज्ञानुवर्तिनः
सर्व रस आणि धातू पर्वताचे सेवक झाले होते आणि आज्ञेप्रमाणे तत्परतेने कार्य करत होते.
नद्यः समुद्रा निखिलाः स्थावरं जङ्गमं च यत् तत्सर्वं हिमशैलस्य महिमानमवर्धयत्
सर्व नद्या, समुद्र, स्थावर आणि जंगम सर्व काही त्या हिमशैलाच्या कीर्तीमध्ये भर टाकू लागले.
अभवन्मुनयो नागा यक्षगन्धर्वकिंनराः शंकरस्यापि विबुधा गन्धमादनपर्वते
गंधमादन पर्वतावर ऋषी, नाग, यक्ष, गंधर्व, किन्नर आणि शंकराचे देवगण एकत्र आले होते.
सर्वे मण्डनसंभारास् तस्थुर्निर्मलमूर्तयः शर्वस्यापि जटाजूटे चन्द्रखण्डं पितामहः
सर्व दागदागिने, स्वच्छ आणि सुंदर, सज्ज होऊन उभ्या होत्या; आणि शर्वाच्या जटांमध्ये चंद्रकोरही, पितामह, माळली गेली होती.
बबन्ध प्रणयोदारविस्फारितविलोचनः कपालमालां विपुलां चामुण्डा मूर्ध्न्यबन्धयत्
प्रेमळ आणि मोठ्या डोळ्यांनी चामुंडेने मोठी कवटींची माळ बांधली आणि ती त्याच्या डोक्यावर घातली.
उवाच चापि वचनं पुत्रं जनय शंकर यो दैत्येन्द्रकुलं हत्वा मां रक्तैस्तर्पयिष्यति
ती म्हणाली, 'शंकरा, असा पुत्र जन्माला घाल की जो दैत्यांचा नाश करून त्यांच्या रक्ताने मला तृप्त करील.'
सौरिर् ज्वलच्छिरोरत्नमुकुटं चानलोल्बणम् भुजगाभरणं गृह्य सज्जं शंभोः पुरो ऽभवत्
सौरीने तेजस्वी मुकुट आणि सर्पांची दागिने घालून, ज्वालासारखा तेजस्वी, शंभूच्या समोर सज्ज उभा राहिला.