उत्तानो वरदः पाणिर् एष देव्याः सदैव तु सुरासुरमुनिव्रातवरदेयं भविष्यति
देवीचा हा उघडा, वर देणारा हात नेहमीच देव, असुर आणि ऋषी यांना वर देत राहील.
यथा प्रोक्तं तदा पादौ स्वच्छायाव्यभिचारिणौ अस्याः शृणु ममात्रापि वाग्युक्तिं शैलसत्तम
जसे सांगितले आहे, तिचे पाय नेहमीच स्वच्छ छायेत अढळ आहेत; हे पर्वतश्रेष्ठ, याचाच अर्थ मी आता सांगतो, ते तू ऐक.
चरणौ पद्मसंकाशाव् अस्याः स्वच्छनखोज्ज्वलौ सुरासुराणां नमतां किरीटमणिकान्तिभिः
तिचे पाय कमळासारखे, स्वच्छ आणि तेजस्वी नखांनी शोभलेले आहेत; देव आणि असुर जे तिला वंदन करतात, त्यांच्या किरीटातील रत्नांच्या प्रकाशात हे पाय प्रतिबिंबित होतात.
विचित्रवर्णैर्भासन्तौ स्वच्छायाप्रतिबिम्बितौ भार्या जगद्गुरोर्ह्येषा वृषाङ्कस्य महीधर
हे पाय विविध रंगांनी उजळलेले, स्वच्छ छायेत प्रतिबिंबित झालेले आहेत; ही जगाच्या गुरूची, वृषध्वजाची पत्नी आहे, हे पर्वता.
जननी लोकधर्मस्य सम्भूता भूतभावनी शिवेयं पावनायैव त्वत्क्षेत्रे पावकद्युतिः
ती या जगाच्या धर्माची जननी, सर्व भूतांची उत्पत्ती करणारी आहे; ही शिवा, अग्निसारखी तेजस्वी, तुझ्या प्रदेशात जगाच्या पावनतेसाठी प्रकट झाली आहे.
तद्यथा शीघ्रमेवैषां योगं यायात्पिनाकिना तथा विधेयं विधिवत् त्वया शैलेन्द्रसत्तम अत्यन्तं हि महत्कार्यं देवानां हिमभूधर
म्हणून, तिचा आणि पिनाकधारीचा योग लवकर व्हावा, म्हणून पर्वतराजा, तू सर्व विधी नीट पार पाड; कारण हे देवांसाठी फार मोठे कार्य आहे, हे हिमवान.
एवं श्रुत्वा तु शैलेन्द्रो नारदात्सर्वमेव हि आत्मानं स पुनर्जातं मेने मेनापतिस्तदा
हे सर्व नारदाकडून ऐकून, पर्वतराजाला असे वाटले की तो त्या क्षणी पुन्हा जन्माला आला आहे.
नमस्कृत्य वृषाङ्काय तदा देवाय धीमते उवाच सो ऽपि संहृष्टो नारदं तु हिमाचलः
मग त्याने वृषध्वज, त्या बुद्धिमान देवाला वंदन करून, आनंदाने नारदाशी बोलायला सुरुवात केली.
दुस्तरान्नरकाद्घोराद् उद्धृतो ऽस्मि त्वया मुने पातालादहमुद्धृत्य सप्तलोकाधिपः कृतः
मुनी, तू मला त्या भयंकर, कठीण नरकातून बाहेर काढलेस; पाताळातून वर आणून मला सातही लोकांचा स्वामी केलेस.
हिमाचलो ऽस्मि विख्यातस् त्वया मुनिवराधुना हिमाचले ऽचलगुणां प्रापितो ऽस्मि समुन्नतिम्
मुनीश्रेष्ठा, आता तू मला हिमाचल या नावाने प्रसिद्ध केलेस आणि पर्वतांमध्ये श्रेष्ठत्व दिलेस.
आनन्ददिवसाहारि हृदयं मे ऽधुना मुने नाध्यवस्यति कृत्यानां प्रविभागविचारणम् यदि वाचामधीशः स्यां त्वद्गुणानां विचारणे
मुनी, आता माझे हृदय आनंदाने भरले आहे; तुझ्या गुणांचा विचार करताना मला कर्तव्यांचा विचारही वाटत नाही.
भवद्विधानां नियतम् अमोघं दर्शनं मुने तवास्मान्प्रति चापल्यं व्यक्तं मम महामुने
तुझ्यासारख्या लोकांचे दर्शन नेहमीच फलदायी असते, हे मुनी; आणि आमच्याविषयी तुझे प्रेम स्पष्टपणे दिसते, हे महर्षी.
भवद्भिरेव कृत्यो ऽहं निवासायात्मरूपिणाम् मुनीनां देवतानां च स्वयंकर्तापि कल्मषम्
माझ्या कृतीसाठी, ज्यांचं खरं स्वरूप आत्मा आहे अशा ऋषी आणि देवतांच्या निवासासाठी, मी फक्त तुमच्यामुळेच कार्यरत होतो. मी स्वतः निर्माण करणारा असलो तरी, मलाही दोष लागू शकतो.
तथापि वस्तुन्येकस्मिन्न् आज्ञा मे सम्प्रदीयताम् इत्युक्तवति शैलेन्द्रे स तदा हर्षनिर्भरे
तरीही, एखाद्या विशिष्ट गोष्टीसाठी मला आज्ञा द्या, असं पर्वतराजाने आनंदाने सांगितलं.
तथा च नारदो वाक्यं कृतं सर्वमिति प्रभो सुरकार्ये य एवार्थस् तवापि सुमहत्तरः
त्यावर नारद म्हणाले, 'हे प्रभो, सर्व काही पूर्ण झालं आहे. देवांच्या कार्यात, तुमचं उद्दिष्ट तर आणखी मोठं आहे.'
इत्युक्त्वा नारदः शीघ्रं जगाम त्रिदिवं प्रति स गत्वा शक्रभवनम् अमरेशं ददर्श ह
असं म्हणून नारद लगेचच स्वर्गाकडे गेले. तिथे जाऊन त्यांनी शक्राचं घर गाठलं आणि अमरांच्या राजाला पाहिलं.
ततो ऽभिरूपे स मुनिर् उपविष्टो महासने पृष्टः शक्रेण प्रोवाच हिमजासंश्रयां कथाम्
तेव्हा सुंदर असा तो ऋषी मोठ्या आसनावर बसला होता. शक्राने त्याला विचारलं, आणि त्याने पर्वतराजकन्येची कथा सांगितली.
समूह्य यत्तु कर्तव्यं तन्मया कृतमेव हि किं तु पञ्चशरस्यैव समयो ऽयमुपस्थितः
एकत्रितपणे जे काही करायचं होतं, ते मी केलंच आहे. पण आता पाच बाण असणाऱ्याचा काळ आला आहे.
इत्युक्तो देवराजस्तु मुनिना कार्यदर्शिना चूताङ्कुरास्त्रं सस्मार भगवान्पाकशासनः
म्हणून, कार्याची जाण असलेल्या त्या ऋषीने सांगितल्यावर, देवांचा राजा पाका-शासनाने चाफ्याच्या कळीच्या अस्त्राची आठवण काढली.
संस्मृतस्तु तदा क्षिप्रं सहस्राक्षेण धीमता उपतस्थे रतियुतः सविलासो झषध्वजः प्रादुर्भूतं तु तं दृष्ट्वा शक्रः प्रोवाच सादरम्
शहाण्या हजार डोळ्यांनी त्याला आठवल्यावर, तो कामदेव रतीसह आणि खेळकर भावाने त्वरित प्रकट झाला. त्याला पाहून शक्राने आदराने त्याच्याशी बोललं.
उपदेशेन बहुना किं त्वां प्रति वदे प्रियम् मनोभवो ऽसि तेन त्वं वेत्सि भूतमनोगतम्
तुला फार उपदेशाची गरज नाही. मी तुझ्याशी प्रेमाने बोलतो—तू मनोभव आहेस, म्हणून तुला जे घडलं आणि जे घडणार आहे ते माहीत आहे.
तद्यथार्थकमेव त्वं कुरु नाकसदां प्रियम् शंकरं योजय क्षिप्रं गिरिपुत्र्या मनोभव संयुतो मधुना चैव ऋतुराजेन दुर्जय
म्हणून, जे योग्य आहे तेच कर—स्वर्गातील सर्वांना आनंद दे. मनोभवा, त्वरेने शंकराला पर्वतराजकन्येशी, मधुरतेने आणि ऋतुराजासह एकत्र कर.
इत्युक्तो मदनस्तेन शक्रेण स्वार्थसिद्धये प्रोवाच पञ्चबाणो ऽथ वाक्यं भीतः शतक्रतुम्
शक्राने स्वतःच्या हेतूसाठी असं सांगितल्यावर, पाच बाण असणारा कामदेव घाबरून शतकृतूला म्हणाला.
अनया देवसामग्र्या मुनिदानवभीमया दुःसाध्यः शंकरो देवः किं न वेत्सि जगत्प्रभो
या देव, ऋषी आणि दानवांच्या मोठ्या संमेलनात, शंकराला जिंकणं फार कठीण आहे, हे जगाच्या प्रभो, तुला माहीत नाही का?
तस्य देवस्य वेत्थ त्वं कारणं तु यदव्ययम् प्रायः प्रसादः कोपो ऽपि सर्वो हि महतां महान्
त्या देवाच्या स्थिर स्वभावाचं कारण तुला माहीत आहे. मोठ्यांचं कृपा किंवा राग, दोन्हीही नेहमीच मोठं असतं.
सर्वोपभोगसारा हि सुन्दर्यः स्वर्गसंभवाः अध्याश्रितं च यत्सौख्यं भवता नष्टचेष्टितम्
स्वर्गातून जन्मलेल्या सुंदर स्त्रियांमध्ये सर्व सुखांचा सार आहे. आणि जे सुख तुला मिळालं होतं, ते आता हरवलेलं आहे.
प्रमादादथ विभ्रश्येद् ईशं प्रति विचिन्त्यताम् प्रागेव चेह दृश्यन्ते भूतानां कार्यसंभवाः
कुठल्याही गाफिलपणामुळे जर प्रभूच्या बाबतीत चूक झाली, तर हे नीट विचार कर. कारण इथेच आता सर्व जीवांच्या हेतूंची चिन्हं दिसायला लागली आहेत.
विशेषं काङ्क्षतां शक्र सामान्याद्भ्रंशनं फलम् श्रुत्वैतद्वचनं शक्रस् तमुवाचामरैर्युतः
विशेष मिळवू इच्छिणाऱ्यांना, सामान्यतेतून खाली पडल्याचं फळ म्हणजे नुकसानच असतं. हे ऐकून, अमरांनी वेढलेल्या शक्राने उत्तर दिलं.
वयं प्रमाणास्ते ह्यत्र रतिकान्त न संशयः संदेशेन विना शक्तिर् अपकारस्य नेष्यते कस्यचिच् च क्वचिद्दृष्टं सामर्थ्यं न तु सर्वतः
इथे आम्हीच तुझे आधार आहोत, रतीचे प्रिय, यात शंका नाही. संदेशाशिवाय कुणालाही त्रास देण्याची शक्ती वापरली जात नाही, आणि सामर्थ्य काही ठिकाणी दिसतं, सगळीकडे नाही.
इत्युक्तः प्रययौ कामः सखायं मधुमाश्रितः रतियुक्तो जगामाशु प्रस्थं तु हिमभूभृतः
असं ऐकून, कामदेव मधु या मित्रासह निघाला. रतीला घेऊन तो पटकन हिमालयाच्या निवासाकडे गेला.