ब्रह्मविष्ण्विन्द्रमुनयो जन्ममृत्युजरार्दिताः तस्यैते परमेशस्य सर्वे क्रीडनका गिरे
ब्रह्मा, विष्णू, इंद्र आणि ऋषी — हे सर्व जन्म, मृत्यू आणि वार्धक्याने त्रस्त आहेत; ते सर्व त्या परमेश्वराच्या केवळ खेळण्यासारखे आहेत, हे गिरिराज.
आस्ते ब्रह्मा तदिच्छातः सम्भूतो भुवनप्रभुः विष्णुर्युगे युगे जातो नानाजातिर्महातनुः
ब्रह्मा त्याच्या इच्छेने निर्माण होतो आणि जगाचा स्वामी असतो; विष्णू प्रत्येक युगात वेगवेगळ्या रूपात आणि महान देहाने जन्म घेतो.
मन्यसे मायया जातं विष्णुं चापि युगे युगे आत्मनो न विनाशो ऽस्ति स्थावरान्ते ऽपि भूधर
तुला वाटतं की विष्णू प्रत्येक युगात मायेने जन्म घेतो; पण, स्थावराच्याही शेवटी आत्म्याचा नाश होत नाही, हे गिरिराज.
संसारे जायमानस्य भ्रियमाणस्य देहिनः नश्यते देह एवात्र नात्मनो नाश उच्यते
संसारात जन्म घेणाऱ्याला आणि शरीर धारण करणाऱ्याला फक्त शरीराचा नाश होतो; आत्म्याचा कधीही नाश होत नाही असं सांगितलं जातं.
ब्रह्मादिस्थावरान्तो ऽयं संसारो यः प्रकीर्तितः स जन्ममृत्युदुःखार्तो ह्य् अवशः परिवर्तते
ब्रह्मादिकडून स्थावरांपर्यंतचा हा संसार जन्म, मृत्यू आणि दुःखांनी भरलेला आहे आणि तो सर्वजण अगतिकपणे या चक्रात फिरत राहतात.
महादेवो ऽचलः स्थाणुर् न जातो जनको ऽजरः भविष्यति पतिः सो ऽस्या जगन्नाथो निरामयः
महादेव हे कायमचे, अचल, जन्मरहित, सर्वांचे जनक आणि कधीही न वयस्क होणारे आहेत; ते या जगाचे स्वामी आणि सर्व दुःखांपासून मुक्त असतील.
यदुक्तं च मया देवी लक्षणैर्वर्जिता तव शृणु तस्यापि वाक्यस्य सम्यक्त्वेन विचारणम्
देवी, मी तुझ्या गुणांविषयी जे सांगितले आहे त्याचा अर्थ नीट समजावून सांगतो, ते तू ऐक.
लक्षणं दैविको ह्यङ्कः शरीरावयवाश्रयः सर्वायुर्धनसौभाग्यपरिमाणप्रकाशकः
दैवी चिन्ह म्हणजे शरीराच्या अवयवांवर असलेले असे काही लक्षण, जे आयुष्य, संपत्ती आणि भाग्य किती आहे हे दर्शवते.
अनन्तस्याप्रमेयस्य सौभाग्यस्यास्य भूधर नैवाङ्को लक्षणाकारः शरीरे संविधीयते
हे पर्वता, या अनंत आणि मोजता न येणाऱ्या भाग्यासाठी शरीरावर कोणतेही चिन्ह किंवा लक्षण नसते.
अतो ऽस्या लक्षणं गात्रे शैल नास्ति महामते यथाहमुक्तवानस्या ह्य् उत्तानकरतां सदा
म्हणून, हे बुद्धिमान पर्वता, जसे मी सांगितले तसे तिच्या शरीरावर कोणतेही लक्षण नाही; पण ती नेहमीच उघड्या हाताने वर देणारी आहे.
उत्तानो वरदः पाणिर् एष देव्याः सदैव तु सुरासुरमुनिव्रातवरदेयं भविष्यति
देवीचा हा उघडा, वर देणारा हात नेहमीच देव, असुर आणि ऋषी यांना वर देत राहील.
यथा प्रोक्तं तदा पादौ स्वच्छायाव्यभिचारिणौ अस्याः शृणु ममात्रापि वाग्युक्तिं शैलसत्तम
जसे सांगितले आहे, तिचे पाय नेहमीच स्वच्छ छायेत अढळ आहेत; हे पर्वतश्रेष्ठ, याचाच अर्थ मी आता सांगतो, ते तू ऐक.
चरणौ पद्मसंकाशाव् अस्याः स्वच्छनखोज्ज्वलौ सुरासुराणां नमतां किरीटमणिकान्तिभिः
तिचे पाय कमळासारखे, स्वच्छ आणि तेजस्वी नखांनी शोभलेले आहेत; देव आणि असुर जे तिला वंदन करतात, त्यांच्या किरीटातील रत्नांच्या प्रकाशात हे पाय प्रतिबिंबित होतात.
विचित्रवर्णैर्भासन्तौ स्वच्छायाप्रतिबिम्बितौ भार्या जगद्गुरोर्ह्येषा वृषाङ्कस्य महीधर
हे पाय विविध रंगांनी उजळलेले, स्वच्छ छायेत प्रतिबिंबित झालेले आहेत; ही जगाच्या गुरूची, वृषध्वजाची पत्नी आहे, हे पर्वता.
जननी लोकधर्मस्य सम्भूता भूतभावनी शिवेयं पावनायैव त्वत्क्षेत्रे पावकद्युतिः
ती या जगाच्या धर्माची जननी, सर्व भूतांची उत्पत्ती करणारी आहे; ही शिवा, अग्निसारखी तेजस्वी, तुझ्या प्रदेशात जगाच्या पावनतेसाठी प्रकट झाली आहे.
तद्यथा शीघ्रमेवैषां योगं यायात्पिनाकिना तथा विधेयं विधिवत् त्वया शैलेन्द्रसत्तम अत्यन्तं हि महत्कार्यं देवानां हिमभूधर
म्हणून, तिचा आणि पिनाकधारीचा योग लवकर व्हावा, म्हणून पर्वतराजा, तू सर्व विधी नीट पार पाड; कारण हे देवांसाठी फार मोठे कार्य आहे, हे हिमवान.
एवं श्रुत्वा तु शैलेन्द्रो नारदात्सर्वमेव हि आत्मानं स पुनर्जातं मेने मेनापतिस्तदा
हे सर्व नारदाकडून ऐकून, पर्वतराजाला असे वाटले की तो त्या क्षणी पुन्हा जन्माला आला आहे.
नमस्कृत्य वृषाङ्काय तदा देवाय धीमते उवाच सो ऽपि संहृष्टो नारदं तु हिमाचलः
मग त्याने वृषध्वज, त्या बुद्धिमान देवाला वंदन करून, आनंदाने नारदाशी बोलायला सुरुवात केली.
दुस्तरान्नरकाद्घोराद् उद्धृतो ऽस्मि त्वया मुने पातालादहमुद्धृत्य सप्तलोकाधिपः कृतः
मुनी, तू मला त्या भयंकर, कठीण नरकातून बाहेर काढलेस; पाताळातून वर आणून मला सातही लोकांचा स्वामी केलेस.
हिमाचलो ऽस्मि विख्यातस् त्वया मुनिवराधुना हिमाचले ऽचलगुणां प्रापितो ऽस्मि समुन्नतिम्
मुनीश्रेष्ठा, आता तू मला हिमाचल या नावाने प्रसिद्ध केलेस आणि पर्वतांमध्ये श्रेष्ठत्व दिलेस.
आनन्ददिवसाहारि हृदयं मे ऽधुना मुने नाध्यवस्यति कृत्यानां प्रविभागविचारणम् यदि वाचामधीशः स्यां त्वद्गुणानां विचारणे
मुनी, आता माझे हृदय आनंदाने भरले आहे; तुझ्या गुणांचा विचार करताना मला कर्तव्यांचा विचारही वाटत नाही.
भवद्विधानां नियतम् अमोघं दर्शनं मुने तवास्मान्प्रति चापल्यं व्यक्तं मम महामुने
तुझ्यासारख्या लोकांचे दर्शन नेहमीच फलदायी असते, हे मुनी; आणि आमच्याविषयी तुझे प्रेम स्पष्टपणे दिसते, हे महर्षी.
भवद्भिरेव कृत्यो ऽहं निवासायात्मरूपिणाम् मुनीनां देवतानां च स्वयंकर्तापि कल्मषम्
माझ्या कृतीसाठी, ज्यांचं खरं स्वरूप आत्मा आहे अशा ऋषी आणि देवतांच्या निवासासाठी, मी फक्त तुमच्यामुळेच कार्यरत होतो. मी स्वतः निर्माण करणारा असलो तरी, मलाही दोष लागू शकतो.
तथापि वस्तुन्येकस्मिन्न् आज्ञा मे सम्प्रदीयताम् इत्युक्तवति शैलेन्द्रे स तदा हर्षनिर्भरे
तरीही, एखाद्या विशिष्ट गोष्टीसाठी मला आज्ञा द्या, असं पर्वतराजाने आनंदाने सांगितलं.
तथा च नारदो वाक्यं कृतं सर्वमिति प्रभो सुरकार्ये य एवार्थस् तवापि सुमहत्तरः
त्यावर नारद म्हणाले, 'हे प्रभो, सर्व काही पूर्ण झालं आहे. देवांच्या कार्यात, तुमचं उद्दिष्ट तर आणखी मोठं आहे.'
इत्युक्त्वा नारदः शीघ्रं जगाम त्रिदिवं प्रति स गत्वा शक्रभवनम् अमरेशं ददर्श ह
असं म्हणून नारद लगेचच स्वर्गाकडे गेले. तिथे जाऊन त्यांनी शक्राचं घर गाठलं आणि अमरांच्या राजाला पाहिलं.
ततो ऽभिरूपे स मुनिर् उपविष्टो महासने पृष्टः शक्रेण प्रोवाच हिमजासंश्रयां कथाम्
तेव्हा सुंदर असा तो ऋषी मोठ्या आसनावर बसला होता. शक्राने त्याला विचारलं, आणि त्याने पर्वतराजकन्येची कथा सांगितली.
समूह्य यत्तु कर्तव्यं तन्मया कृतमेव हि किं तु पञ्चशरस्यैव समयो ऽयमुपस्थितः
एकत्रितपणे जे काही करायचं होतं, ते मी केलंच आहे. पण आता पाच बाण असणाऱ्याचा काळ आला आहे.
इत्युक्तो देवराजस्तु मुनिना कार्यदर्शिना चूताङ्कुरास्त्रं सस्मार भगवान्पाकशासनः
म्हणून, कार्याची जाण असलेल्या त्या ऋषीने सांगितल्यावर, देवांचा राजा पाका-शासनाने चाफ्याच्या कळीच्या अस्त्राची आठवण काढली.
संस्मृतस्तु तदा क्षिप्रं सहस्राक्षेण धीमता उपतस्थे रतियुतः सविलासो झषध्वजः प्रादुर्भूतं तु तं दृष्ट्वा शक्रः प्रोवाच सादरम्
शहाण्या हजार डोळ्यांनी त्याला आठवल्यावर, तो कामदेव रतीसह आणि खेळकर भावाने त्वरित प्रकट झाला. त्याला पाहून शक्राने आदराने त्याच्याशी बोललं.