प्रकीर्णबहुसिद्धार्थे मनोजपरिवारके शुचिन्यंशुकसंछन्नभूशय्यास्तरणोज्ज्वले
अनेक सिद्ध लोकांनी वेढलेली, मनाला आनंद देणाऱ्या सेविकांनी घेरलेली, स्वच्छ पांढऱ्या वस्त्रांनी मढवलेल्या उजळ जमिनीवर ती विसावली होती.
धूपामोदमनोरम्ये सर्जगन्धोपयोगिके ततः क्रमेण दिवसे गते दूरं विभावरी
धूपाच्या सुगंधाने मनमोहक, सरजाच्या वासाने भरलेली ती जागा, दिवस दूर निघून गेल्यावर रात्र हळूहळू पुढे सरकत होती.
व्यजृम्भत सुखोदर्के ततो मेना महागृहे प्रसुप्तप्रायपुरुषे निद्राभूतोपचारिके
तेव्हा, सुखाचा काळ सुरू होताच, मेना त्या मोठ्या घरात, जिथे बहुतेक लोक झोपले होते आणि झोपेच्या छायेत होत्या, हलू लागली.
स्फुटालोके शशभृति भ्रान्तिरात्रिविहंगमे रजनीचरभूतानां संघैरावृतचत्वरे
स्पष्ट चांदण्यात, शशांकाने उजळलेल्या आकाशात, रात्रीच्या पक्ष्यांमध्ये गोंधळ पसरला होता आणि अंगणात रात्री फिरणाऱ्या जीवांचे थवे जमले होते.
गाढकण्ठग्रहालग्नसुभगेष्टजने ततः किंचिदाकुलतां प्राप्ते मेनानेत्राम्बुजद्वये
प्रिय व्यक्ती आपल्या आप्तांच्या गराड्यात असताना तिच्या गळ्याला खोल दाटवणं आलं, तेव्हा मेनाच्या दोन कमळासारख्या डोळ्यांत थोडी अस्वस्थता उमटली.
आविवेश मुखे रात्रिः सुचिरस्फुटसंगमा जन्मदाया जगन्मातुः क्रमेण जठरान्तरे
रात्र, जी तिच्याशी फार काळ जोडलेली होती, जगन्मातेच्या मुखातून आत गेली आणि हळूहळू तिच्या गर्भात प्रवेशली.
आविवेशान्तरं जन्म मन्यमाना क्षपा तु वै अरञ्जयच्छविं देव्या गुहारण्ये विभावरी
रात्र स्वतःला जन्म समजून आत गेली; आणि त्या गुहेच्या जंगलात देवीचे अंग रंगीबेरंगी रात्रीने उजळून निघाले.
ततो जगत्पतिप्राणहेतुर्हिमगिरिप्रिया ब्राह्मे मुहूर्ते सुभगे व्यसूयत गुहारणिम्
मग ब्रह्ममुहूर्तावर, हिमगिरीची प्रिय आणि जगाचा प्राण असणारी ती सुंदर स्त्री गुहेत जन्मणाऱ्या कन्येला जन्म देऊ लागली.
तस्यां तु जायमानायां जन्तवः स्थाणुजङ्गमाः अभवन्सुखिनः सर्वे सर्वलोकनिवासिनः
तिचा जन्म होत असताना, सर्व जगातील स्थावर आणि जंगम प्राणी आनंदी झाले.
नारकाणामपि तदा सुखं स्वर्गसमं महत् अभवत्क्रूरसत्त्वानां चेतः शान्तं च देहिनाम्
त्या वेळी नरकातील लोकांनाही स्वर्गासारखं मोठं सुख मिळालं; क्रूर जीवांची मनं शांत झाली आणि सर्व देहधारी सुखी झाले.
ज्योतिषामपि तेजस्त्वम् अभवत्सुरतोन्नता वनाश्रिताश्चौषधयः स्वादुवन्ति फलानि च
ताऱ्यांचं तेज देवांपेक्षा जास्त उजळलं; जंगलातील झाडांना गोड फळं लागली.
गन्धवन्ति च माल्यानि विमलं च नभो ऽभवत् मारुतश्च सुखस्पर्शो दिशश्च सुमनोहरा
फुलांना सुंदर सुगंध आला, आकाश निर्मळ झालं, वारा सुखद झाला आणि सर्व दिशाही मनमोहक वाटू लागल्या.
तेन चोद्भूतफलितपरिपाकगुणोज्ज्वलाः अभवत्पृथिवी देवी शालिमालाकुलापि च
त्यामुळे पृथ्वी देवी फळांनी, धान्यांनी आणि पिकांनी उजळून गेली आणि शेतात तांदळाच्या माळा फुलल्या.
तपांसि दीर्घचीर्णानि मुनीनां भावितात्मनाम् तस्मिन्गतानि साफल्यं काले निर्मलचेतसाम्
त्या वेळी शुद्ध मनाच्या ऋषींच्या दीर्घ तपस्यांना फळ मिळालं.
विस्मृतानि च शस्त्राणि प्रादुर्भावं प्रपेदिरे प्रभावस्तीर्थमुख्यानां तदा पुण्यतमो ऽभवत्
विसरलेली शास्त्रं पुन्हा प्रकट झाली आणि प्रमुख तीर्थक्षेत्रं अत्यंत पवित्र झाली.
अन्तरिक्षे सुराश्चासन् विमानेषु सहस्रशः समहेन्द्रहरिब्रह्मवायुवह्निपुरोगमाः
आकाशात इंद्र, हरि, ब्रह्मा, वायू, अग्नी यांच्या पुढाकाराने, हजारो देव आपापल्या विमानांत एकत्र आले.
पुष्पवृष्टिं प्रमुमुचुस् तस्मिंस्तु हिमभूधरे जगुर्गन्धर्वमुख्याश्च ननृतुश्चाप्सरोगणाः
त्यांनी हिमालयावर फुलांचा वर्षाव केला; प्रमुख गंधर्वांनी गाणी गायली आणि अप्सरांच्या समूहांनी नृत्य केलं.
मेरुप्रभृतयश्चापि मूर्तिमन्तो महाबलाः तस्मिन्महोत्सवे प्राप्ते दिव्यप्रभृतपाणयः
मेऱू आणि इतर बलाढ्य, सजीव पर्वतही दिव्य हातांनी त्या महान उत्सवात सामील झाले.
सरितः सागराश्चैव समाजग्मुश्च सर्वशः हिमशैलो ऽभवल्लोके तथा सर्वैश्चराचरैः
सर्व नद्या आणि समुद्र एकत्र आले आणि हिमालय सर्व स्थावर-जंगम जीवांमध्ये प्रसिद्ध झाला.
सेव्यश्चाप्यभिगम्यश्च स श्रेयांश्चाचलोत्तमः अनुभूयोत्सवं देवा जग्मुः स्वानालयान्मुदा
तो श्रेष्ठ पर्वत सर्वांना वंदनीय आणि गाठण्याजोगा झाला; उत्सवाचा आनंद घेतल्यावर देव आपापल्या लोकांत आनंदाने परतले.
देवगन्धर्वनागेन्द्रशैलशीलावनीगुणैः हिमशैलसुता देवी स्वयंपूर्विकया ततः
मग हिमालयाची कन्या देवी, आपल्या पूर्वसंचित पुण्यामुळे, देव, गंधर्व, नाग, पर्वत, शिला आणि वन यांच्या गुणांनी युक्त झाली.
क्रमेण वृद्धिमानीता लक्ष्मीवानलसैर्बुधैः क्रमेण रूपसौभाग्यप्रबोधैर्भुवनत्रयम्
हळूहळू, लक्ष्मी आणि तेजाने संपन्न अशा ज्ञानी लोकांनी तिला वाढवलं; तिच्या सौंदर्याने, भाग्याने आणि तेजाने तिने तीनही लोक उजळून टाकले.
अजयद्भूषयच्चापि निःसाधारैर्नगात्मजा एतस्मिन्नन्तरे शक्रो नारदं देवसंमतम्
पर्वताची कन्या, अनोख्या दागिन्यांनी सजलेली आणि तेजस्वी, विजयी झाली; आणि याच वेळी इंद्राने देवांना प्रिय असलेल्या नारदांकडे गेला.
देवर्षिमथ सस्मार कार्यसाधनसत्वरम् स्मृतिं शक्रस्य विज्ञाय जातां तु भगवांस्तदा
तेव्हा देवर्षी, आपले कार्य साध्य करण्यासाठी उत्सुक असताना, इंद्राने त्याला आठवले आणि इंद्राची इच्छा ओळखून, भगवंत नारद त्या क्षणी उठले.
आजगाम मुदा युक्तो महेन्द्रस्य निवेशनम् तं स दृष्ट्वा सहस्राक्षः समुत्थाय महासनात्
आनंदाने भरून नारद महेंद्राच्या निवासस्थानी आले; त्यांना पाहताच हजार डोळ्यांचा इंद्र आपल्या मोठ्या आसनावरून उठला.
यथार्हेण तु पाद्येन पूजयामास वासवः शक्रप्रणीतां तां पूजां प्रतिगृह्य यथाविधि
इंद्राने योग्य रीतीने पाय धुण्याचे पाणी देऊन त्यांचा सन्मान केला; इंद्राने केलेली पूजा नारदांनी विधिप्रमाणे स्वीकारली.
नारदः कुशलं देवम् अपृच्छत्पाकशासनम् पृष्टे च कुशले शक्रः प्रोवाच वचनं प्रभुः
नारदांनी देवांचा, म्हणजेच पाखशासनाचा, कुशल विचारला; आणि नारदांनी विचारल्यावर, प्रभू इंद्राने हे शब्द सांगितले.
कुशलस्याङ्कुरे तावत् सम्भूते भुवनत्रये तत्फलोद्भवसंपत्तौ त्वं भवातन्द्रितो मुने
तीनही लोकांत जेव्हा कल्याणाचा अंकुर उगवतो, तेव्हा त्या फळांची समृद्धी व्हावी म्हणून, हे मुनी, तुम्ही नेहमी जागरूक असता.
वेत्सि चैतत्समस्तं त्वं तथापि परिचोदकः निर्वृतिं परमां याति निवेद्यार्थं सुहृज्जने
हे सर्व तुला माहीत असूनही, तू इतरांना सतत प्रोत्साहित करतोस; आणि ज्या वेळी मित्रांना सर्व काही सांगतोस, तेव्हा तुला अत्युच्च समाधान मिळते.
तद्यथा शैलजा देवी योगं यायात्पिनाकिना शीघ्रं तदुद्यमः सर्वैर् अस्मत्पक्षैर्विधीयताम्
म्हणून, पर्वतकन्या देवी आणि पिनाकधारी यांचा योग लवकर व्हावा म्हणून, आपल्या सर्व मित्रांनी तत्परतेने प्रयत्न करावेत.