लब्धसंज्ञः क्षणाद्विष्णुश् चक्रं जग्राह दुर्धरम् दानवेन्द्रवसासिक्तं पिशिताशनकोन्मुखम्
क्षणातच शुद्धीवर येऊन, विष्णूने दैत्यराजाच्या रक्ताने माखलेले आणि मांसभक्षकांकडे वळलेले ते धारण करायला कठीण असलेले चक्र उचलले.
मुमोच दानवेन्द्रस्य दृढं वक्षसि केशवः पपात चक्रं दैत्यस्य हृदये भास्करद्युति
केशवाने ते चक्र दैत्यराजाच्या छातीवर जोरात फेकले; सूर्याप्रमाणे तेजस्वी ते चक्र दैत्याच्या हृदयावर आदळले.
व्यशीर्यत ततः काये नीलोत्पलमिवाश्मनि ततो वज्रं महेन्द्रस्तु प्रमुमोचार्चितं चिरम्
ते चक्र त्याच्या शरीरावर निळ्या कमळासारखे दगडावर फुटले; त्यानंतर महेंद्राने आपले दीर्घ काळ जपलेले वज्र सोडले.
यस्मिञ्जयाशा शक्रस्य दानवेन्द्ररणे त्वभूत् तारकस्य सुसंप्राप्य शरीरं शौर्यशालिनः
त्या युद्धात, जिथे इंद्राच्या विजयाची आशा दैत्यराजावर होती, तिथे तारक हा शूरवीर मारला गेला आणि त्याचे शरीर मिळवले गेले.
व्यशीर्यत विकीर्णार्चिः शतधा खण्डतां गतम् विनाशमगमन्मुक्तं वायुनासुरवक्षसि
ते वज्र तुटून शंभर तुकड्यांत विखुरले गेले, त्याची ज्वाळा पसरली; वायूने ते दैत्याच्या छातीवर सोडले आणि ते नष्ट झाले.
ज्वलितं ज्वलनाभासम् अङ्कुशं कुलिशं यथा विनाशमागतं दृष्ट्वा वायुश्चाङ्कुशमाहवे
ते जळणारे, अग्निसारखे अंकुश वज्रासारखेच नष्ट झाले; युद्धात अंकुशाचा विनाश पाहून वायूही स्तब्ध झाला.
रुष्टः शैलेन्द्रमुत्पाट्य पुष्पितद्रुमकन्दरम् चिक्षेप दानवेन्द्राय पञ्चयोजनविस्तृतम्
रागाने, त्याने फुलांनी बहरलेल्या झाडांनी आणि गुहांनी भरलेला एक डोंगर उपटून, पाच योजन रुंद असलेला तो डोंगर दानवांचा राजा याच्यावर फेकला.
महीधरं तम् आयान्तं दैत्यः स्मितमुखस्तदा जग्राह वामहस्तेन बालकन्दुकलीलया
तो डोंगर येताना पाहून, दैत्याने हसतमुखाने डाव्या हाताने तो सहजपणे पकडला, जणू एखाद्या लहान मुलाच्या चेंडूशी खेळतो आहे.
ततो दण्डं समुद्यम्य कृतान्तः क्रोधमूर्छितः दैत्येन्द्रं मूर्ध्नि चिक्षेप भ्राम्य वेगेन दुर्जयः
मग मृत्युदेव, प्रचंड रागाने, आपला दंड उचलून वेगाने फिरवत दैत्यराजाच्या डोक्यावर फेकला.
सो ऽसुरस्यापतन्मूर्ध्नि दैत्यस्तं च न बुद्धवान् कल्पान्तदहनालोकाम् अजय्यां ज्वलनस्ततः
तो दंड दैत्याच्या डोक्यावर आपटला, पण दैत्याला त्याची जाणीवही झाली नाही, कारण तो दंड कल्पांताच्या ज्वाळेसारखा तेजस्वी आणि अपराजेय होता.
शक्तिं चिक्षेप दुर्धर्षां दानवेन्द्राय संयुगे नवा शिरीषमालेव सास्य वक्षस्यराजत
त्याने एक बलवान भाला युद्धात दानवांच्या राजावर फेकला, तो भाला नव्या शिरीष फुलासारखा त्याच्या छातीवर चमकत लागला.
ततः खड्गं समाकृष्य कोशाद् आकाशनिर्मलम् भासितासितदिग्भागं लोकपालो ऽपि निरृतिः
मग निरृति या लोकपालाने, आपल्या म्यानातून स्वच्छ तलवार काढली, तिच्या तेजाने आकाशातील काळोख्या दिशाही उजळून निघाल्या.
चिक्षेप दानवेन्द्राय तस्य मूर्ध्नि पपात च पतितश्चागमत्खड्गः स शीघ्रं शतखण्डताम्
त्याने ती तलवार दानवांच्या राजाच्या डोक्यावर फेकली, ती तलवार त्याच्या डोक्यावर पडताच क्षणात शंभर तुकड्यांत तुटून गेली.
जलेशस्तूग्रदुर्धर्षं विषपावकभैरवम् मुमोच पाशं दैत्यस्य भुजबन्धाभिलाषुकः
पाण्याचा स्वामी, अत्यंत भयंकर आणि जिंकता न येणारा, विषाच्या ज्वाळेसारखा भयावह फास सोडला, दैत्याच्या हातांना बांधण्याच्या इच्छेने.
स दैत्यभुजमासाद्य सर्पः सद्यो व्यपद्यत स्फुटितक्रकचक्रूरदशनालिर् महाहनुः
तो सर्प दैत्याच्या हाताला लागताच लगेच नष्ट झाला, त्याचे मोठे जबडे आणि करवतीसारखे दात तुटून पडले.
ततो ऽश्विनौ समरुतः ससाध्याः समहोरगाः यक्षराक्षसगन्धर्वा दिव्यनानास्त्रपाणयः
मग अश्विनी कुमार, मरुत, साध्य, मोठे सर्प, यक्ष, राक्षस आणि गंधर्व, हे सर्व दिव्य अस्त्रे घेऊन एकत्र आले.
जघ्नुर्दैत्येश्वरं सर्वे सम्भूय सुमहाबलाः न चास्त्राण्यस्य सजन्ति गात्रे वज्राचलोपमे
हे सर्व मिळून, अपार बळाने, दैत्यराजावर तुटून पडले, पण त्याच्या वज्रासारख्या कठीण शरीराला कोणतेही अस्त्र लागू शकले नाही.
ततो रथादवप्लुत्य तारको दानवाधिपः जघान कोटिशो देवान् करपार्ष्णिभिरेव च
मग तारक हा दानवांचा राजा, रथातून खाली उतरून, केवळ आपले मुठी आणि टाचा यांच्या जोरावर कोट्यवधी देवांना ठार मारू लागला.
हतशेषाणि सैन्यानि देवानां विप्रदुद्रुवुः दिशो भीतानि संत्यज्य रणोपकरणानि तु
देवतांच्या उरलेल्या सैन्याने, पराभूत होऊन, भीतीने आपली शस्त्रे टाकून सर्व दिशांना पळ काढला.
लोकपालांस्ततो दैत्यो बबन्धेन्द्रमुखान्रणे सकेशवान्दृढैः पाशैः पशुमारः पशूनिव
मग त्या दैत्याने, इंद्रासह सर्व लोकपालांना युद्धात पकडून, त्यांच्या केसांना मजबूत फासांनी बांधले, जणू पशुवध करणारा गायींना बांधतो.
स भूयो रथमास्थाय जगाम स्वकमालयम् सिद्धगन्धर्वसंघुष्टविपुलाचलमस्तकम्
पुन्हा रथावर बसून, तो आपल्या राजवाड्यात परत गेला, जिथे सिद्ध आणि गंधर्व यांच्या गाण्यांनी मोठा डोंगर निनादत होता.
स्तूयमानो दितिसुतैर् अप्सरोभिर्विनोदितः त्रैलोक्यलक्ष्मीस्तद्देशे प्राविशत्स्वपुरं यथा
दितीचे पुत्र त्याची स्तुती करत होते, आणि अप्सरा त्याला आनंद देत होत्या; जणू त्रैलोक्याचे वैभव त्याच्याच ठिकाणी आहे, असे वाटावे, तो आपल्या नगरीत प्रवेशला.
निषसादासने पद्मरागरत्नविनिर्मिते ततः किंनरगन्धर्वनागनारीविनोदितैः क्षणं विनोद्यमानस्तु प्रचलन्मणिकुण्डलः
तो पद्मराग रत्नांनी बनवलेल्या आसनावर बसला, त्याचे मणी असलेले कुंडल हलत होते, आणि क्षणभर किंनर, गंधर्व, नाग आणि स्त्रियांसोबत आनंद घेत होता.
प्रादुरासीत्प्रतीहारः शुभ्रनीलाम्बुजाम्बरः स जानुभ्यां महीं गत्वा पिहितास्यः स्वपाणिना
तेव्हा एक द्वारपाल प्रकट झाला, शुभ्र निळ्या कमळासारखे वस्त्र घातलेला; तो जमिनीवर गुडघे टेकून आला आणि स्वतःच्या हाताने आपले तोंड झाकले.
उवाचानाविलं वाक्यम् अल्पाक्षरपरिस्फुटम् दैत्येन्द्रमर्कवृन्दानां बिभ्रतं भास्वरं वपुः
त्याने स्पष्ट, थोडक्यात पण नेमके असे शब्द उच्चारले, तेजस्वी रूप धारण करून दैत्यांचा राजा आणि सूर्यगणांसमोर उभा राहिला.
कालनेमिः सुरान्बद्धांश् चादाय द्वारि तिष्ठति स विज्ञापयति स्थेयं क्व बन्दिभिरिति प्रभो
कालनेमि देवांना बांधून दाराशी उभा आहे आणि म्हणतो, 'हे प्रभो, बंदीजन कुठे थांबावेत?'
तन्निशम्याब्रवीद्दैत्यः प्रतीहारस्य भाषितम् यथेष्टं स्थीयतामेभिर् गृहं मे भुवनत्रयम्
दारपालाचे बोल ऐकून दैत्यराज म्हणाला, 'त्यांना जिथे हवे तिथे थांबू द्या; माझे घर म्हणजेच तिन्ही लोक.'
केवलं पाशबन्धेन विमुक्तैरविलम्बितम् एवं कृते ततो देवा दूयमानेन चेतसा
फक्त दोऱ्यांनी बांधून, कोणतीही विलंब न करता, अशा प्रकारे देवांना बांधण्यात आले आणि त्यांचे मन फारच व्याकुळ झाले.
जग्मुर्जगद्गुरुं द्रष्टुं शरणं कमलोद्भवम् निवेदितास्ते शक्राद्याः शिरोभिर्धरणिं गताः तुष्टुवुः स्पष्टवर्णार्थैर् वचोभिः कमलासनम्
मनात दुःख घेऊन देवता जगाच्या गुरू कमलातून जन्मलेल्या ब्रह्मदेवांकडे शरण जाऊन, इंद्रादी सर्वांनी मस्तक झुकवून स्पष्ट आणि अर्थपूर्ण शब्दांनी कमलासनाची स्तुती केली.
त्वमोंकारो ऽस्यङ्कुराय प्रसूतो विश्वस्यात्मानन्तभेदस्य पूर्वम् सम्भूतस्यानन्तरं सत्त्वमूर्ते संहारेच्छोस्ते नमो रुद्रमूर्ते
तुम्हीच ॐकार आहात, या विश्वाचा अंकुर, अनंत रूपांचा आत्मा, आद्य उत्पत्ती आणि नंतर सत्त्वस्वरूप; संहाराची इच्छा असणाऱ्या रुद्रस्वरूपा, तुम्हाला नमस्कार.