शरैरग्निकल्पैश्चकाराशु दैत्यस् तथा राक्षसान्भीतभीतान्दिशासु पृषत्कैश्च रूक्षैर्विकारप्रयुक्तं चकारानिलं लीलयैवासुरेशः
त्या दैत्याने अग्निसारख्या बाणांनी झपाट्याने हल्ला केला आणि घाबरलेले राक्षस सर्व दिशांना पळाले; असुरराजाने कठोर व वाकड्या बाणांनी सहजपणे वाऱ्यासारखी गडबड केली.
अथानम्य चापं हरिस्तीक्ष्णबाणैर् हनत्सारथिं दैत्यराजस्य हृद्यम् ध्वजं धूमकेतुः किरीटं महेन्द्रो धनेशो धनुः काञ्चनानद्धपृष्ठम् यमो बाहुदण्डं रथाङ्गानि वायुर् निशाचारिणाम् ईश्वरस्यापि वर्म
मग हरिने आपले धनुष्य वाकवून तीक्ष्ण बाणांनी दैत्यराजाच्या सारथ्याच्या हृदयावर वार केला; धूमकेतूने ध्वजावर, महेंद्राने मुकुटावर, धनाध्यक्षाने सोन्याने मढवलेल्या धनुष्यावर, यमाने बाहूवर, वायूने रथाच्या भागांवर आणि रात्रभर हिंडणाऱ्यांच्या स्वाम्याच्या कवचावर घाव घातले.
दृष्ट्वा तद्युद्धममरैर् अकृत्रिमपराक्रमम् दैत्यनाथः कृतं संख्ये स्वबाहुयुगबान्धवः
देवतांनी दाखवलेले खरे शौर्याचे ते युद्ध पाहून, दैत्यांचा स्वामी रणभूमीत स्वतःच्या हातांनी आणि आप्तांसह लढला.
मुमोच मुद्गरं भीमं सहस्राक्षाय संगरे दृष्ट्वा मुद्गरम् आयान्तम् अनिवार्यमथाम्बरे
त्याने भीषण गदा युद्धात हजार डोळ्यांच्या त्या इंद्रावर फेकली; ती गदा आकाशातून येताना कोणीही थांबवू शकत नव्हता.
रथादाप्लुत्य धरणीम् अगमत्पाकशासनः मुद्गरो ऽपि रथोपस्थे पपात परुषस्वनः
पाकशासन आपल्या रथातून उडी मारून जमिनीवर आला; ती गदा रथाच्या आसनावर मोठ्या आवाजात आदळली.
स रथं चूर्णयामास न ममार च मातलिः गृहीत्वा पट्टिशं दैत्यो जघानोरसि केशवम्
ती गदा रथ चुरडून टाकली, पण मातळी मरण पावला नाही; दैत्याने पट्टिश उचलून केशवाच्या छातीवर घाव घातला.
स्कन्धे गरुत्मतः सो ऽपि निषसाद विचेतनः खड्गेन राक्षसेन्द्रस्य निचकर्त च वाहनम्
तो गरुडाच्या खांद्यावर बेशुद्ध होऊन कोसळला; मग त्याने राक्षसांच्या राजाच्या वाहनावर तलवारीने प्रहार केला.
यमं च पातयामास भूमौ दैत्यो भुशुण्डिना वह्निं च भिन्दिपालेन ताडयामास मूर्धनि
दैत्याने यमाला गद्याने जमिनीवर आदळले आणि अग्नीच्या डोक्यावर भिंडिपाळ्याने मारले.
वायुं च दोर्भ्यामुत्क्षिप्य पातयामास भूतले धनेशं च धनुष्कोट्या कुट्टयामास कोपनः
त्याने वायूला दोन्ही हातांनी उचलून जमिनीवर फेकले; रागाने धनाध्यक्षाला धनुष्याच्या टोकाने मारले.
ततो देवनिकायानाम् एकैकं समरे ततः जघानास्त्रैरसंख्येयैर् दैत्येन्द्रो ऽमितविक्रमः
मग त्या रणात दैत्यराजाने अमाप शौर्य दाखवत देवांच्या प्रत्येक सैन्याला असंख्य अस्त्रांनी ठार केले.
लब्धसंज्ञः क्षणाद्विष्णुश् चक्रं जग्राह दुर्धरम् दानवेन्द्रवसासिक्तं पिशिताशनकोन्मुखम्
क्षणातच शुद्धीवर येऊन, विष्णूने दैत्यराजाच्या रक्ताने माखलेले आणि मांसभक्षकांकडे वळलेले ते धारण करायला कठीण असलेले चक्र उचलले.
मुमोच दानवेन्द्रस्य दृढं वक्षसि केशवः पपात चक्रं दैत्यस्य हृदये भास्करद्युति
केशवाने ते चक्र दैत्यराजाच्या छातीवर जोरात फेकले; सूर्याप्रमाणे तेजस्वी ते चक्र दैत्याच्या हृदयावर आदळले.
व्यशीर्यत ततः काये नीलोत्पलमिवाश्मनि ततो वज्रं महेन्द्रस्तु प्रमुमोचार्चितं चिरम्
ते चक्र त्याच्या शरीरावर निळ्या कमळासारखे दगडावर फुटले; त्यानंतर महेंद्राने आपले दीर्घ काळ जपलेले वज्र सोडले.
यस्मिञ्जयाशा शक्रस्य दानवेन्द्ररणे त्वभूत् तारकस्य सुसंप्राप्य शरीरं शौर्यशालिनः
त्या युद्धात, जिथे इंद्राच्या विजयाची आशा दैत्यराजावर होती, तिथे तारक हा शूरवीर मारला गेला आणि त्याचे शरीर मिळवले गेले.
व्यशीर्यत विकीर्णार्चिः शतधा खण्डतां गतम् विनाशमगमन्मुक्तं वायुनासुरवक्षसि
ते वज्र तुटून शंभर तुकड्यांत विखुरले गेले, त्याची ज्वाळा पसरली; वायूने ते दैत्याच्या छातीवर सोडले आणि ते नष्ट झाले.
ज्वलितं ज्वलनाभासम् अङ्कुशं कुलिशं यथा विनाशमागतं दृष्ट्वा वायुश्चाङ्कुशमाहवे
ते जळणारे, अग्निसारखे अंकुश वज्रासारखेच नष्ट झाले; युद्धात अंकुशाचा विनाश पाहून वायूही स्तब्ध झाला.
रुष्टः शैलेन्द्रमुत्पाट्य पुष्पितद्रुमकन्दरम् चिक्षेप दानवेन्द्राय पञ्चयोजनविस्तृतम्
रागाने, त्याने फुलांनी बहरलेल्या झाडांनी आणि गुहांनी भरलेला एक डोंगर उपटून, पाच योजन रुंद असलेला तो डोंगर दानवांचा राजा याच्यावर फेकला.
महीधरं तम् आयान्तं दैत्यः स्मितमुखस्तदा जग्राह वामहस्तेन बालकन्दुकलीलया
तो डोंगर येताना पाहून, दैत्याने हसतमुखाने डाव्या हाताने तो सहजपणे पकडला, जणू एखाद्या लहान मुलाच्या चेंडूशी खेळतो आहे.
ततो दण्डं समुद्यम्य कृतान्तः क्रोधमूर्छितः दैत्येन्द्रं मूर्ध्नि चिक्षेप भ्राम्य वेगेन दुर्जयः
मग मृत्युदेव, प्रचंड रागाने, आपला दंड उचलून वेगाने फिरवत दैत्यराजाच्या डोक्यावर फेकला.
सो ऽसुरस्यापतन्मूर्ध्नि दैत्यस्तं च न बुद्धवान् कल्पान्तदहनालोकाम् अजय्यां ज्वलनस्ततः
तो दंड दैत्याच्या डोक्यावर आपटला, पण दैत्याला त्याची जाणीवही झाली नाही, कारण तो दंड कल्पांताच्या ज्वाळेसारखा तेजस्वी आणि अपराजेय होता.
शक्तिं चिक्षेप दुर्धर्षां दानवेन्द्राय संयुगे नवा शिरीषमालेव सास्य वक्षस्यराजत
त्याने एक बलवान भाला युद्धात दानवांच्या राजावर फेकला, तो भाला नव्या शिरीष फुलासारखा त्याच्या छातीवर चमकत लागला.
ततः खड्गं समाकृष्य कोशाद् आकाशनिर्मलम् भासितासितदिग्भागं लोकपालो ऽपि निरृतिः
मग निरृति या लोकपालाने, आपल्या म्यानातून स्वच्छ तलवार काढली, तिच्या तेजाने आकाशातील काळोख्या दिशाही उजळून निघाल्या.
चिक्षेप दानवेन्द्राय तस्य मूर्ध्नि पपात च पतितश्चागमत्खड्गः स शीघ्रं शतखण्डताम्
त्याने ती तलवार दानवांच्या राजाच्या डोक्यावर फेकली, ती तलवार त्याच्या डोक्यावर पडताच क्षणात शंभर तुकड्यांत तुटून गेली.
जलेशस्तूग्रदुर्धर्षं विषपावकभैरवम् मुमोच पाशं दैत्यस्य भुजबन्धाभिलाषुकः
पाण्याचा स्वामी, अत्यंत भयंकर आणि जिंकता न येणारा, विषाच्या ज्वाळेसारखा भयावह फास सोडला, दैत्याच्या हातांना बांधण्याच्या इच्छेने.
स दैत्यभुजमासाद्य सर्पः सद्यो व्यपद्यत स्फुटितक्रकचक्रूरदशनालिर् महाहनुः
तो सर्प दैत्याच्या हाताला लागताच लगेच नष्ट झाला, त्याचे मोठे जबडे आणि करवतीसारखे दात तुटून पडले.
ततो ऽश्विनौ समरुतः ससाध्याः समहोरगाः यक्षराक्षसगन्धर्वा दिव्यनानास्त्रपाणयः
मग अश्विनी कुमार, मरुत, साध्य, मोठे सर्प, यक्ष, राक्षस आणि गंधर्व, हे सर्व दिव्य अस्त्रे घेऊन एकत्र आले.
जघ्नुर्दैत्येश्वरं सर्वे सम्भूय सुमहाबलाः न चास्त्राण्यस्य सजन्ति गात्रे वज्राचलोपमे
हे सर्व मिळून, अपार बळाने, दैत्यराजावर तुटून पडले, पण त्याच्या वज्रासारख्या कठीण शरीराला कोणतेही अस्त्र लागू शकले नाही.
ततो रथादवप्लुत्य तारको दानवाधिपः जघान कोटिशो देवान् करपार्ष्णिभिरेव च
मग तारक हा दानवांचा राजा, रथातून खाली उतरून, केवळ आपले मुठी आणि टाचा यांच्या जोरावर कोट्यवधी देवांना ठार मारू लागला.
हतशेषाणि सैन्यानि देवानां विप्रदुद्रुवुः दिशो भीतानि संत्यज्य रणोपकरणानि तु
देवतांच्या उरलेल्या सैन्याने, पराभूत होऊन, भीतीने आपली शस्त्रे टाकून सर्व दिशांना पळ काढला.
लोकपालांस्ततो दैत्यो बबन्धेन्द्रमुखान्रणे सकेशवान्दृढैः पाशैः पशुमारः पशूनिव
मग त्या दैत्याने, इंद्रासह सर्व लोकपालांना युद्धात पकडून, त्यांच्या केसांना मजबूत फासांनी बांधले, जणू पशुवध करणारा गायींना बांधतो.