कर्णान्तकृष्टैर्विमलैः सुवर्णरजतोज्ज्वलैः शास्त्रार्थैः संशयप्राप्तान् यथार्थान्वै विकल्पितैः
कानापर्यंत ओढलेले, सुवर्ण आणि चांदीने झळाळणारे, शुद्ध असे बाण जसे शास्त्रातील अर्थ शंका मिटवून स्पष्ट होतात तसेच कौशल्याने मारले.
ततः शतेन बाणानां शक्रं विव्याध दानवः नारायणं च सप्तत्या नवत्या च हुताशनम्
मग त्या दैत्याने शक्रावर शंभर बाण सोडले, नारायणावर सत्तर आणि अग्नीवर नव्वद बाणांचा मारा केला.
दशभिर्मारुतं मूर्ध्नि यमं दशभिरेव च धनदं चैव सप्तत्या वरुणं च तथाष्टभिः
त्याने मारुताच्या डोक्यावर दहा बाण, यमावरही दहा, कुबेरावर सत्तर आणि वरुणावर आठ बाण सोडले.
विंशत्या निरृतिं दैत्यः पुनश्चाष्टाभिरेव च विव्याध पुनरेकैकं दशभिर्दशभिः शरैः
दैत्याने निरृतिवर वीस बाण सोडले, पुन्हा आठ बाणांनी त्याला घायाळ केले; आणि पुन्हा प्रत्येकावर दहा-दहा बाणांचा मारा केला.
तथा च मातलिं दैत्यो विव्याध त्रिभिराशुगैः गरुडं दशभिश्चैव स विव्याध पतत्रिभिः
त्याचप्रमाणे, दैत्याने मातलीवर तीन वेगवान बाण सोडले आणि गरुडावर दहा पिसांच्या बाणांनी हल्ला केला.
पुनश्च दैत्यो देवानां तिलशो नतपर्वभिः चकार वर्मजातानि चिछेद च धनूंषि तु ततो विकवचा देवा विधनुष्काः शरैः कृताः
पुन्हा त्या दैत्याने सांध्यांनी वाकलेल्या बाणांनी देवांचे कवच तुकडे तुकडे केले आणि त्यांची धनुष्ये छाटली; त्यामुळे देवांचे कवच आणि धनुष्य दोन्ही तुटले आणि ते त्याच्या बाणांनी जखमी झाले.
अथान्यानि चापानि तस्मिन्सरोषा रणे लोकपाला गृहीत्वा समन्तात् शरैरक्षयैर्दानवेन्द्रं ततक्षुस् तदा दानवो ऽमर्षसंरक्तनेत्रः
मग युद्धात संतापाने सर्व दिशांचे रक्षक दुसरी धनुष्ये घेऊन त्या दैत्यराजाभोवती जमले आणि अमर्याद बाणांनी त्याला जखमी केले; त्या वेळी दैत्याच्या डोळ्यांत प्रचंड राग होता.
शरानग्निकल्पान्ववर्षामराणां ततो बाणमादाय कल्पानलाभम् जघानोरसि क्षिप्रमिन्द्रं सुबाहुं महेन्द्रो व्यकम्पद्रथोपस्थ एव
त्याने अमरांवर अग्निसारखे बाणांचा वर्षाव केला; मग एक प्रलयाग्नीप्रमाणे तेजस्वी बाण घेऊन त्याने महेंद्राच्या छातीवर वेगाने वार केला, त्यामुळे महेंद्र रथावरच थरथर कापू लागला.
विलोक्यान्तरिक्षे सहस्रार्कबिम्बं पुनर्दानवो विष्णुमुद्भूतवीर्यम् शराभ्यां जघानांसमूले सलीलं ततः केशवस्यापतच्छार्ङ्गमग्रे
आकाशात हजार सूर्यांसारखा तेजस्वी गोल दिसताच, त्या दैत्याने उगवलेल्या शक्तीच्या विष्णूला दोन बाणांनी खांद्याच्या मुळाशी घाव घातला; मग केशवाचा बाण शार्ङ्ग धनुष्यापुढे पडला.
ततस्तारकः प्रेतनाथं पृषत्कैर् वसुं तस्य सव्ये स्मरन्क्षुद्रभावम् शरैरग्निकल्पैर्जलेशस्य कायं रणे ऽशोषयद्दुर्जयो दैत्यराजः
मग तारक, प्रेतांचा स्वामी, वसुच्या तुच्छतेची आठवण काढून, त्याच्या डाव्या बाजूला बाणांनी भोसकले; रणात जलेशाच्या देहाला अग्निसारख्या बाणांनी कोरडे घातले, तो दैत्यांचा अपराजित राजा होता.
शरैरग्निकल्पैश्चकाराशु दैत्यस् तथा राक्षसान्भीतभीतान्दिशासु पृषत्कैश्च रूक्षैर्विकारप्रयुक्तं चकारानिलं लीलयैवासुरेशः
त्या दैत्याने अग्निसारख्या बाणांनी झपाट्याने हल्ला केला आणि घाबरलेले राक्षस सर्व दिशांना पळाले; असुरराजाने कठोर व वाकड्या बाणांनी सहजपणे वाऱ्यासारखी गडबड केली.
अथानम्य चापं हरिस्तीक्ष्णबाणैर् हनत्सारथिं दैत्यराजस्य हृद्यम् ध्वजं धूमकेतुः किरीटं महेन्द्रो धनेशो धनुः काञ्चनानद्धपृष्ठम् यमो बाहुदण्डं रथाङ्गानि वायुर् निशाचारिणाम् ईश्वरस्यापि वर्म
मग हरिने आपले धनुष्य वाकवून तीक्ष्ण बाणांनी दैत्यराजाच्या सारथ्याच्या हृदयावर वार केला; धूमकेतूने ध्वजावर, महेंद्राने मुकुटावर, धनाध्यक्षाने सोन्याने मढवलेल्या धनुष्यावर, यमाने बाहूवर, वायूने रथाच्या भागांवर आणि रात्रभर हिंडणाऱ्यांच्या स्वाम्याच्या कवचावर घाव घातले.
दृष्ट्वा तद्युद्धममरैर् अकृत्रिमपराक्रमम् दैत्यनाथः कृतं संख्ये स्वबाहुयुगबान्धवः
देवतांनी दाखवलेले खरे शौर्याचे ते युद्ध पाहून, दैत्यांचा स्वामी रणभूमीत स्वतःच्या हातांनी आणि आप्तांसह लढला.
मुमोच मुद्गरं भीमं सहस्राक्षाय संगरे दृष्ट्वा मुद्गरम् आयान्तम् अनिवार्यमथाम्बरे
त्याने भीषण गदा युद्धात हजार डोळ्यांच्या त्या इंद्रावर फेकली; ती गदा आकाशातून येताना कोणीही थांबवू शकत नव्हता.
रथादाप्लुत्य धरणीम् अगमत्पाकशासनः मुद्गरो ऽपि रथोपस्थे पपात परुषस्वनः
पाकशासन आपल्या रथातून उडी मारून जमिनीवर आला; ती गदा रथाच्या आसनावर मोठ्या आवाजात आदळली.
स रथं चूर्णयामास न ममार च मातलिः गृहीत्वा पट्टिशं दैत्यो जघानोरसि केशवम्
ती गदा रथ चुरडून टाकली, पण मातळी मरण पावला नाही; दैत्याने पट्टिश उचलून केशवाच्या छातीवर घाव घातला.
स्कन्धे गरुत्मतः सो ऽपि निषसाद विचेतनः खड्गेन राक्षसेन्द्रस्य निचकर्त च वाहनम्
तो गरुडाच्या खांद्यावर बेशुद्ध होऊन कोसळला; मग त्याने राक्षसांच्या राजाच्या वाहनावर तलवारीने प्रहार केला.
यमं च पातयामास भूमौ दैत्यो भुशुण्डिना वह्निं च भिन्दिपालेन ताडयामास मूर्धनि
दैत्याने यमाला गद्याने जमिनीवर आदळले आणि अग्नीच्या डोक्यावर भिंडिपाळ्याने मारले.
वायुं च दोर्भ्यामुत्क्षिप्य पातयामास भूतले धनेशं च धनुष्कोट्या कुट्टयामास कोपनः
त्याने वायूला दोन्ही हातांनी उचलून जमिनीवर फेकले; रागाने धनाध्यक्षाला धनुष्याच्या टोकाने मारले.
ततो देवनिकायानाम् एकैकं समरे ततः जघानास्त्रैरसंख्येयैर् दैत्येन्द्रो ऽमितविक्रमः
मग त्या रणात दैत्यराजाने अमाप शौर्य दाखवत देवांच्या प्रत्येक सैन्याला असंख्य अस्त्रांनी ठार केले.
लब्धसंज्ञः क्षणाद्विष्णुश् चक्रं जग्राह दुर्धरम् दानवेन्द्रवसासिक्तं पिशिताशनकोन्मुखम्
क्षणातच शुद्धीवर येऊन, विष्णूने दैत्यराजाच्या रक्ताने माखलेले आणि मांसभक्षकांकडे वळलेले ते धारण करायला कठीण असलेले चक्र उचलले.
मुमोच दानवेन्द्रस्य दृढं वक्षसि केशवः पपात चक्रं दैत्यस्य हृदये भास्करद्युति
केशवाने ते चक्र दैत्यराजाच्या छातीवर जोरात फेकले; सूर्याप्रमाणे तेजस्वी ते चक्र दैत्याच्या हृदयावर आदळले.
व्यशीर्यत ततः काये नीलोत्पलमिवाश्मनि ततो वज्रं महेन्द्रस्तु प्रमुमोचार्चितं चिरम्
ते चक्र त्याच्या शरीरावर निळ्या कमळासारखे दगडावर फुटले; त्यानंतर महेंद्राने आपले दीर्घ काळ जपलेले वज्र सोडले.
यस्मिञ्जयाशा शक्रस्य दानवेन्द्ररणे त्वभूत् तारकस्य सुसंप्राप्य शरीरं शौर्यशालिनः
त्या युद्धात, जिथे इंद्राच्या विजयाची आशा दैत्यराजावर होती, तिथे तारक हा शूरवीर मारला गेला आणि त्याचे शरीर मिळवले गेले.
व्यशीर्यत विकीर्णार्चिः शतधा खण्डतां गतम् विनाशमगमन्मुक्तं वायुनासुरवक्षसि
ते वज्र तुटून शंभर तुकड्यांत विखुरले गेले, त्याची ज्वाळा पसरली; वायूने ते दैत्याच्या छातीवर सोडले आणि ते नष्ट झाले.
ज्वलितं ज्वलनाभासम् अङ्कुशं कुलिशं यथा विनाशमागतं दृष्ट्वा वायुश्चाङ्कुशमाहवे
ते जळणारे, अग्निसारखे अंकुश वज्रासारखेच नष्ट झाले; युद्धात अंकुशाचा विनाश पाहून वायूही स्तब्ध झाला.
रुष्टः शैलेन्द्रमुत्पाट्य पुष्पितद्रुमकन्दरम् चिक्षेप दानवेन्द्राय पञ्चयोजनविस्तृतम्
रागाने, त्याने फुलांनी बहरलेल्या झाडांनी आणि गुहांनी भरलेला एक डोंगर उपटून, पाच योजन रुंद असलेला तो डोंगर दानवांचा राजा याच्यावर फेकला.
महीधरं तम् आयान्तं दैत्यः स्मितमुखस्तदा जग्राह वामहस्तेन बालकन्दुकलीलया
तो डोंगर येताना पाहून, दैत्याने हसतमुखाने डाव्या हाताने तो सहजपणे पकडला, जणू एखाद्या लहान मुलाच्या चेंडूशी खेळतो आहे.
ततो दण्डं समुद्यम्य कृतान्तः क्रोधमूर्छितः दैत्येन्द्रं मूर्ध्नि चिक्षेप भ्राम्य वेगेन दुर्जयः
मग मृत्युदेव, प्रचंड रागाने, आपला दंड उचलून वेगाने फिरवत दैत्यराजाच्या डोक्यावर फेकला.
सो ऽसुरस्यापतन्मूर्ध्नि दैत्यस्तं च न बुद्धवान् कल्पान्तदहनालोकाम् अजय्यां ज्वलनस्ततः
तो दंड दैत्याच्या डोक्यावर आपटला, पण दैत्याला त्याची जाणीवही झाली नाही, कारण तो दंड कल्पांताच्या ज्वाळेसारखा तेजस्वी आणि अपराजेय होता.