ततो वज्रास्त्रम् अकरोत् सहस्राक्षः पुरंदरः तदोपलमहावर्षं व्यशीर्यत समन्ततः
मग सहस्त्र नेत्र असलेल्या पुरंदराने वज्रास्र तयार केले; त्यानंतर सर्व दिशांना मोठ्या प्रमाणात गारांचा पाऊस पडू लागला.
ततः प्रशान्ते शैलास्त्रे जम्भो भूधरसंनिभः ऐषीकमस्त्रमकरोद् अभीतो ऽतिपराक्रमः
पर्वतास्र शांत झाल्यावर, पर्वतासारखा दिसणारा, निर्भय आणि अतिशय पराक्रमी जंभाने ईखास्त्र तयार केले.
ऐषीकेणागमन्नाशं वज्रास्त्रं शक्रवल्लभम् विजृम्भत्यथ चैषीके परमास्त्रे ऽतिदुर्धरे
त्या ईखास्त्रामुळे शक्राला प्रिय असलेले वज्रास्र नष्ट झाले; मग ते अत्यंत कठीण आणि श्रेष्ठ ईखास्त्र विस्तारू लागले.
जज्वलुर्देवसैन्यानि सस्यन्दनगजानि तु दह्यमानेष्वनीकेषु तेजसा सुरसत्तमः
देवतांच्या सैन्यांचे रथ आणि हत्ती यांच्यासह सैन्य जळू लागले; रणांगण जळत असताना, देवांचा श्रेष्ठ तेजाने उजळून निघाला.
आग्नेयमस्त्रमकरोद् बलवान्पाकशासनः तेनास्त्रेण तदस्त्रं च बभ्रंशे तदनन्तरम्
मग बलवान पाखशासनाने आग्नेय अस्त्र तयार केले; त्या अस्त्रामुळे आधीचे अस्त्र लगेचच नाहीसे झाले.
तस्मिन्प्रतिहते चास्त्रे पावकास्त्रं व्यजृम्भत जज्वाल कायं जम्भस्य सरथं च ससारथिम्
ते अस्त्र परतवले गेले तेव्हा, पावकास्त्र सोडण्यात आले; ते प्रज्वलित होऊन जंभाचा देह, त्याचा रथ आणि सारथी जाळू लागले.
ततः प्रतिहतः सो ऽथ दैत्येन्द्रः प्रतिभानवान् वारुणास्त्रं मुमोचाथ शमनं पावकार्चिषाम्
मग, परतवला गेल्यावर, बुद्धिमान दैत्यराजाने वरुणास्त्र सोडले, ज्यामुळे अग्नीच्या ज्वाळा शांत झाल्या.
ततो जलधरैर्व्योम स्फुरद्विद्युल्लताकुलैः गम्भीरमुरजध्वानैर् आपूरितम् इवाम्बरम्
मग आकाश ढगांनी भरून गेले, त्यात विजांचा लखलखाट आणि गडगडाटी आवाजाने जणू आकाशच भरून गेले होते.
करीन्द्रकरतुल्याभिर् जलधाराभिर् अम्बरात् पतन्तीभिर्जगत्सर्वं क्षणेनापूरितं बभौ
मोठ्या हत्तींच्या सोंडेइतक्या मोठ्या जलधारा आकाशातून पडू लागल्या आणि क्षणातच संपूर्ण जग पाण्याने भरून गेले आणि उजळून दिसू लागले.
शान्तमाग्नेयमस्त्रं तत् प्रविलोक्य सुराधिपः वायव्यम् अस्त्रम् अकरोन् मेघसंघातनाशनम्
आग्नेय अस्त्र शांत झाल्याचे पाहून, देवाधीशाने मेघांचा नाश करणारे वायव्य अस्त्र तयार केले.
वायव्यास्त्रबलेनाथ निर्धूते मेघमण्डले बभूव विमलं व्योम नीलोत्पलदलप्रभम्
त्या वायव्य अस्त्राच्या सामर्थ्याने मेघांचे समूह उडून गेले आणि आकाश निळ्या कमळाच्या पाकळ्यांसारखे स्वच्छ आणि सुंदर दिसू लागले.
वायुना चातिघोरेण कम्पितास्ते तु दानवाः न शेकुस्तत्र ते स्थातुं रणे ऽतिबलिनो ऽपि ये
त्या अत्यंत भयंकर वाऱ्यामुळे दानव थरथर कापू लागले; ते कितीही बलवान असले तरी रणांगणात उभे राहू शकले नाहीत.
तदा जम्भो ऽभवच्छैलो दशयोजनविस्तृतः मारुतप्रतिघातार्थं दानवानां भयापहः
मग जंभा दहा योजन रुंदीचा पर्वत झाला, वाऱ्याचा प्रतिकार करण्यासाठी आणि दानवांचा भयं दूर करण्यासाठी.
मुक्तनानायुधोदग्रतेजो ऽभिज्वलितद्रुमः ततः प्रशमिते वायौ दैत्येन्द्रे पर्वताकृतौ
अनेक अस्त्रांचा ज्वलंत तेज आणि पेटलेल्या झाडांनी तो दैत्यराज पर्वताच्या रूपात उभा राहिला, वारा शांत झाल्यावर.
महाशनीं वज्रमयीं मुमोचाशु शतक्रतुः तयाशन्या पतितया दैत्यस्याचलरूपिणः
शतकृतूने लगेचच वज्रापासून बनवलेले मोठे वज्र सोडले; ते वज्र त्या पर्वत रूपी दैत्यावर आदळले.
कन्दराणि व्यशीर्यन्त समन्तान्निर्झराणि तु ततः सा दानवेन्द्रस्य शैलमाया न्यवर्तत
त्यामुळे सर्व बाजूंनी गुहा आणि धबधबे फुटून गेले; मग त्या दैत्यराजाच्या पर्वताची माया नाहीशी झाली.
निवृत्तशैलमायो ऽथ दानवेन्द्रो मदोत्कटः बभूव कुञ्जरो भीमो महाशैलसमाकृतिः
मग त्या दैत्यराजाला प्रचंड गर्व झाला आणि त्याने भीषण, मोठ्या डोंगराएवढ्या हत्तीचे रूप घेतले.
स ममर्द सुरानीकं दन्तैश्चाप्यहनत्सुरान् बभञ्ज पृष्ठतः कांश्चित् करेणावेष्ट्य दानवः
त्याने देवांची फौज पायाखाली चिरडली, सुळ्यांनी देवांना मारले आणि काहींना सोंडेने पकडून मागून फोडून टाकले.
ततः क्षपयतस्तस्य सुरसैन्यानि वृत्रहा अस्त्रं त्रैलोक्यदुर्धर्षं नारसिंहं मुमोच ह
तो देवांची सेना नष्ट करत असताना, वज्रधारी देवेंद्राने त्रैलोक्यात कुणीही जिंकू शकणार नाही असे नरसिंह अस्त्र सोडले.
ततः सिंहसहस्राणि निश्चेरुर्मन्त्रतेजसा कृष्णदंष्ट्राट्टहासानि क्रकचाभनखानि च
त्या अस्त्राच्या मंत्रशक्तीने हजारो काळ्या दातांचे, मोठ्याने डरकाळ्या फोडणारे आणि करवतीसारख्या नखांचे सिंह बाहेर आले.
तैर्विपाटितगात्रो ऽसौ गजमायां व्यपोथयत् ततश्चाशीविषो घोरो ऽभवत्फणशताकुलः
त्या सिंहांनी त्याचे अंग फाडून टाकले, तेव्हा त्याने हत्तीचे रूप सोडले आणि शंभर फण्यांनी वेढलेला भयंकर सर्प झाला.
विषनिःश्वासनिर्दग्धं सुरसैन्यं महारथः ततो ऽस्त्रं गारुडं चक्रे शक्रश्चारुभुजस्तदा
त्या सर्पाच्या विषारी श्वासाने देवांची सेना भाजून निघाली; तेव्हा सुंदर भुजांचा इंद्राने गरुड अस्त्र सोडले.
ततो गरुत्मतस्तस्मात् सहस्राणि विनिर्ययुः तैर्गरुत्मद्भिरासाद्य जम्भो भुजगरूपवान् कृतस्तु खण्डशो दैत्यः सास्य माया व्यनश्यत
त्या गरुड अस्त्रातून हजारो गरुड बाहेर आले; त्यांनी सर्परूप घेतलेल्या जंभावर झडप घातली आणि त्या दैत्याला तुकडे तुकडे केले, त्याची माया नष्ट झाली.
प्रनष्टायां तु मायायां ततो जम्भो महासुरः चकार रूपमतुलं चन्द्रादित्यपथानुगम् विवृत्तवदनो ग्रस्तुम् इयेष सुरपुंगवान्
माया नाहीशी झाल्यावर, मोठा असुरा जंभाने चंद्रसूर्याच्या मार्गावर चालणारे, तोंड मोठे उघडलेले आणि देवश्रेष्ठांना गिळायला निघालेले अतुलनीय रूप घेतले.
ततो ऽस्य विविशुर्वक्त्रं समहारथकुञ्जरा सुरसेनाविशद्भीमं पातालोत्तानतालुकम्
मग देवांची सेना, मोठ्या रथांसह आणि हत्तींसह, त्या भीषण आणि पाताळाएवढ्या मोठ्या तोंडात शिरली.
सैन्येषु ग्रस्यमानेषु दानवेन बलीयसा शक्रो दैन्यं समापन्नः श्रान्तबाहुः सवाहनः
त्या बलाढ्य दैत्याने देवांची सेना गिळू लागली, तेव्हा इंद्राचा उत्साह मावळला, त्याच्या भुजा थकल्या आणि तो आपल्या वाहनासह निराश झाला.
कर्तव्यतां नाध्यगच्छत् प्रोवाचेदं जनार्दनम् किमनन्तरमत्रास्ति कर्तव्यस्यावशेषितम्
त्याला काय करावे हे सुचेना, आणि त्याने जनार्दनाला विचारले, 'आता पुढे काही करायचे राहिले आहे का?'
यदाश्रित्य घटामो ऽस्य दानवस्य युयुत्सवः ततो हरिरुवाचेदं वज्रायुधमुदारधीः
'आपण या दैत्याशी युद्ध करण्यासाठी कोणत्या आधारावर उभे आहोत?' तेव्हा उदार मनाचा, वज्रधारी हरिने असे सांगितले.
न सांप्रतं रणस्त्याज्यस् त्वया कातरभैरवः वर्धस्वाशु महामायां पुरंदर रिपुं प्रति
'आता भीतीपोटी युद्ध सोडू नकोस, हे पुरंदर. शत्रूच्या विरोधात आपली मोठी माया लवकरच वाढव.'
मयैष लक्षितो दैत्यो ऽधिष्ठितः प्राप्तपौरुषः मा शक्र मोहमागच्छ क्षिप्रमस्त्रं स्मर प्रभो
'मी या दैत्यावर लक्ष ठेवले आहे, तो माझ्या अधीन आहे आणि त्याला सामर्थ्य मिळाले आहे. इंद्रा, तू मोहात पडू नकोस; लवकर आपले अस्त्र आठव, प्रभो.'