मृतं महिषमासाद्य वने गोमायवो यथा कपालिनं परित्यज्य गतश्चासुरपुंगवः
जंगलात मेलेल्या म्हशीभोवती कोल्हे जमतात तसे, दानवांचा प्रमुख कपालीनं सोडून निघून गेला.
वेगेन कुपितो दैत्यो नव रुद्रानुपाद्रवत् ममर्द चरणाघातैर् दन्तैश्चापि करेण च
रागाने पेटलेला तो दैत्य वेगाने नऊ रुद्रांवर तुटून पडला, पायांनी, दातांनी आणि सोंडेने त्यांना चिरडू लागला.
स तैस्तुमुलयुद्धेन श्रममासादितो यदा तदा कपाली जग्राह करं तस्यामरद्विषः
त्या भीषण युद्धाने तो दमून गेला तेव्हा कपालीनं अमरांचा शत्रू असलेल्या त्याचा हात पकडला.
भ्रामयामास वेगेन ह्य् अतीव च गजासुरम् दृष्ट्वा श्रमातुरं दैत्यं किंचित्स्फुरितजीवितम्
त्याने गजासुराला प्रचंड वेगाने फिरवले; तो दैत्य थकून, केवळ श्वास चालू असलेला, जीव मावळताना दिसू लागला.
निरुत्साहं रणे तस्मिन् गतयुद्धोत्सवोद्यमम् ततः पतत एवास्य चर्म चोत्कृत्य भैरवम्
त्या युद्धात तो दैत्य निरुत्साही झाला, विजयाची आशा सोडून दिली; मग तो कोसळताना कपालीनं त्याची कातडी फाडून भयंकर वस्त्र बनवली.
स्रवत्सर्वाङ्गरक्तौघं चकाराम्बरमात्मनः दृष्ट्वा विनिहतं दैत्यं दानवेन्द्रा महाबलाः
सर्व अंगांतून रक्ताच्या धारा वाहत असताना कपालीनं ती कातडी स्वतःसाठी वस्त्र केली; दैत्याचा वध झालेला पाहून बलाढ्य दानवराजे—
वित्रेसुर्दुद्रुवुर्जग्मुर् निपेतुश्च सहस्रशः दृष्ट्वा कपालिनो रूपं गजचर्माम्बरावृतम्
कपालीनचे गजकातडीचे वस्त्र पाहून हजारोंनी घाबरून पळाले, कोसळले, काही तिथून निघून गेले.
दिक्षु भूमौ तमेवोग्रं रुद्रं दैत्या व्यलोकयन् एवं विलुलिते तस्मिन् दानवेन्द्रे महाबले
त्या भयंकर रुद्राला दानवांनी चारही दिशांना आणि पृथ्वीवर पाहिले; अशा प्रकारे तो बलाढ्य दानवराज पराभूत झाला.
द्विपाधिरूढो दैत्येन्द्रो हतदुन्दुभिना ततः कल्पान्ताम्बुधराभेण दुर्धरेणापि दानवः
दुंदुभी फोडलेला असताना, दैत्यांचा राजा हत्तीवर बसलेला, कल्पांताच्या मेघासारखा भीषण आणि बलवान वाटत होता.
निमिरभ्यपतत्तूर्णं सुरसैन्यानि लोडयन्
तो झपाट्याने पुढे गेला आणि देवांची सैन्ये हादरवून टाकली.
यां यां निमिगजो याति दिशं तां तां सवाहना संत्यज्य दुद्रुवुर्देवा भयार्तास्त्यक्तहेतयः गन्धेन सुरमातङ्गा दुद्रुवुस्तस्य हस्तिनः
निमीचा हत्ती ज्या दिशेला गेला, त्या दिशेला देवांनी आपली वाहने सोडून भीतीने पळ काढला; त्याच्या हत्तीच्या वासाने स्वर्गातील हत्तीही पळून गेले.
पलायितेषु सैन्येषु सुराणां पाकशासनः तस्थौ दिक्पालकैः सार्धम् अष्टभिः केशवेन च
देवांची सैन्ये पळताना, इंद्र आठ दिशांचे रक्षक आणि केशव यांच्या सोबत ठाम उभा राहिला.
सम्प्राप्तो निमिमातङ्गो यावच्छक्रगजं प्रति तावच्छक्रगजो यातो मुक्त्वा नादं स भैरवम्
निमीचा हत्ती इंद्राच्या हत्तीपाशी येताच, त्याच क्षणी इंद्राचा हत्ती भीषण गर्जना करत पुढे गेला.
ध्रियमाणो ऽपि यत्नेन स रणे नैव तिष्ठति पलायिते गजे तस्मिन्न् आरूढः पाकशासनः
मोठ्या प्रयत्नाने थांबवला तरी तो रणभूमीत स्थिर राहिला नाही; त्याचा हत्ती पळून गेला तेव्हा पाका-शासन त्यावर चढला.
विपरीतमुखो ऽयुध्यद् दानवेन्द्रबलं प्रति शतक्रतुस्तु वज्रेण निमिं वक्षस्यताडयत्
तो उलट्या दिशेने दानवांच्या सैन्याशी लढत होता; मग शतक्रतुने वज्राने निमीच्या छातीवर प्रहार केला.
गदया दन्तिनश्चास्य गण्डदेशे ऽहनद्दृढम् तत्प्रहारमचिन्त्यैव निमिर्निर्भयपौरुषः
त्याने गदेद्वारे त्या हत्तीच्या गालावर जोरदार मारला; पण निर्भय आणि शूर निमीने त्या प्रहाराची पर्वा केली नाही.
ऐरावणं कटीदेशे मुद्गरेणाभ्यताडयत् स हतो मुद्गरेणाथ शक्रकुञ्जर आहवे
त्याने एरावताच्या कंबरेवर मुषळाने प्रहार केला; त्या मुषळाच्या आघाताने इंद्राचा हत्ती रणभूमीत कोसळला.
जगाम पश्चाच्चरणैर् धरणीं भूधराकृतिः लाघवात्क्षिप्रमुत्थाय ततो ऽमरमहागजः
तो पर्वतासारखा हत्ती मागे पायांनी जमिनीला टेकला; मग आपल्या चपळतेमुळे पटकन उठून देवांचा तो महान हत्ती—
रणादपससर्पाशु भीषितो निमिहस्तिना ततो वायुर्ववौ रूक्षो बहुशर्करपांसुलः
निमीच्या हत्तीने घाबरून तो पटकन रणातून मागे सरकला; त्यानंतर तिथे कडाक्याचा, धूळ आणि खड्यांनी भरलेला वारा वाहू लागला.
संमुखो निमिमातङ्गो जवनाचलकम्पनः स्रुतरक्तो बभौ शैलो घनधातुह्रदो यथा
निमीचा हत्ती समोरासमोर उभा राहून वेगवान पर्वत हलवत होता; त्याच्या अंगातून रक्त वाहत होते, आणि तो वितळलेल्या धातूच्या तलावासारख्या पर्वतासारखा भासत होता.
धनेशो ऽपि गदां गुर्वीं तस्य दानवहस्तिनः चिक्षेप वेगाद्दैत्येन्द्रो निपपातास्य मूर्धनि
धनाधीशाने आपली जड गदा दैत्यराजाच्या हत्तीवर जोरात फेकली; त्या आघाताने दैत्यराज डोक्यावर पडला.
गजो गदानिपातेन स तेन परिमूर्छितः दन्तैर्भित्त्वा धरां वेगात् पपाताचलसंनिभः
गदेच्या प्रहाराने तो हत्ती पूर्णपणे बेशुद्ध झाला; तो वेगाने खाली पडताना आपल्या सुळ्यांनी जमिनीत भोक पाडून पर्वतासारखा कोसळला.
पतिते तु गजे तस्मिन् सिंहनादो महानभूत् सर्वतः सुरसैन्यानां गजबृंहितबृंहितैः
त्या हत्तीच्या पडल्यावर देवांच्या सैन्यातून सर्वत्र मोठा सिंहगर्जना झाला, आणि हत्तींच्या डंकारांनी आसमंत दुमदुमला.
ह्रेषारवेण चाश्वानां गुणास्फोटैश्च धन्विनाम् गजं तं निहतं दृष्ट्वा निमिं चापि पराङ्मुखम्
घोड्यांच्या हिणकस आणि धनुष्यांच्या तुटतुटीने, तो हत्ती मारला गेला आणि निमी मागे वळला हे पाहून—
श्रुत्वा च सिंहनादं च सुराणामतिकोपनः जम्भो जज्वाल कोपेन पीताज्य इव पावकः
देवांचा तो सिंहगर्जना ऐकून, जंभ मोठ्या संतापाने प्रज्वलित झाला, जणू तुपाने पेटलेला अग्नी.
स सुरान्कोपरक्ताक्षो धनुष्यारोप्य सायकम् तिष्ठतेत्यब्रवीत्तावत् सारथिं चाप्यचोदयत्
तो देवांवर रागाने डोळे लाल करून, धनुष्याला बाण लावून म्हणाला, 'ठाम उभा रहा!' आणि सारथ्याला पुढे जायला सांगितले.
वेगेन चलतस्तस्य तद्रथस्याभवद्द्युतिः यथादित्यसहस्रस्याभुदितस्योदयाचले
त्याचा रथ वेगाने धावत असताना, त्याची प्रभा जणू हजार सूर्य पूर्वेकडील पर्वतावर एकत्र उगवावीत तशी दिसत होती.
पताकिना रथेनाजौ किङ्किणीजालमालिना शशिशुभ्रातपत्रेण स तेन स्यन्दनेन तु
युद्धात, पताका असलेल्या, घंटांच्या जाळ्याने सजवलेल्या आणि चंद्रासारख्या शुभ्र छत्र असलेल्या त्या रथातून तो पुढे गेला.
घट्टयन्सुरसैन्यानां हृदयं समदृश्यत तम् आयान्तम् अभिप्रेक्ष्य धनुष्याहितसायकः
देवांच्या सैन्याच्या हृदयात भीती निर्माण करत तो जवळ येताना दिसला, धनुष्याला बाण लावलेला.
शतक्रतुरदीनात्मा दृढमाधत्त कार्मुकम् बाणं च तैलधौताग्रम् अर्धचन्द्रमजिह्मगम्
शतक्रतु निर्धास्तपणे आपले धनुष्य घट्ट पकडून उभा राहिला आणि तेल लावलेला, अर्धचंद्राकार, सरळ असा बाण घेतला.