संचूर्णितोत्तमाङ्गस्तु निष्पिष्टमुकुटो ऽसुरः स्रुतरक्तौघरन्ध्रस्तु स्रुतधातुरिवाचलः
त्याचं डोकं चुरडून गेले, मुकुट फोडला गेला, आणि त्याच्या जखमांतून रक्ताच्या धारांनी तो पर्वतासारखा वाहू लागला.
प्रापतत्स्वे रथे भग्ने विसंज्ञः शिष्टजीवितः पतितस्य रथोपस्थे दानवस्याच्युतो ऽरिहा
रथ तुटून पडल्यावर, तो शुद्ध हरपून, शेवटचा श्वास घेत रथावर कोसळला; शत्रूंचा संहार करणारा अच्युत त्या पडलेल्या दैत्याजवळ उभा राहिला.
स्मितपूर्वमुवाचेदं वाक्यं चक्रायुधः प्रभुः गच्छासुर विमुक्तो ऽसि साम्प्रतं जीव निर्भयः
चक्रधारी प्रभूने हसत सांगितले, 'जा असुरा, तू आता मुक्त आहेस; निर्भयपणे जग.'
ततः स्वल्पेन कालेन अहमेव तवान्तकः एतच्छ्रुत्वा वचस्तस्य सारथिः कालनेमिनः अपवाह्य रथं दूरम् अनयत्कालनेमिनः
'पण लवकरच मीच तुझा अंत करीन.' हे ऐकताच कालनेमिचा सारथी त्याचा रथ दूर घेऊन गेला.
कृष्णचामरजालाढ्ये सुधाविरचिताङ्कुरे चित्रपञ्चपताके तु प्रभिन्नकरटामुखे
काळ्या चामरांनी सजलेला, अमृताने विणलेल्या छत्राखाली, पाच रंगांच्या पताकांनी आणि तुटलेल्या हत्तीच्या कपाळाने तो रथ शोभत होता.
पर्वताभे गजे भीमे मदस्राविणि दुर्धरे आरुह्याजौ निमिर्दैत्यो हरिं प्रत्युद्ययौ बली
डोंगरासारख्या मोठ्या, भयंकर आणि मदाने ओथंबणाऱ्या हत्तीवर बसून, बलाढ्य निमी दैत्य युद्धात हरिपाशी सामोरा गेला.
तस्यासन्दानवा रौद्रा गजस्य पदरक्षिणः सप्तविंशतिसाहस्राः किरीटकवचोज्ज्वलाः
दानवांची रौद्र आणि तेजस्वी अशी सत्तावीस हजार मुले, हत्तीच्या पायाभोवती मुकुट आणि कवच घालून उभी होती.
अश्वारूढश्च मथनो जम्भकश्चोष्ट्रवाहनः शुम्भो ऽपि विपुलं मेषं समारुह्याव्रजद्रणम्
मथन घोड्यावर बसला होता, जम्भक उंटावर चढला होता, आणि शुंभसुद्धा मोठ्या मेंढ्यावर आरूढ होऊन युद्धात उतरला.
अपरे दानवेन्द्रास्तु यत्ता नानास्त्रपाणयः आजघ्नुः समरे क्रुद्धा विष्णुमक्लिष्टकारिणम्
इतर दानवांचे राजे, वेगवेगळ्या अस्त्रांनी सज्ज होऊन, रागाने युद्धात विष्णूवर तुटून पडले.
परिघेण निमिर्दैत्यो मथनो मुद्गरेण तु शुम्भः शूलेन तीक्ष्णेन प्रासेन ग्रसनस्तथा
निमी दैत्याने गदा उचलून वार केला, मथनाने मुगद्राने, शुंभाने तीक्ष्ण शूलाने, आणि ग्रसनाने प्रासाने हल्ला केला.
चक्रेण महिषः क्रुद्धो जम्भः शक्त्या महारणे जघ्नुर्नारायणं सर्वे शेषास्तीक्ष्णैश्च मार्गणैः
रागाने भरलेल्या महिषाने चक्राने, जम्भाने शक्तीने, आणि उरलेल्यांनी तीक्ष्ण बाणांनी नारायणावर प्रहार केला.
तान्यस्त्राणि प्रयुक्तानि शरीरं विविशुर्हरेः गुरूक्तान्युपदिष्टानि सच्छिष्यस्य श्रुताविव
ती अस्त्रे सोडली गेल्यावर, जशी गुरूची शिकवण चांगल्या शिष्याच्या मनात खोलवर जाते, तशी ती हरिच्या देहात शिरली.
असम्भ्रान्तो रणे विष्णुर् अथ जग्राह कार्मुकम् शरांश्चाशीविषाकारांस् तैलधौतानजिह्मगान्
युद्धात अजिबात न घाबरता, विष्णूंनी आपले धनुष्य आणि सरळ, तेल लावलेली, सर्पासारखी तीक्ष्ण बाण उचलली.
ततो ऽभिसंध्य दैत्यांस्तान् आकर्णाकृष्टकार्मुकः अभ्यद्रवद्रणे क्रुद्धो दैत्यानीके तु पौरुषात्
मग कानापर्यंत धनुष्य ओढून, तो रागाने त्या दैत्यांवर धावून गेला, आणि वीरतेने त्यांच्या सैन्यावर तुटून पडला.
निमिं विव्याध विंशत्या बाणानामग्निवर्चसाम् मथनं दशभिर्बाणैः शुम्भं पञ्चभिरेव च
त्याने निमीला वीस तेजस्वी बाणांनी, मथनाला दहा बाणांनी, आणि शुंभाला पाच बाणांनी घायाळ केले.
एकेन महिषं क्रुद्धो विव्याधोरसि पत्त्रिणा जम्भं द्वादशभिस्तीक्ष्णैः सर्वांश्चैकैकशो ऽष्टभिः
रागाने त्याने महिषाला छातीमध्ये एक पिसांचा बाण मारला, जम्भाला बारा तीक्ष्ण बाणांनी, आणि उरलेल्या प्रत्येकाला आठ बाणांनी भेदले.
तस्य तल्लाघवं दृष्ट्वा दानवाः क्रोधमूर्छिताः नर्दमानाः प्रयत्नेन चक्रुरत्यद्भुतं रणम्
त्याची ती चपळता पाहून, दानव रागाने भरून गर्जू लागले आणि प्रचंड प्रयत्न करून अद्भुत असे युद्ध घडवून आणले.
चिछेदाथ धनुर्विष्णोर् निमिर्भल्लेन दानवः संध्यमानं शरं हस्ते चिछेद महिषासुरः
मग निमी दानवाने विष्णूचे धनुष्य मोठ्या बाणाने तोडले, आणि महिषासुराने सोडायला घेतलेला बाणच छाटला.
पीडयामास गरुडं जम्भस्तीक्ष्णैस्तु सायकैः भुजं तस्याहनद्गाढं शुम्भो भूधरसंनिभः
जम्भाने गरुडावर तीक्ष्ण बाणांनी हल्ला केला, आणि डोंगराएवढ्या मोठ्या शुंभाने गरुडाचा हात जोरात मारला.
छिन्ने धनुषि गोविन्दो गदां जग्राह भीषणाम् तां प्राहिणोत्स वेगेन मथनाय महाहवे
धनुष्य तुटल्यावर, गोविंदाने भीषण गदा उचलली आणि ती मोठ्या वेगाने मथनावर फेकली.
तामप्राप्तां निमिर्बाणैश् चिछेद तिलशो रणे तां नाशमागतां दृष्ट्वा हीनाग्रे प्रार्थनामिव
पण ती गदा अजून पोहोचायच्या आधीच, निमीने बाणांनी तुकडे तुकडे केली, जशी एखादी प्रार्थना पूर्ण होण्याआधीच थांबते.
जग्राह मुद्गरं घोरं दिव्यरत्नपरिष्कृतम् तं मुमोचाथ वेगेन निमिमुद्दिश्य दानवम्
मग त्याने दिव्य रत्नांनी सजवलेली भयंकर मुगद्र उचलली आणि ती झटकन निमी दानवावर फेकली.
तम् आयान्तं वियत्येव त्रयो दैत्या न्यवारयन् गदया जम्भदैत्यस्तु ग्रसनः पट्टिशेन तु
ती आकाशातून झेपावत असताना, तिघा दैत्यांनी तिचा मार्ग अडवला—जम्भाने गदाने, ग्रसनाने पट्ट्याने.
शक्त्या च महिषो दैत्यः स्वपक्षजयकाङ्क्षया निराकृतं तमालोक्य दुर्जने प्रणयं यथा
आणि महिष दैत्याने स्वतःच्या बाजूचा विजय व्हावा म्हणून ती शक्तीने अडवली, जशी वाईट माणूस आपुलकी मोडतो.
जग्राह शक्तिमुग्राग्राम् अष्टघण्टोत्कटस्वनाम् जम्भाय तां समुद्दिश्य प्राहिणोद्रणभीषणः
त्याने टोक भीषण असलेली, आठ घंट्यांनी घणघणणारी एक तिखट भाला उचलला आणि रणभूमीत भयंकर असलेल्या जम्भाच्या दिशेने फेकला.
तामम्बरस्थां जग्राह गजो दानवनन्दनः गृहीतां तां समालोक्य शिक्षामिव विवेकिभिः
तो भाला आकाशात लटकत असताना, दानवांचा पुत्र असलेल्या गजाने तो पकडला; तो पकडल्याचे पाहून शहाण्यांनी त्यातून धडा घेतला.
दृढं भारसहं सारम् अन्यदादाय कार्मुकम् रौद्रास्त्रमभिसंधाय तस्मिन्बाणं मुमोच ह
मग त्याने दुसरे एक मजबूत आणि भार सहन करणारे मुख्य धनुष्य घेतले, त्यावर रौद्र अस्त्र बसवून एक बाण सोडला.
ततो ऽस्त्रतेजसा सर्वं व्याप्तं लोकं चराचरम् ततो बाणमयं सर्वम् आकाशं समदृश्यत
त्या अस्त्राच्या तेजाने सारा जग, जड-चेतन, व्यापून गेला; आणि आकाश पूर्णपणे बाणांनी भरलेले दिसू लागले.
भूर्दिशो विदिशश्चैव बाणजालमया बभुः दृष्ट्वा तदस्त्रमाहात्म्यं सेननीर् ग्रसनो ऽसुरः
पृथ्वी, दिशा आणि उपदिशा सर्वत्र बाणांच्या जाळ्याने झाकल्या गेल्या; त्या अस्त्राचे सामर्थ्य पाहून सेनापती असलेला असुर ग्रसन नष्ट झाला.
ब्राह्ममस्त्रं चकारासौ सर्वास्त्रविनिवारणम् तेन तत्प्रशमं यातं रौद्रास्त्रं लोकघस्मरम्
त्याने ब्रह्मास्त्राचा वापर केला, जे सर्व अस्त्रांना थांबवते; त्यामुळे ते जगाचा संहार करणारे रौद्र अस्त्र शांत झाले.