दानवेन्द्रस्तमप्राप्तं वियत्येव शतैः शरैः चिछेद तिलशः क्रुद्धो दर्शयन्पाणिलाघवम्
रागाने पेटलेल्या दैत्यराजाने, आपल्या हातातील कौशल्य दाखवत, आकाशात येणारी ती गदा शेकडो बाणांनी तुकडे तुकडे केली.
ततो विष्णुः प्रकुपितः प्रासं जग्राह भैरवम् तेन दैत्यस्य हृदयं ताडयामास गाढतः
मग विष्णू रागावून, भयंकर भाला उचलला आणि त्या दैत्याच्या हृदयावर जोरात प्रहार केला.
क्षणेन लब्धसंज्ञस्तु कालनेमिर्महासुरः शक्तिं जग्राह तीक्ष्णाग्रां हेमघण्टाट्टहासिनीम्
क्षणातच भानावर येऊन, मोठा असुर कालनेमि, सोन्याच्या घंटांनी सजलेला, टोकदार शूल हातात घेतो.
तया वामभुजं विष्णोर् बिभेद दितिनन्दनः भिन्नः शक्त्या भुजस्तस्य स्रुतशोणित आबभौ
त्या शूलाने दितीपुत्राने विष्णूचा डावा हात भेदला; त्या जखमेवरून रक्त वाहू लागले.
पद्मरागमयेनेव केयूरेण विभूषितः ततो विष्णुः प्रकुपितो जग्राह विपुलं धनुः
पद्मरागाच्या कड्यांसारख्या कड्यांनी सजलेला तो हात दिसत होता. मग विष्णू रागाने मोठं धनुष्य उचलतो.
सप्तदश च नाराचांस् तीक्ष्णान्मर्मविभेदिनः दैत्यस्य हृदयं षड्भिर् विव्याध च त्रिभिः शरैः
सतरापैकी सहा तीक्ष्ण बाणांनी त्याने दैत्याच्या हृदयाचा वेध घेतला आणि आणखी तीन बाणांनी त्याला भेदले.
चतुर्भिः सारथिं चास्य ध्वजं चैकेन पत्त्रिणा द्वाभ्यां ज्याधनुषी चापि भुजं सव्यं च पत्त्रिणा
चार बाणांनी त्याने सारथ्याला, एका बाणाने ध्वजाला, दोन बाणांनी धनुष्य आणि त्याची दोरी, आणि अजून एका बाणाने दैत्याचा डावा हात भेदला.
स विद्धो हृदये गाढं दैत्यो हरिशिलीमुखैः स्रुतरक्तारुणप्रांशुः पीडाकुलितमानसः
हरिच्या लोखंडी टोकाच्या बाणांनी हृदयात खोलवर भेदला गेल्यावर, दैत्य रक्ताने लाल झालेला, वेदनेने आणि चिंता मनात घेऊन तडफडू लागला.
चकम्पे मारुतेनेव नोदितः किंशुकद्रुमः तमाकम्पितमालक्ष्य गदां जग्राह केशवः
तो वाऱ्याने हललेल्या किंशुक वृक्षासारखा थरथर कापू लागला; त्याला असं डगमगताना पाहून केशवाने गदा उचलली.
तां च वेगेन चिक्षेप कालनेमिरथं प्रति सा पपात शिरस्युग्रा विपुला कालनेमिनः
ती गदा कालनेमिने जोरात विष्णूच्या रथाकडे फेकली, आणि ती मोठी गदा प्रचंड वेगाने कालनेमिच्या डोक्यावर कोसळली.
संचूर्णितोत्तमाङ्गस्तु निष्पिष्टमुकुटो ऽसुरः स्रुतरक्तौघरन्ध्रस्तु स्रुतधातुरिवाचलः
त्याचं डोकं चुरडून गेले, मुकुट फोडला गेला, आणि त्याच्या जखमांतून रक्ताच्या धारांनी तो पर्वतासारखा वाहू लागला.
प्रापतत्स्वे रथे भग्ने विसंज्ञः शिष्टजीवितः पतितस्य रथोपस्थे दानवस्याच्युतो ऽरिहा
रथ तुटून पडल्यावर, तो शुद्ध हरपून, शेवटचा श्वास घेत रथावर कोसळला; शत्रूंचा संहार करणारा अच्युत त्या पडलेल्या दैत्याजवळ उभा राहिला.
स्मितपूर्वमुवाचेदं वाक्यं चक्रायुधः प्रभुः गच्छासुर विमुक्तो ऽसि साम्प्रतं जीव निर्भयः
चक्रधारी प्रभूने हसत सांगितले, 'जा असुरा, तू आता मुक्त आहेस; निर्भयपणे जग.'
ततः स्वल्पेन कालेन अहमेव तवान्तकः एतच्छ्रुत्वा वचस्तस्य सारथिः कालनेमिनः अपवाह्य रथं दूरम् अनयत्कालनेमिनः
'पण लवकरच मीच तुझा अंत करीन.' हे ऐकताच कालनेमिचा सारथी त्याचा रथ दूर घेऊन गेला.
कृष्णचामरजालाढ्ये सुधाविरचिताङ्कुरे चित्रपञ्चपताके तु प्रभिन्नकरटामुखे
काळ्या चामरांनी सजलेला, अमृताने विणलेल्या छत्राखाली, पाच रंगांच्या पताकांनी आणि तुटलेल्या हत्तीच्या कपाळाने तो रथ शोभत होता.
पर्वताभे गजे भीमे मदस्राविणि दुर्धरे आरुह्याजौ निमिर्दैत्यो हरिं प्रत्युद्ययौ बली
डोंगरासारख्या मोठ्या, भयंकर आणि मदाने ओथंबणाऱ्या हत्तीवर बसून, बलाढ्य निमी दैत्य युद्धात हरिपाशी सामोरा गेला.
तस्यासन्दानवा रौद्रा गजस्य पदरक्षिणः सप्तविंशतिसाहस्राः किरीटकवचोज्ज्वलाः
दानवांची रौद्र आणि तेजस्वी अशी सत्तावीस हजार मुले, हत्तीच्या पायाभोवती मुकुट आणि कवच घालून उभी होती.
अश्वारूढश्च मथनो जम्भकश्चोष्ट्रवाहनः शुम्भो ऽपि विपुलं मेषं समारुह्याव्रजद्रणम्
मथन घोड्यावर बसला होता, जम्भक उंटावर चढला होता, आणि शुंभसुद्धा मोठ्या मेंढ्यावर आरूढ होऊन युद्धात उतरला.
अपरे दानवेन्द्रास्तु यत्ता नानास्त्रपाणयः आजघ्नुः समरे क्रुद्धा विष्णुमक्लिष्टकारिणम्
इतर दानवांचे राजे, वेगवेगळ्या अस्त्रांनी सज्ज होऊन, रागाने युद्धात विष्णूवर तुटून पडले.
परिघेण निमिर्दैत्यो मथनो मुद्गरेण तु शुम्भः शूलेन तीक्ष्णेन प्रासेन ग्रसनस्तथा
निमी दैत्याने गदा उचलून वार केला, मथनाने मुगद्राने, शुंभाने तीक्ष्ण शूलाने, आणि ग्रसनाने प्रासाने हल्ला केला.
चक्रेण महिषः क्रुद्धो जम्भः शक्त्या महारणे जघ्नुर्नारायणं सर्वे शेषास्तीक्ष्णैश्च मार्गणैः
रागाने भरलेल्या महिषाने चक्राने, जम्भाने शक्तीने, आणि उरलेल्यांनी तीक्ष्ण बाणांनी नारायणावर प्रहार केला.
तान्यस्त्राणि प्रयुक्तानि शरीरं विविशुर्हरेः गुरूक्तान्युपदिष्टानि सच्छिष्यस्य श्रुताविव
ती अस्त्रे सोडली गेल्यावर, जशी गुरूची शिकवण चांगल्या शिष्याच्या मनात खोलवर जाते, तशी ती हरिच्या देहात शिरली.
असम्भ्रान्तो रणे विष्णुर् अथ जग्राह कार्मुकम् शरांश्चाशीविषाकारांस् तैलधौतानजिह्मगान्
युद्धात अजिबात न घाबरता, विष्णूंनी आपले धनुष्य आणि सरळ, तेल लावलेली, सर्पासारखी तीक्ष्ण बाण उचलली.
ततो ऽभिसंध्य दैत्यांस्तान् आकर्णाकृष्टकार्मुकः अभ्यद्रवद्रणे क्रुद्धो दैत्यानीके तु पौरुषात्
मग कानापर्यंत धनुष्य ओढून, तो रागाने त्या दैत्यांवर धावून गेला, आणि वीरतेने त्यांच्या सैन्यावर तुटून पडला.
निमिं विव्याध विंशत्या बाणानामग्निवर्चसाम् मथनं दशभिर्बाणैः शुम्भं पञ्चभिरेव च
त्याने निमीला वीस तेजस्वी बाणांनी, मथनाला दहा बाणांनी, आणि शुंभाला पाच बाणांनी घायाळ केले.
एकेन महिषं क्रुद्धो विव्याधोरसि पत्त्रिणा जम्भं द्वादशभिस्तीक्ष्णैः सर्वांश्चैकैकशो ऽष्टभिः
रागाने त्याने महिषाला छातीमध्ये एक पिसांचा बाण मारला, जम्भाला बारा तीक्ष्ण बाणांनी, आणि उरलेल्या प्रत्येकाला आठ बाणांनी भेदले.
तस्य तल्लाघवं दृष्ट्वा दानवाः क्रोधमूर्छिताः नर्दमानाः प्रयत्नेन चक्रुरत्यद्भुतं रणम्
त्याची ती चपळता पाहून, दानव रागाने भरून गर्जू लागले आणि प्रचंड प्रयत्न करून अद्भुत असे युद्ध घडवून आणले.
चिछेदाथ धनुर्विष्णोर् निमिर्भल्लेन दानवः संध्यमानं शरं हस्ते चिछेद महिषासुरः
मग निमी दानवाने विष्णूचे धनुष्य मोठ्या बाणाने तोडले, आणि महिषासुराने सोडायला घेतलेला बाणच छाटला.
पीडयामास गरुडं जम्भस्तीक्ष्णैस्तु सायकैः भुजं तस्याहनद्गाढं शुम्भो भूधरसंनिभः
जम्भाने गरुडावर तीक्ष्ण बाणांनी हल्ला केला, आणि डोंगराएवढ्या मोठ्या शुंभाने गरुडाचा हात जोरात मारला.
छिन्ने धनुषि गोविन्दो गदां जग्राह भीषणाम् तां प्राहिणोत्स वेगेन मथनाय महाहवे
धनुष्य तुटल्यावर, गोविंदाने भीषण गदा उचलली आणि ती मोठ्या वेगाने मथनावर फेकली.