इत्युक्तस्तारको दैत्यः प्रणम्यात्मभुवं विभुम् उवाच प्राञ्जलिर्भूत्वा प्रणतः पृथुविक्रमः
असं ऐकून, तारक नावाचा दैत्य हात जोडून, नम्रपणे, त्या स्वयंभू परमेश्वराला वंदन करून म्हणाला.
देवभूतमनोवास वेत्सि जन्तुविचेष्टितम् कृतप्रतिकृताकाङ्क्षी जिगीषुः प्रायशो जनः
देवा, तुला देवांचे मन आणि सर्व प्राण्यांच्या कृती माहीत आहेत; माणसं नेहमीच फळ किंवा सूड मिळावा म्हणून विजयासाठी प्रयत्न करतात.
वयं च जातिधर्मेण कृतवैराः सहामरैः तैश्च निःशेषिता दैत्याः क्रूरैः संत्यज्य धर्मिताम् तेषामहं समुद्धर्ता भवेयमिति मे मतिः
आमचं जन्माने आणि कर्तव्यानं अमरांशी वैर आहे; त्या क्रूर देवांनी आमच्या दैत्यांचा नाश केला, धर्म सोडून दिला. त्यांना वाचवावं, हीच माझी इच्छा आहे.
अवध्यः सर्वभूतानाम् अस्त्राणां च महौजसाम् स्यामहं परमो ह्येष वरो मम हृदि स्थितः
मला सर्व जीव आणि प्रचंड अस्त्रांपासून मारता येऊ नये; हेच श्रेष्ठ वर माझ्या मनात ठाम आहे.
एतन्मे देहि देवेश नान्यो मे रोचते वरः तमुवाच ततो दैत्यं विरिञ्चिः सुरनायकः
देवांच्या अधिपती, मला हेच वर द्या; दुसरा कोणताही वर मला आवडत नाही. मग ब्रह्मदेव, देवांचा प्रमुख, त्या दैत्याला म्हणाला.
न युज्यन्ते विना मृत्युं देहिनो दैत्यसत्तम यतस्ततो ऽपि वरय मृत्युं यस्मान्न शङ्कसे
देह असलेल्या कोणत्याही जीवाला मृत्यूशिवाय अस्तित्व नाही, हे दैत्यश्रेष्ठा; म्हणून मृत्यू वगळता दुसरा वर माग, कारण तुला मृत्यूची भीती नाही.
ततः संचिन्त्य दैत्येन्द्रः शिशोर्वै सप्तवासरात् वव्रे महासुरो मृत्युम् अवलेपेन मोहितः
मग त्या दैत्यराजाने थोडा विचार करून, गर्वाने अंध झालेला, बालक म्हणून जन्मल्यानंतर सातव्या दिवशीच मृत्यू यावा, असा वर मागितला.
ब्रह्मा चास्मै वरं दत्त्वा यत्किंचिन्मनसेप्सितम् जगाम त्रिदिवं देवो दैत्यो ऽपि स्वकमालयम्
ब्रह्मदेवाने त्याच्या मनातील हवी ती गोष्ट त्याला वर म्हणून दिली आणि तो देव स्वर्गात गेला; दैत्यही आपल्या घरी परतला.
उत्तीर्णं तपसस्तं तु दैत्यं दैत्येश्वरास्तथा परिवव्रुः सहस्राक्षं दिवि देवगणा यथा
त्या दैत्याने तप पूर्ण केल्यावर, दैत्यांचे सर्व प्रमुख त्याच्या आजूबाजूला गोळा झाले, जसे स्वर्गात इंद्राभोवती देवगण असतात.
तस्मिन्महति राज्यस्थे तारके दैत्यनन्दने ऋतवो मूर्तिमन्तश्च स्वकालगुणबृंहिताः
तारक, दैत्यांचा आनंद, मोठ्या राज्यावर राज्य करत असताना, ऋतू स्वतःच्या गुणांनी उजळून, मूर्त रूपात त्याच्या सभोवती प्रकट झाले.
अभवन्किंकरास्तस्य लोकपालाश्च सर्वशः कान्तिर्द्युतिर्धृतिर्मेधा श्रीरवेक्ष्य च दानवम्
सर्व लोकपाल त्याचे सेवक झाले; सौंदर्य, तेज, धैर्य, बुद्धी आणि संपत्ती या सगळ्यांनी त्या दानवावर लक्ष ठेवले.
परिवव्रुर्गुणाकीर्णा निश्छिद्राः सर्व एव हि कालागुरुविलिप्ताङ्गं महामुकुटभूषणम्
सर्व गुणांनी भरलेले, कुठेही दोष नसलेले, सुगंधी अगर लावलेले शरीर आणि मोठा मुकुट मस्तकावर घातलेला, असे त्याचे रूप सर्वांनी वेढले होते.
रुचिराङ्गदनद्धाङ्गं महासिंहासने स्थितम् वीजयन्त्यप्सरःश्रेष्ठा भृशं मुञ्चन्ति नैव ताः
त्याचे हात सुंदर कंकणांनी सजलेले, तो मोठ्या सिंहासनावर बसलेला; श्रेष्ठ अप्सरा त्याला सतत पंखा करत, कधीही थांबत नव्हत्या.
चन्द्रार्कौ दीपमार्गेषु व्यजनेषु च मारुतः कृतान्तो ऽग्रेसरस्तस्य बभूवुर्मुनिसत्तमाः
चंद्र आणि सूर्य त्याच्या वाटेवर दिवे बनून उजळत, वारा पंखा करत असे; मृत्यू स्वतः त्याच्या पुढे पुढे चालत असे, हे श्रेष्ठ मुनी.
एवं प्रयाति काले तु वितते तारकासुरः बभाषे सचिवान्दैत्यः प्रभूतवरदर्पितः
अशा प्रकारे काळ जाऊ लागला आणि अनेक वरांनी गर्वित झालेला तारकासुर आपल्या दैत्य मंत्र्यांना म्हणाला.
राज्येन कारणं किं मे त्व् अनाक्रम्य त्रिविष्टपम् अनिर्याप्य सुरैर्वैरं का शान्तिर्हृदये मम
मी जर स्वर्ग जिंकला नाही, तर माझ्या राज्याचा काय उपयोग? देवांवर विजय मिळवून, आपली शत्रुत्व संपविल्याशिवाय माझ्या मनाला कधीच शांती मिळणार नाही.
भुञ्जते ऽद्यापि यज्ञांशान् अमरा नाक एव हि विष्णुः श्रियं न जहति तिष्ठते च गतभ्रमः
आजही अमर देवता स्वर्गात यज्ञांचे भाग घेत आहेत; विष्णू आपली लक्ष्मी सोडत नाही आणि भ्रमरहित राहतो.
स्वस्थाभिः स्वर्गनारीभिः पीड्यन्ते ऽमरवल्लभाः सोत्पला मदिरामोदा दिवि क्रीडायनेषु च
स्वर्गातील सुंदर स्त्रिया, हातात कमळ घेऊन, मदिरा प्यायल्या, देवांच्या प्रियजनांना त्यांच्या खेळात आणि बागेत सौंदर्याने त्रास देतात.
लब्ध्वा जन्म न यः कश्चिद् घटयेत्पौरुषं नरः जन्म तस्य वृथा भूतम् अजन्मा तु विशिष्यते
ज्याने जन्म घेतला पण पराक्रम दाखवत नाही, त्याचा जन्म व्यर्थ आहे; जन्म न घेणारा त्यापेक्षा श्रेष्ठच.
मातापितृभ्यां न करोति कामान् बन्धूनशोकान्न करोति यो वा कीर्तिं हि वा नार्जयते हिमाभां पुमान्स जातो ऽपि मृतो मतं मे
जो आपल्या आईवडिलांच्या इच्छा पूर्ण करत नाही, नातेवाईकांचे दु:ख कमी करत नाही, किंवा चंद्रासारखी निर्मळ कीर्ती मिळवत नाही, तो जरी जन्माला आला असला तरी माझ्या मते तो मृतच आहे.
तस्माज्जयायामरपुंगवानां त्रैलोक्यलक्ष्मीहरणाय शीघ्रम् संयोज्यतां मे रथमष्टचक्रं बलं च मे दुर्जयदैत्यचक्रम् ध्वजं च मे काञ्चनपट्टनद्धं छत्त्रं च मे मौक्तिकजालबद्धम्
म्हणून अमर देवांवर विजय मिळवण्यासाठी, तीनही लोकांचा ऐश्वर्य मिळवण्यासाठी, माझी आठ चाकांची रथ, जिंकता न येणारी दैत्यांची फौज, सोन्याच्या कापडाने सजलेला ध्वज आणि मोत्यांच्या जाळ्याने झाकलेला छत्र लवकर तयार करा.
तारकस्य वचः श्रुत्वा ग्रसनो नाम दानवः सेनानीर् दैत्यराजस्य तथा चक्रे बलान्वितः
तारकाचे बोल ऐकून, ग्रसन नावाच्या दैत्याने, जो दैत्यराजाचा सेनापती होता, त्याने सैन्य गोळा करून सर्व काही तसेच केले.
आहत्य भेरीं गम्भीरां दैत्यानाहूय सत्वरः तुरगाणां सहस्रेण चक्राष्टकविभूषितम्
त्याने गडगडणाऱ्या मोठ्या नगाऱ्याचा आवाज केला आणि दैत्यांना पटकन बोलावले. त्याचा रथ आठ चाकांनी सजलेला होता, आणि हजार घोड्यांनी ओढला जात होता.
शुक्लाम्बरपरिष्कारं चतुर्योजनविस्तृतम् नानाक्रीडागृहयुतं गीतवाद्यमनोहरम्
पांढऱ्या वस्त्रांनी सजलेला तो रथ चार योजनांइतका रुंद होता. त्यात वेगवेगळ्या खेळांच्या जागा होत्या, आणि गाण्यांनी व वाद्यांच्या सुरांनी तो मनोहारी वाटत होता.
विमानमिव देवस्य सुरभर्तुः शतक्रतोः दशकोटीश्वरा दैत्या दैत्यानां चण्डविक्रमाः
तो रथ जणू इंद्राच्या विमानासारखा भासत होता. दहा कोटी दैत्य, जे अत्यंत पराक्रमी होते, एकत्र जमले.
तेषामग्रेसरो जम्भः कुजम्भो ऽनन्तरस्ततः महिषः कुञ्जरो मेघः कालनेमिर्निमिस्तथा
त्यांच्या पुढे जंभ हा होता; त्याच्या मागे कुजंभ, मग महिष, कुंजर, मेघ, कालनेमि आणि निमि असे होते.
मथनो जम्भकः शुम्भो दैत्येन्द्रा दश नायकाः अन्ये ऽपि शतशस्तस्य पृथिवीदलनक्षमाः
मथन, जंभक, शुंभ हे दहा दैत्यांचे नायक होते. त्यांच्यासोबत शेकडो असे दैत्य होते, जे पृथ्वी हादरवू शकतील इतके बलवान होते.
दैत्येन्द्रा गिरिवर्ष्माणः सन्ति चण्डपराक्रमाः नानायुधप्रहरणा नानाशस्त्रास्त्रपारगाः
हे दैत्यराज डोंगराएवढे उंच होते, अत्यंत तडफदार आणि विविध शस्त्रास्त्रांमध्ये पारंगत होते.
तारकस्याभवत्केतू रौद्रः कनकभूषणः केतुना मकरेणापि सेनानीर् ग्रसनो ऽरिहा
तारकाचा ध्वज भयंकर आणि सोन्याने मढवलेला होता. ग्रसण हा शत्रूंचा संहार करणारा सेनापती होता, आणि त्याच्या ध्वजावर मकराची आकृती होती.
पैशाचं यस्य वदनं जम्भस्यासीदयोमयम् खरविधूतलाङ्गूलं कुजम्भस्याभवद्ध्वजे
जंभाच्या ध्वजावर लोखंडाच्या राक्षसी चेहऱ्याची आकृती होती; कुजंभाच्या ध्वजावर गाढव आणि त्याची हालणारी शेपटी दाखवली होती.