चकार सप्तधा गर्भं कुलिशेन तु देवराट् एकैकं तु पुनः खण्डं चकार मघवा ततः
देवताधिपती इंद्राने वज्राने गर्भ सात भागांत विभागला; मग प्रत्येक भाग पुन्हा फोडला.
सप्तधा सप्तधा कोपात् प्राबुध्यत ततो दितिः विबुध्योवाच मा शक्र घातयेथाः प्रजां मम
रागाने त्या सात भागांचे पुन्हा सात तुकडे झाले. तेव्हा दिती जागी झाली आणि म्हणाली, 'इंद्रा, माझ्या संततीचा नाश करू नकोस.'
तच्छ्रुत्वा निर्गतः शक्रः स्थित्वा प्राञ्जलिरग्रतः उवाच वाक्यं संत्रस्तो मातुर्वै वदनेरितम्
हे ऐकून इंद्र बाहेर आला, तिच्यासमोर हात जोडून उभा राहिला, आणि घाबरून आपल्या आईच्या शब्दांत बोलला.
दिवास्वप्नपरा मातः पादाक्रान्तशिरोरुहा सप्तसप्तभिरेवातस् तव गर्भः कृतो मया
'आई, तू दिवसा स्वप्नात गुंतली होतीस, तुझे केस पायाखाली होते. मी सात वेळा सात असे तुझे गर्भाचे तुकडे केले आहेत.'
एकोनपञ्चाशत्कृता भागा वज्रेण ते सुताः दास्यामि तेषां स्थानानि दिवि दैवतपूजिते
मी तुझ्या त्या मुलांना, जे वज्राने चौपन्न वेळा मारले गेले, देवांनी पूजिलेल्या स्वर्गातील जागा देईन.
इत्युक्ता सा तदा देवी सैवमस्त्वित्यभाषत पुनश्च देवी भर्तारम् उवाचासितलोचना
असं ऐकून त्या देवीने 'तसं होवो' असं उत्तर दिलं आणि पुन्हा काळ्या डोळ्यांनी आपल्या पतीला म्हणाली.
पुत्रं प्रजापते देहि शक्रजेतारमूर्जितम् यो नास्त्रशस्त्रैर्वध्यत्वं गच्छेत्त्रिदिववासिनाम्
प्रजापती, मला असा पुत्र दे की जो बलवान, इंद्राचा विजेता असेल आणि स्वर्गातील देवांच्या कोणत्याही अस्त्राने किंवा शस्त्राने मारता येणार नाही.
इत्युक्तः स तथोवाच तां पत्नीमतिदुःखिताम् दश वर्षसहस्राणि तपः कृत्वा तु लप्स्यसे
असं तिला म्हणताच, त्या खूप दुःखी पत्नीला त्याने सांगितलं, 'दहा हजार वर्षे कठोर तप केलंस तर तुला असा पुत्र मिळेल.'
वज्रासारमयैर् अङ्गैर् अछेद्यैरायसैर् दृढैः वज्राङ्गो नाम पुत्रस्ते भविता पुत्रवत्सले
त्याचे अंग वज्रासारखे, लोखंडासारखे मजबूत आणि तुटू न शकणारे असतील. पुत्रप्रेमी, तुझ्या त्या मुलाचं नाव वज्रांग असेल.
सा तु लब्धवरा देवी जगाम तपसे वनम् दश वर्षसहस्राणि सा तपो घोरमाचरत्
वर मिळाल्यावर ती देवी तपासाठी वनात गेली आणि दहा हजार वर्षे तिने कठोर तप केलं.
तपसो ऽन्ते भगवती जनयामास दुर्जयम् पुत्रमप्रतिकर्माणम् अजेयं वज्रदुश्छिदम्
तिच्या तपाच्या शेवटी, त्या पुण्यवतीने एक असा पुत्र जन्माला घातला की जो जिंकता येणार नाही, कोणत्याही अस्त्राने त्याला काही करता येणार नाही.
स जातमात्र एवाभूत् सर्वशस्त्रास्त्रपारगः उवाच मातरं भक्त्या मातः किं करवाण्यहम्
तो जन्मताच सर्व शस्त्रास्त्रांमध्ये निपुण झाला आणि भक्तीने आईला विचारलं, 'आई, मी काय करू?'
तमुवाच ततो हृष्टा दितिर्दैत्याधिपं च सा बहवो मे हताः पुत्राः सहस्राक्षेण पुत्रक
तेव्हा दिती आनंदाने आपल्या पुत्राला, जो दैत्यांचा राजा होता, म्हणाली, 'माझे बरेच पुत्र हजार डोळ्याच्या इंद्राने मारले आहेत, बाळा.'
तेषां त्वं प्रतिकर्तुं वै गच्छ शक्रवधाय च बाढमित्येव तामुक्त्वा जगाम त्रिदिवं बली
'त्यांचा सूड घे आणि इंद्राचा वध कर.' असं तिने सांगितल्यावर तो बलाढ्य स्वर्गाकडे निघून गेला.
बद्ध्वा ततः सहस्राक्षं पाशेनामोघवर्चसा मातुरन्तिकमागच्छद् व्याघ्रः क्षुद्रमृगं यथा
मग त्याने तेजस्वी पाशाने हजार डोळ्याच्या इंद्राला बांधलं आणि वाघ जसा लहान हरणाला आणतो, तसा तो त्याला आईसमोर घेऊन आला.
एतस्मिन्नन्तरे ब्रह्मा कश्यपश्च महातपाः आगतौ तत्र यत्रास्तां मातापुत्रावभीतकौ
त्याच वेळी ब्रह्मा आणि महान तपस्वी कश्यप तिथे आले, जिथे आई आणि पुत्र निर्भयपणे उभे होते.
दृष्ट्वा तु तावुवाचेदं ब्रह्मा कश्यप एव च मुञ्चैनं पुत्र देवेन्द्रं किमनेन प्रयोजनम्
त्यांना पाहून ब्रह्मा आणि कश्यप म्हणाले, 'पुत्रा, इंद्राला सोड. त्याला धरून ठेवण्यात काय अर्थ आहे?'
अपमानो वधः प्रोक्तः पुत्र संभावितस्य च अस्मद्वाक्येन यो मुक्तो विद्धि तं मृतमेव च
'पुत्रा, प्रतिष्ठित व्यक्तीचा वध हा अपमान समजला जातो. आमच्या शब्दावर जो सोडला जातो, तो मरणासमानच आहे.'
परस्य गौरवान्मुक्तः शत्रूणां भारमावहेत् जीवन्नेव मृतो वत्स दिवसे दिवसे स तु
'दुसऱ्याच्या मानासाठी सोडलेला शत्रू, शत्रूंचा भार वाहतो. तो जरी जिवंत असला तरी, बाळा, रोज रोज मरणाराच.'
महतां वशमायाते वैरं नैवास्ति वैरिणि एतच्छ्रुत्वा तु वज्राङ्गः प्रणतो वाक्यमब्रवीत्
'महान लोकांच्या अधीन असताना शत्रूशी वैर राहत नाही.' हे ऐकून वज्रांग नम्रपणे वाकला आणि म्हणाला.
न मे कृत्यमनेनास्ति मातुराज्ञा कृता मया त्वं सुरासुरनाथो ऽसि मम च प्रपितामहः
'माझं त्याच्याशी आता काहीच काम नाही; आईची आज्ञा मी पूर्ण केली आहे. तुम्ही देव आणि असुरांचे स्वामी, तसेच माझे पणजोबा आहात.'
करिष्ये त्वद्वचो देव एष मुक्तः शतक्रतुः तपसे मे रतिर्देव निर्विघ्नं चैव मे भवेत्
'देवा, मी तुमचं म्हणणं पाळीन; शतक्रतु इंद्र सोडला जाईल. देवा, माझं मन नेहमी तपात रमावं आणि मला कुठलाही विघ्न येऊ नये.'
त्वत्प्रसादेन भगवन्न् इत्युक्त्वा विरराम सः तस्मिंस्तूष्णीं स्थिते दैत्ये प्रोवाचेदं पितामहः
‘तुमच्या कृपेने, प्रभो’ असे म्हणून तो शांत झाला. त्या दैत्याने गप्प उभा राहिल्यावर, पितामहांनी त्याला असे संबोधले.
तपस्त्वं क्रूरमापन्नो ह्य् अस्मच्छासनसंस्थितः अनया चित्तशुद्ध्या ते पर्याप्तं जन्मनः फलम्
तू माझ्या आज्ञेने कठोर तप केला आहेस. तुझ्या या निर्मळ मनामुळे, तुझ्या जन्माचे फळ पूर्ण झाले आहे.
इत्युक्त्वा पद्मजः कन्यां ससर्जायतलोचनाम् तामस्मै प्रददौ देवः पत्न्यर्थं पद्मसम्भवः
असे सांगून, कमळातून जन्मलेल्या देवांनी कमळासारख्या डोळ्यांची एक कन्या निर्माण केली आणि तिला त्याच्या पत्नी म्हणून दिले.
वराङ्गीति च नामास्याः कृत्वा यातः पितामहः वज्राङ्गो ऽपि तया सार्धं जगाम तपसे वनम्
पितामहांनी तिचे नाव ‘वरांगी’ ठेवले आणि ते निघून गेले. वज्रांग तिला घेऊन तप करण्यासाठी वनात गेला.
ऊर्ध्वबाहुः स दैत्येन्द्रो ऽचरदब्दसहस्रकम् कालं कमलपत्त्राक्षः शुद्धबुद्धिर् महातपाः
तो दैत्यांचा राजा, हात वर करून, हजार वर्षे कठोर तप करत राहिला. काळ, कमळासारखे डोळे, निर्मळ बुद्धी आणि मोठ्या तपश्चर्येने युक्त होता.
तावच्चावाङ्मुखः कालं तावत्पञ्चाग्निमध्यगः निराहारो घोरतपास् तपोराशिरजायत
त्या काळात तो खाली डोके करून बसला, पाच अग्नींच्या मध्ये राहिला, उपाशी राहिला आणि भीषण तप करून तपाचा साठा झाला.
ततः सो ऽन्तर्जले चक्रे कालं वर्षसहस्रकम् जलान्तरं प्रविष्टस्य तस्य पत्नी महाव्रता
नंतर त्याने पाण्यात हजार वर्षे तप केले. तो पाण्यात शिरल्यावर, त्याची पत्नी मोठ्या व्रताने स्थिर राहिली.
तस्यैव तीरे सरसस् तत्प्रीत्या मौनमास्थिता निराहारा तपो घोरं प्रविवेश महाद्युतिः
त्याच सरोवराच्या काठी, त्याच्या प्रेमासाठी, ती मौन धारण करून, उपाशी राहून, भीषण तपात मग्न झाली. तिच्या तेजाने ती उजळून गेली.