लम्पकान् आन्ध्रकांश्चापि चोरजातींस्तथैव च प्रवृत्तचक्रो बलवाञ् छूद्राणामन्तकृद्बभौ
लंपाक, आंध्र, आणि चोर जातींचाही त्याने नाश केला; तो बलवान राजा शूद्रांचा संहार करणारा ठरला.
विद्राव्य सर्वभूतानि चचार वसुधामिमाम् मानवस्य तु वंशे तु नृदेवस्येह जज्ञिवान्
सर्व प्राण्यांना पळवून लावून तो पृथ्वीवर संचार करत राहिला; मनूच्या वंशात जन्मलेला तो येथे राजदेव म्हणून जन्मला.
पूर्वजन्मनि विष्णुश्च प्रमतिर्नाम वीर्यवान् सुतः स वै चन्द्रमसः पूर्वे कलियुगे प्रभुः
पूर्वजन्मी तो विष्णू होता, त्याचं नाव प्रमति होतं, तो पराक्रमी होता; तो चंद्राचा पुत्र आणि पूर्वीच्या कलियुगातील प्रभू होता.
द्वात्रिंशे ऽभ्युदिते वर्षे प्रक्रान्तो विंशतिं समाः निजघ्ने सर्वभूतानि मानुषाण्येव सर्वशः
बत्तीसाव्या वर्षी सुरू करून, पुढील वीस वर्षं त्याने सर्व प्राणी, विशेषतः सर्व माणसे, नष्ट केली.
कृत्वा बीजावशिष्टां तां पृथ्वीं क्रूरेण कर्मणा परस्परनिमित्तेन कालेनाकस्मिकेन च
त्याच्या क्रूर कर्मामुळे आणि परस्पर कारणांनी व अचानक काळामुळे, पृथ्वीवर फक्त बीजच उरलं.
संस्थिता सहसा या तु सेना प्रमतिना सह गङ्गायमुनयोर्मध्ये सिद्धिं प्राप्ता समाधिना
प्रमति सोबत जी सेना अचानक उरली, तिने गंगा आणि यमुना यांच्या मध्ये ध्यानाने सिद्धी प्राप्त केली.
ततस्तेषु प्रनष्टेषु संध्यांशे कूरकर्मसु उत्साद्य पार्थिवान्सर्वांस् तेष्वतीतेषु वै तदा
मग संध्याकाळचे ते भाग आणि ठरलेली कर्मे हरवली, सर्व राजे नष्ट झाले आणि तो काळ संपला.
ततः संध्यांशके काले सम्प्राप्ते च युगान्तिके स्थितास्वल्पावशिष्टासु प्रजास्विह क्वचित् क्वचित्
मग युगाच्या शेवटी संध्याकाळचा भाग आला आणि इथे-तिथे थोड्या लोकच उरले.
स्वाप्रदानास् तदा ते वै लोभाविष्टास्तु वृन्दशः उपहिंसन्ति चान्योन्यं प्रलुम्पन्ति परस्परम्
त्या वेळी लोभाने ग्रासलेले लोक आपली दानं द्यायचे थांबले, टोळ्यांनी एकत्र झाले, एकमेकांना त्रास दिला आणि लुटमार केली.
अराजके युगांशे तु संक्षये समुपस्थिते प्रजास्ता वै तदा सर्वाः परस्परभयार्दिताः
राजाशिवाय त्या युगाच्या शेवटच्या काळात, सर्व लोक एकमेकांच्या भीतीने त्रस्त झाले.
व्याकुलास्ताः परावृत्तास् त्यक्त्वा देवं गृहाणि तु स्वान्स्वान्प्राणानवेक्षन्तो निष्कारुण्यात् सुदुःखिताः
ते लोक गोंधळलेले आणि वाईट अवस्थेत, देव आणि आपली घरं सोडून, प्रत्येक जण फक्त स्वतःच्या जीवाचीच काळजी घेत होता, दयाशून्य आणि फार दुःखी झाला.
नष्टे श्रौतस्मृते धर्मे कामक्रोधवशानुगाः निर्मर्यादा निरानन्दा निःस्नेहा निरपत्रपाः
श्रुती आणि स्मृतीचे धर्म हरवले, वासना आणि राग यांच्या अधीन झालेले लोक मर्यादा, आनंद, आपुलकी आणि लाज हरवून बसले.
नष्टे धर्मे प्रतिहता ह्रस्वकाः पञ्चविंशकाः हित्वा दारांश्च पुत्रांश्च विषादव्याकुलप्रजाः
धर्म नष्ट झाल्यावर, त्यांची ताकद फक्त पंचवीस उरली, बायका आणि मुलं सोडून, लोक दुःख आणि गोंधळाने भरले.
अनावृष्टिहतास्ते वै वार्त्तामुत्सृज्य दुःखिताः आश्रयन्ति स्म प्रत्यन्तान् हित्वा जनपदान्स्वकान्
पावसाचा अभाव झाल्याने, त्यांनी आपली उपजीविका सोडली, दुःखी होऊन आपली गावं सोडून सीमावर्ती प्रदेशात आश्रय घेतला.
सरितः सागरानूपान् सेवन्ते पर्वतानपि चीरकृष्णाजिनधरा निष्क्रिया निष्परिग्रहाः
ते लोक नद्या, समुद्रकिनारे आणि डोंगर यांच्याकडे गेले, झाडांची सालं आणि काळ्या कृष्णमृगाची कातडी घालू लागले, कोणतीही कर्मे न करता आणि काहीही न ठेवता जगू लागले.
वर्णाश्रमपरिभ्रष्टाः संकरं घोरमास्थिताः एवं कष्टमनुप्राप्ता ह्य् अल्पशेषाः प्रजास्ततः
वर्ण आणि आश्रम यांचा त्याग करून, ते लोक मोठ्या गोंधळात पडले; अशा रीतीने उरलेले लोक फार मोठ्या संकटात सापडले.
जन्तवश्च क्षुधाविष्टा दुःखान्निर्वेदमागमन् संश्रयन्ति च देशांस्तांश् चक्रवत्परिवर्तनाः
सर्व प्राणी उपासमारीने आणि दुःखाने त्रस्त होऊन, निराश झाले आणि सारखे सारखे जागा बदलू लागले.
ततः प्रजास्तु ताः सर्वा मांसाहारा भवन्ति हि मृगान्वराहान्वृषभान् ये चान्ये वनचारिणः
मग त्या सर्व लोकांनी मांसाहार सुरू केला, हरण, रानडुक्कर, बैल आणि इतर जंगलातील प्राणी खाऊ लागले.
भक्ष्यांश्चैवाप्यभक्ष्यांश्च सर्वांस्तान्भक्षयन्ति ताः समुद्रं संश्रिता यास्तु नदीश्चैव प्रजास्तु ताः
त्यांनी जे खाण्यायोग्य आणि जे अन्न नव्हते ते सुद्धा खाल्ले; जे लोक समुद्र आणि नद्यांमध्ये राहू लागले त्यांनीही तेच केले.
ते ऽपि मत्स्यान्हरन्तीह आहारार्थं च सर्वशः अभक्ष्याहारदोषेण एकवर्णगताः प्रजाः
ते लोकही सर्व प्रकारे मासे पकडू लागले; निषिद्ध अन्न खाल्ल्यामुळे सर्व लोक एकाच जातीचे झाले.
यथा कृतयुगे पूर्वम् एकवर्णमभूत्किल तथा कलियुगस्यान्ते शूद्रीभूताः प्रजास्तथा
जसा कृतयुगाच्या सुरुवातीला एकच जात होती, तसा कलियुगाच्या शेवटी सर्व लोक शूद्रासारखे झाले.
एवं वर्षशतं पूर्णं दिव्यं तेषां न्यवर्तत षट्त्रिंशच्च सहस्राणि मानुषाणि तु तानि वै
अशा रीतीने त्यांच्या शंभर दिव्य वर्षांचा काळ पूर्ण झाला, आणि तो मानवी वर्षांनी छत्तीस हजार होता.
अथ दीर्घेण कालेन पक्षिणः पशवस्तथा मत्स्याश्चैव हताः सर्वैः क्षुधाविष्टैश्च सर्वशः
मग खूप काळानंतर, पक्षी, प्राणी आणि मासे, उपासमारीने ग्रासलेल्या लोकांनी पूर्णपणे मारले गेले.
निःशेषेष्वथ सर्वेषु मत्स्यपक्षिपशुष्वथ संध्यांशे प्रतिपन्ने तु निःशेषास्तु तदा कृताः
मग सर्व मासे, पक्षी आणि प्राणी पूर्णपणे संपले, आणि संध्याकाळचा भाग आल्यावर सर्वांचा संपूर्ण नाश झाला.
ततः प्रजास्तु सम्भूय कन्दमूलमथो ऽखनन् फलमूलाशनाः सर्वे अनिकेतास्तथैव च
तेव्हा लोक एकत्र येऊन कंदमुळे, फळे आणि मुळे खोदून काढू लागले. सगळे लोक फळे आणि मुळे खाऊन जगू लागले आणि त्यांच्याकडे कोणतेच कायमचे घर नव्हते.
वल्कलान्यथ वासांसि अधःशय्याश्च सर्वशः परिग्रहो न तेष्वस्ति धनशुद्धिमवाप्नुयुः
त्यांनी झाडाच्या सालीचे कपडे घातले होते आणि सर्वजण जमिनीवर झोपत. त्यांच्याकडे काहीच संपत्ती नव्हती, म्हणून त्यांना खरी संपत्तीची शुद्धता मिळाली.
एवं क्षयं गमिष्यन्ति ह्य् अल्पशिष्टाः प्रजास्तदा तासामल्पावशिष्टानाम् आहारादृद्धिरिष्यते
अशा प्रकारे, फार थोडे लोक उरले आणि लोकसंख्या कमी होत गेली. उरलेल्या थोड्या लोकांना त्यांच्या अन्नातून भरपूर मिळकत मिळू लागली.
एवं वर्षशतं दिव्यं संध्यांशस्तस्य वर्तते ततो वर्षशतस्यान्ते अल्पशिष्टाः स्त्रियः सुताः
असा हा दिव्य शंभर वर्षांचा संधिकाळ चालू राहतो. त्या शंभर वर्षांच्या शेवटी, फार थोड्या स्त्रिया आणि मुले उरतात.
मिथुनानि तु ताः सर्वा ह्य् अन्योन्यं सम्प्रजज्ञिरे ततस्तास्तु म्रियन्ते वै पूर्वोत्पन्नाः प्रजास्तु याः
त्या सर्व स्त्रिया एकमेकींशी जोडून संतती निर्माण करतात. मग, आधी जन्मलेली लोक मरून जातात.
जातमात्रेष्वपत्येषु ततः कृतमवर्तत यथा स्वर्गे शरीराणि नरके चैव देहिनाम्
मुलं जन्मताच, कृतयुगासारखी स्थिती पुन्हा येते, जशी स्वर्गात किंवा नरकात देह असतात.