वायुनुन्नः स च तरुः शीर्णपुष्पो महारवः विद्युन्मालिशरैश्छिन्नः पपात पतगेशवत्
वाऱ्याने हलवलेले, फुले गळून पडलेले, मोठा आवाज करणारे ते झाड, विद्युन्माळीच्या बाणांनी छाटले जाऊन पक्षीराजासारखे खाली पडले.
वृक्षमालोक्य तं छिन्नं दानवेन वरेषुभिः रोषमाहारयत्तीव्रं नन्दीश्वरः सुविग्रहः
दैत्याने उत्तम बाणांनी ते झाड छाटलेले पाहून, बलवान नंदीश्वराला तीव्र राग आला.
सोद्यम्य करमारावे रविशक्रकरप्रभम् दुद्राव हन्तुं स क्रूरं महिषं गजराडिव
त्याने हात उंचावून, सूर्य आणि इंद्राच्या तेजाने उजळून, त्या क्रूर महिषाला मारण्यासाठी हत्तींच्या राजासारखा धाव घेतला.
तमापतन्तं वेगेन वेगवान्प्रसभं बलात् विद्युन्माली शरशतैः पूरयामास नन्दिनम्
तो वेगाने आणि जोरात पुढे झेपावला असता, विद्युन्माळीने शरांच्या शेकडो वर्षावाने नंदीला भरून टाकले.
शरकण्टकिताङ्गो वै शैलादिः सो ऽभवत्पुनः अरेर्गृह्य रथं तस्य महतः प्रययौ जवात्
शरांनी विद्ध झालेला त्याचा देह पुन्हा पर्वतासारखा झाला; मग त्याने त्या मोठ्या रथाचा ताबा घेतला आणि वेगाने निघून गेला.
विलम्बिताश्वो विशिरो भ्रमितश्च रणे रथः पपात मुनिशापेन सादित्यो ऽर्करथो यथा
त्याचा घोडा थांबला, डोके फिरले आणि युद्धात रथही फिरू लागला; मग ऋषींच्या शापाने तो सूर्याच्या रथासारखा खाली कोसळला.
अन्तरान्निर्गतश्चैव मायया स दितेः सुतः आजघान तदा शक्त्या शैलादिं समवस्थितम्
मग दितीचा पुत्र मायेमुळे मध्येच दिसून आला आणि त्याने स्थिर उभ्या असलेल्या शैलादीला शक्तीने घाव घातला.
तामेव तु विनिष्क्रम्य शक्तिं शोणितभूषिताम् विद्युन्मालिनमुद्दिश्य चिक्षेप प्रमथाग्रणीर्
शैलादीने ती रक्ताने माखलेली शक्ती काढून, तीच शक्ती प्रथमतः प्रचंड प्रेतांचा नायक असलेल्या विद्युन्माळीकडे फेकली.
तया भिन्नतनुत्राणो विभिन्नहृदयस्त्वपि विद्युन्माल्यपतद्भूमौ वज्राहत इवाचलः
त्या शक्तीने त्याचे कवच फाडले आणि हृदयही विदीर्ण झाले; विद्युन्माळी वज्राघाताने पर्वत कोसळावा तसा जमिनीवर पडला.
विद्युन्मालिनि निहते सिद्धचारणकिंनराः साधु साध्विति चोक्त्वा ते पूजयन्त उमापतिम्
विद्युन्माळी मारला गेल्यावर सिद्ध, चारण आणि किन्नरांनी 'छान, छान!' असे म्हणून उमापतीची पूजा केली.
नन्दिना सादिते दैत्ये विद्युन्मालौ हते मयः ददाह प्रमथानीकं वनमग्निरिवोद्धतः
नंदीने दैत्याचा पराभव केला आणि विद्युन्माळी मारला गेला, तेव्हा मयाने प्रचंड वनातील आगीसारखा प्रमथांचा सैन्य जाळून टाकले.
शूलनिर्दारितोरस्का गदाचूर्णितमस्तकाः इषुभिर्गाढविद्धाश्च पतन्ति प्रमथार्णवे
त्यांचे छाती शूलांनी फाडले गेले, डोकी गदांनी चुरडली गेली आणि शरीर बाणांनी खोल विद्ध झाले; ते प्रमथांच्या महासागरात कोसळले.
नागं तु नागाधिपतेः शताक्षं मयो विदार्येषुवरेण तूर्णम् यमं च वित्ताधिपतिं च विद्ध्वा ररास मत्ताम्बुदवत्तदानीम्
मयाने नागांचा राजा शताक्ष याला मोठ्या बाणाने फाडले, यम आणि धनाचा अधिपती यांनाही जखमी केले आणि मग तो उन्मत्त मेघासारखा गर्जला.
ततः शरैः प्रमथगणैश्च दानवा दृढाहताश्चोत्तमवेगविक्रमाः भृशानुविद्धास्त्रिपुरं प्रवेशिता यथा शिवश्चक्रधरेण संयुगे
मग प्रमथांच्या सैन्याच्या बाणांनी दानवांना जोरात मारले गेले; ते बलवान दानव फार जखमी होऊन त्रिपुरात ढकलले गेले, जसे शंकर युद्धात चक्रधारी होऊन गेला.
ततस्तु शङ्खानकभेरिमर्दलाः ससिंहनादा दनुपुत्रभङ्गदाः कपर्दिसैन्ये प्रबभुः समन्ततो निपात्यमाना युधि वज्रसंनिभाः
मग शंख, ढोल आणि मृदंग यांच्या गजरात सिंहाच्या गर्जना ऐकू आल्या; दानुपुत्रांचा पराभव जाहीर झाला आणि कपर्दीच्या सैन्यात वज्रासारखे योद्धे सर्वत्र युद्धात कोसळले.
अथ दैत्यपुराभावे पुष्ययोगो बभूव ह बभूव चापि संयुक्तं तद्योगेन पुरत्रयम्
दैत्यांची नगरी नष्ट झाल्यावर शुभ योग आला आणि त्या योगामुळे ती तीनही नगरे एकत्र झाली.
ततो बाणं त्रिधा देवस् त्रिदैवतमयं हरः मुमोच त्रिपुरे तूर्णं त्रिनेत्रस्त्रिपथाधिपः
मग त्रिनेत्री, त्रिपथांचा स्वामी असलेल्या हराने, तीन देवांनी बनलेला त्रैत्र बाण त्रिपुरावर वेगाने सोडला.
तेन मुक्तेन बाणेन बाणपुष्पसमप्रभम् आकाशं स्वर्णसंकाशं कृतं सूर्येण रञ्जितम्
त्या सुटलेल्या बाणाने बाणांच्या हारासारखा तेजस्वी प्रकाश दिला; आकाश सूर्याच्या किरणांनी सोन्यासारखे झळाळू लागले.
मुक्त्वा त्रिदैवतमयं त्रिपुरे त्रिदशः शरम् धिग्धिङ् मामिति चक्रन्द कष्टं कष्टमिति ब्रुवन्
तीन देवांनी बनलेला बाण त्रिपुरावर सोडल्यानंतर देवांनी 'हाय हाय!' असे ओरडले आणि 'किती भयंकर!' असे म्हणू लागले.
वैधुर्यं दैवतं दृष्ट्वा शैलादिर्गजवद्गतः किमिदं त्विति पप्रच्छ शूलपाणिं महेश्वरम्
देवतांना गोंधळलेले पाहून शैलादी हत्तीप्रमाणे पुढे गेला आणि त्रिशूळधारी महेश्वराला विचारले, 'हे काय आहे?'
ततः शशाङ्कतिलकः कपर्दी परमार्तवत् उवाच नन्दिनं भक्तः स मयो ऽद्य विनङ्क्ष्यति
तेव्हा चंद्रकलामंडित, जटाधारी, अंतःकरणातून हललेले महादेव नंदीला म्हणाले, "तो माया भक्त असूनही, आज नष्ट होईल."
अथ नन्दीश्वरस्तूर्णं मनोमारुतवद्बली शरे त्रिपुरमायाति त्रिपुरं प्रविवेश सः
मग नंदी, मनाच्या वाऱ्यासारखा वेगवान आणि बलवान, त्रिपुराच्या दिशेने गेला आणि त्या नगरीत शिरला.
स मयं प्रेक्ष्य गणपः प्राह काञ्चनसंनिभः विनाशस्त्रिपुरस्यास्य प्राप्तो मय सुदारुणः अनेनैव गृहेण त्वम् अपक्राम ब्रवीम्यहम्
मग सोन्यासारखा तेजस्वी गणाधिपती मायाला पाहून म्हणाला, "माया, या त्रिपुरावर मोठे संकट आले आहे. मी सांगतो, लगेच या घरातून बाहेर पड."
श्रुत्वा तन्नन्दिवचनं दृढभक्तो महेश्वरे तेनैव गृहमुख्येण त्रिपुराद् अपसर्पितः
नंदीचे हे शब्द ऐकून, महेश्वराचा तो दृढ भक्त मुख्य दरवाजातून त्रिपुरातून बाहेर पडला.
सो ऽपीषुः पत्त्रपुटवद् दग्ध्वा तन्नगरत्रयम् त्रिधा इव हुताशश्च सोमो नारायणस्तथा
मग त्याने पान जळावे तसे त्या तीन नगरी जाळून टाकल्या; आणि जणू अग्नी, चंद्र आणि नारायण तिघेही तशाच प्रकारे विभागले गेले.
शरतेजःपरीतानि पुराणि द्विजपुंगवाः दुष्पुत्रदोषाद्दह्यन्ते कुलान्यूर्ध्वं यथा तथा
हे श्रेष्ठ ब्राह्मणहो, त्या नगरी बाणाच्या तेजाने उजळून निघाल्या आणि वाईट पुत्रामुळे जशी वंशाची नासधूस होते, तशीच त्या जळून खाक झाल्या.
मेरुकैलासकल्पानि मन्दराग्रनिभानि च सकपाटगवाक्षाणि बलिभिः शोभितानि च
त्या नगरी मेरू आणि कैलासासारख्या भासणाऱ्या, मंदाराच्या शिखरांसारख्या, सुंदर दरवाजे आणि खिडक्यांनी सजलेल्या, आणि विविध बलिदानांनी शोभून दिसत होत्या.
सप्रासादानि रम्याणि कूटागारोत्कटानि च सजलानि समाख्यानि सावलोकनकानि च
त्या रम्य राजवाड्यांनी, उंच मनोऱ्यांनी, पाण्याने भरलेल्या सरोवरांनी आणि सुंदर प्रेक्षणीय सभागृहांनी सजलेल्या होत्या.
बद्धध्वजपताकानि स्वर्णरौप्यमयानि च गृहाणि तस्मिंस्त्रिपुरे दानवानामुपद्रवे दह्यन्ते दहनाभानि दहनेन सहस्रशः
त्या त्रिपुरातील दानवांच्या घरांना सोन्या-चांदीच्या ध्वजांनी आणि पताकांनी सजवले होते; ती घरे हजारोच्या संख्येने जळून खाक झाली, अग्नीप्रमाणेच तेवू लागली.
प्रासादाग्रेषु रम्येषु वनेषूपवनेषु च वातायनगताश्चान्याश् चाकाशस्य तलेषु च
त्या सुंदर राजवाड्यांमध्ये, वनात आणि उपवनात, तसेच उंच मजल्यांवर आणि मोकळ्या जागेतही इतर लोक उपस्थित होते.