विद्युन्माली च वेगेन विद्युन्माली इवाम्बुदः विद्युर्मालघनोन्नादो नन्दीश्वरमभिद्रुतः
विजेच्या माळेसारखा वेगवान, विजेने झाकलेल्या मेघासारखा, आणि गडगडाटासारखा आवाज करणारा विद्युन्माळी नंदीश्वराकडे धावून गेला.
स तं तमोरिवदनं प्रणदन्वदतां वरः उवाच युधि शैलादिं दानवो ऽम्बुधिनिःस्वनः
त्या मेघासारख्या गडगडणाऱ्या आवाजाने, उत्तम वक्ता असलेल्या त्या दैत्याने युद्धात डोंगरासारख्या नंदीश्वराला उद्देशून बोलले.
युद्धाकाङ्क्षी तु बलवान् विद्युन्माल्यहमागतः यदि त्विदानीं मे जीवन् मुच्यसे नन्दिकेश्वर न विद्युन्मालिहननं वचोभिर्युधि दानव
युद्धाची इच्छा घेऊन, बलवान विद्युन्माळी मी आलो आहे. नंदीकेश्वर, जर तू आता जिवंत सुटला, तर ते केवळ शब्दांमुळे नव्हे, युद्धात विद्युन्माळीला केवळ बोलण्याने मारता येत नाही, हे लक्षात ठेव.
तम् एवंवादिनं दैत्यं नन्दीशस्तपतां वरः उवाच प्रहरंस्तत्र वाक्यालंकारकोविदः
असा बोलणाऱ्या त्या दैत्याला, तेजस्वी आणि वाक्पटू नंदीशाने उत्तर दिले, "मग, इथेच प्रहार कर!"
दानवा धर्मकामाणां नैषो ऽवसर इत्युत शक्तो हन्तुं किमात्मानं जातिदोषाद् विबृंहसि
दैत्या, धर्माची इच्छा असणाऱ्यांसाठी हा वेळ नाही. मारायची ताकद असेल तर, जन्माचा दोष सांगून तू मागे का हटतोस?
यदि तावन्मया पूर्वं हतो ऽसि पशुवद्यथा इदानीं वा कथं नाम न हिंस्ये क्रतुदूषणम्
मी जर तुला आधी पशूसारखा मारला असतो किंवा आत्ताही मारतो, तर यज्ञ बिघडवणाऱ्याचा नाश का करू नये?
सागरं तरते दोर्भ्यां पातयेद्यो दिवाकरम् सो ऽपि मां शक्नुयान्नैव चक्षुर्भ्यां समवेक्षितुम्
जो आपल्या हातांनी समुद्र पार करतो किंवा सूर्यालाही खाली आणतो, तोही मला डोळ्यांनी पाहू शकणार नाही.
इत्येवंवादिनं तत्र नन्दिनं तन्निभो बले बिभेदैकेषुणा दैत्यः करेणार्क इवाम्बुदम्
नंदीने असे बोलताच, त्या दैत्याने एका बाणाने त्याला घायाळ केले, जसा सूर्य आपल्या तेजाने मेघाला भेदतो.
वक्षसः स शरस्तस्य पपौ रुधिरमुत्तमम् सूर्यस्त्वात्मप्रभावेण नद्यर्णवजलं यथा
त्या बाणाने त्याच्या छातीतील उत्तम रक्त शोषून घेतले, जसे सूर्य आपल्या तेजाने नद्या आणि समुद्रातील पाणी ओढतो.
स तेन सुप्रहारेण प्रथमं चातिरोपितः हस्तेन वृक्षमुत्पाट्य चिक्षेप गजराडिव
त्या जबरदस्त प्रहाराने तो प्रथम डगमगला, मग हाताने एक झाड उपटून, हत्तींच्या राजासारखे ते फेकून दिले.
वायुनुन्नः स च तरुः शीर्णपुष्पो महारवः विद्युन्मालिशरैश्छिन्नः पपात पतगेशवत्
वाऱ्याने हलवलेले, फुले गळून पडलेले, मोठा आवाज करणारे ते झाड, विद्युन्माळीच्या बाणांनी छाटले जाऊन पक्षीराजासारखे खाली पडले.
वृक्षमालोक्य तं छिन्नं दानवेन वरेषुभिः रोषमाहारयत्तीव्रं नन्दीश्वरः सुविग्रहः
दैत्याने उत्तम बाणांनी ते झाड छाटलेले पाहून, बलवान नंदीश्वराला तीव्र राग आला.
सोद्यम्य करमारावे रविशक्रकरप्रभम् दुद्राव हन्तुं स क्रूरं महिषं गजराडिव
त्याने हात उंचावून, सूर्य आणि इंद्राच्या तेजाने उजळून, त्या क्रूर महिषाला मारण्यासाठी हत्तींच्या राजासारखा धाव घेतला.
तमापतन्तं वेगेन वेगवान्प्रसभं बलात् विद्युन्माली शरशतैः पूरयामास नन्दिनम्
तो वेगाने आणि जोरात पुढे झेपावला असता, विद्युन्माळीने शरांच्या शेकडो वर्षावाने नंदीला भरून टाकले.
शरकण्टकिताङ्गो वै शैलादिः सो ऽभवत्पुनः अरेर्गृह्य रथं तस्य महतः प्रययौ जवात्
शरांनी विद्ध झालेला त्याचा देह पुन्हा पर्वतासारखा झाला; मग त्याने त्या मोठ्या रथाचा ताबा घेतला आणि वेगाने निघून गेला.
विलम्बिताश्वो विशिरो भ्रमितश्च रणे रथः पपात मुनिशापेन सादित्यो ऽर्करथो यथा
त्याचा घोडा थांबला, डोके फिरले आणि युद्धात रथही फिरू लागला; मग ऋषींच्या शापाने तो सूर्याच्या रथासारखा खाली कोसळला.
अन्तरान्निर्गतश्चैव मायया स दितेः सुतः आजघान तदा शक्त्या शैलादिं समवस्थितम्
मग दितीचा पुत्र मायेमुळे मध्येच दिसून आला आणि त्याने स्थिर उभ्या असलेल्या शैलादीला शक्तीने घाव घातला.
तामेव तु विनिष्क्रम्य शक्तिं शोणितभूषिताम् विद्युन्मालिनमुद्दिश्य चिक्षेप प्रमथाग्रणीर्
शैलादीने ती रक्ताने माखलेली शक्ती काढून, तीच शक्ती प्रथमतः प्रचंड प्रेतांचा नायक असलेल्या विद्युन्माळीकडे फेकली.
तया भिन्नतनुत्राणो विभिन्नहृदयस्त्वपि विद्युन्माल्यपतद्भूमौ वज्राहत इवाचलः
त्या शक्तीने त्याचे कवच फाडले आणि हृदयही विदीर्ण झाले; विद्युन्माळी वज्राघाताने पर्वत कोसळावा तसा जमिनीवर पडला.
विद्युन्मालिनि निहते सिद्धचारणकिंनराः साधु साध्विति चोक्त्वा ते पूजयन्त उमापतिम्
विद्युन्माळी मारला गेल्यावर सिद्ध, चारण आणि किन्नरांनी 'छान, छान!' असे म्हणून उमापतीची पूजा केली.
नन्दिना सादिते दैत्ये विद्युन्मालौ हते मयः ददाह प्रमथानीकं वनमग्निरिवोद्धतः
नंदीने दैत्याचा पराभव केला आणि विद्युन्माळी मारला गेला, तेव्हा मयाने प्रचंड वनातील आगीसारखा प्रमथांचा सैन्य जाळून टाकले.
शूलनिर्दारितोरस्का गदाचूर्णितमस्तकाः इषुभिर्गाढविद्धाश्च पतन्ति प्रमथार्णवे
त्यांचे छाती शूलांनी फाडले गेले, डोकी गदांनी चुरडली गेली आणि शरीर बाणांनी खोल विद्ध झाले; ते प्रमथांच्या महासागरात कोसळले.
नागं तु नागाधिपतेः शताक्षं मयो विदार्येषुवरेण तूर्णम् यमं च वित्ताधिपतिं च विद्ध्वा ररास मत्ताम्बुदवत्तदानीम्
मयाने नागांचा राजा शताक्ष याला मोठ्या बाणाने फाडले, यम आणि धनाचा अधिपती यांनाही जखमी केले आणि मग तो उन्मत्त मेघासारखा गर्जला.
ततः शरैः प्रमथगणैश्च दानवा दृढाहताश्चोत्तमवेगविक्रमाः भृशानुविद्धास्त्रिपुरं प्रवेशिता यथा शिवश्चक्रधरेण संयुगे
मग प्रमथांच्या सैन्याच्या बाणांनी दानवांना जोरात मारले गेले; ते बलवान दानव फार जखमी होऊन त्रिपुरात ढकलले गेले, जसे शंकर युद्धात चक्रधारी होऊन गेला.
ततस्तु शङ्खानकभेरिमर्दलाः ससिंहनादा दनुपुत्रभङ्गदाः कपर्दिसैन्ये प्रबभुः समन्ततो निपात्यमाना युधि वज्रसंनिभाः
मग शंख, ढोल आणि मृदंग यांच्या गजरात सिंहाच्या गर्जना ऐकू आल्या; दानुपुत्रांचा पराभव जाहीर झाला आणि कपर्दीच्या सैन्यात वज्रासारखे योद्धे सर्वत्र युद्धात कोसळले.
अथ दैत्यपुराभावे पुष्ययोगो बभूव ह बभूव चापि संयुक्तं तद्योगेन पुरत्रयम्
दैत्यांची नगरी नष्ट झाल्यावर शुभ योग आला आणि त्या योगामुळे ती तीनही नगरे एकत्र झाली.
ततो बाणं त्रिधा देवस् त्रिदैवतमयं हरः मुमोच त्रिपुरे तूर्णं त्रिनेत्रस्त्रिपथाधिपः
मग त्रिनेत्री, त्रिपथांचा स्वामी असलेल्या हराने, तीन देवांनी बनलेला त्रैत्र बाण त्रिपुरावर वेगाने सोडला.
तेन मुक्तेन बाणेन बाणपुष्पसमप्रभम् आकाशं स्वर्णसंकाशं कृतं सूर्येण रञ्जितम्
त्या सुटलेल्या बाणाने बाणांच्या हारासारखा तेजस्वी प्रकाश दिला; आकाश सूर्याच्या किरणांनी सोन्यासारखे झळाळू लागले.
मुक्त्वा त्रिदैवतमयं त्रिपुरे त्रिदशः शरम् धिग्धिङ् मामिति चक्रन्द कष्टं कष्टमिति ब्रुवन्
तीन देवांनी बनलेला बाण त्रिपुरावर सोडल्यानंतर देवांनी 'हाय हाय!' असे ओरडले आणि 'किती भयंकर!' असे म्हणू लागले.
वैधुर्यं दैवतं दृष्ट्वा शैलादिर्गजवद्गतः किमिदं त्विति पप्रच्छ शूलपाणिं महेश्वरम्
देवतांना गोंधळलेले पाहून शैलादी हत्तीप्रमाणे पुढे गेला आणि त्रिशूळधारी महेश्वराला विचारले, 'हे काय आहे?'