सविद्युन्मालिनस्ते वै समया दितिनन्दनाः मोदमानाः समासेदुर् देवदेवैः सुरारयः
विद्युत्रेषांनी सजलेले, दितीचे पुत्र आनंदाने देवांशी, म्हणजेच देवांचे शत्रू, एकत्र आले.
मर्तव्यकृतबुद्धीनां जये चानिश्चितात्मनाम् अबलानां चमूर्ह्यासीद् अबलावयवा इव
ज्यांची मनं मृत्यूला तयार झाली होती, विजयाबद्दल अनिश्चित होती, अशा दुर्बल सैन्याची अवस्था जणू एखाद्या अशक्त शरीरासारखी झाली होती.
विगर्जन्त इवाम्भोदा अम्भोदसदृशत्विषः प्रयुध्य युद्धकुशलाः परस्परकृतागसः
मेघांसारखी गडगडणारे, मेघांसारखे तेज असलेले, युद्धात कुशल आणि एकमेकांवर राग धरून, ते परस्परांशी लढू लागले.
धूमायन्तो ज्वलद्भिश्च आयुधैश्चन्द्रवर्चसैः कोपाद्वा युद्धलुब्धाश्च कुट्टयन्ते परस्परम्
धूर आणि ज्वाळांनी पेटलेली, चंद्रासारख्या तेजस्वी शस्त्रांनी सजलेली, रागाने आणि युद्धाच्या ओढीने एकमेकांवर प्रहार करू लागली.
वज्राहताः पतन्त्यन्ये बाणैरन्ये विदारिताः अन्ये विदारिताश्चक्रैः पतन्ति ह्युदधेर्जले
काही जण वज्राच्या प्रहाराने पडतात, काही बाणांनी भेदले जातात, तर काही चक्रांनी फाडले जाऊन समुद्राच्या पाण्यात कोसळतात.
छिन्नस्रग्दामहाराश्च प्रमृष्टाम्बरभूषणाः तिमिनक्रगणे चैव पतन्ति प्रमथाः सुराः
हार आणि मोठ्या दागिन्यांचे तुकडे झालेले, वस्त्रे आणि दागिने विखुरलेले, असे देवगण मोठ्या मासे आणि मगरांच्या झुंडीमध्ये आपटून पडतात.
गदानां मुसलानां च तोमराणां परश्वधाम् वज्रशूलर्ष्टिपातानां पट्टिशानां च सर्वतः
सर्वत्र गदा, मुसळ, तोमर, कुऱ्हाड, वज्र, भाले, शूल आणि तलवारींचे प्रहार होत आहेत.
गिरिशृङ्गोपलानां च प्रेरितानां प्रमन्युभिः सजवानां दानवानां सधूमानां रवित्विषाम् आयुधानां महानोघः सागरौघे पतत्यपि
रागाने उडवलेली डोंगरशिखरे, झाडे, धूर आणि तेजाने चमकणारे वेगवान दैत्य यांच्या हातून फेकलेली शस्त्रे, या सर्वांचा महापूर उसळत्या समुद्रात पडतो.
प्रवृद्धवेगैस्तैस्तत्र सुरासुरकरेरितैः आयुधैस्त्रस्तनक्षत्रः क्रियते संक्षयो महान्
देव आणि दैत्य यांच्या वाढत्या वेगाने फेकलेल्या शस्त्रांनी तारेही घाबरून जातात आणि मोठा संहार घडतो.
क्षुद्राणां गजयोर्युद्धे यथा भवति संक्षयः देवासुरगणैस् तद्वत् तिमिनक्रक्षयो ऽभवत्
लहान हत्तींच्या युद्धात जसा संहार होतो, तसाच देव-दैत्यांच्या झुंडीत मोठ्या मासे आणि मगरांचा नाश झाला.
विद्युन्माली च वेगेन विद्युन्माली इवाम्बुदः विद्युर्मालघनोन्नादो नन्दीश्वरमभिद्रुतः
विजेच्या माळेसारखा वेगवान, विजेने झाकलेल्या मेघासारखा, आणि गडगडाटासारखा आवाज करणारा विद्युन्माळी नंदीश्वराकडे धावून गेला.
स तं तमोरिवदनं प्रणदन्वदतां वरः उवाच युधि शैलादिं दानवो ऽम्बुधिनिःस्वनः
त्या मेघासारख्या गडगडणाऱ्या आवाजाने, उत्तम वक्ता असलेल्या त्या दैत्याने युद्धात डोंगरासारख्या नंदीश्वराला उद्देशून बोलले.
युद्धाकाङ्क्षी तु बलवान् विद्युन्माल्यहमागतः यदि त्विदानीं मे जीवन् मुच्यसे नन्दिकेश्वर न विद्युन्मालिहननं वचोभिर्युधि दानव
युद्धाची इच्छा घेऊन, बलवान विद्युन्माळी मी आलो आहे. नंदीकेश्वर, जर तू आता जिवंत सुटला, तर ते केवळ शब्दांमुळे नव्हे, युद्धात विद्युन्माळीला केवळ बोलण्याने मारता येत नाही, हे लक्षात ठेव.
तम् एवंवादिनं दैत्यं नन्दीशस्तपतां वरः उवाच प्रहरंस्तत्र वाक्यालंकारकोविदः
असा बोलणाऱ्या त्या दैत्याला, तेजस्वी आणि वाक्पटू नंदीशाने उत्तर दिले, "मग, इथेच प्रहार कर!"
दानवा धर्मकामाणां नैषो ऽवसर इत्युत शक्तो हन्तुं किमात्मानं जातिदोषाद् विबृंहसि
दैत्या, धर्माची इच्छा असणाऱ्यांसाठी हा वेळ नाही. मारायची ताकद असेल तर, जन्माचा दोष सांगून तू मागे का हटतोस?
यदि तावन्मया पूर्वं हतो ऽसि पशुवद्यथा इदानीं वा कथं नाम न हिंस्ये क्रतुदूषणम्
मी जर तुला आधी पशूसारखा मारला असतो किंवा आत्ताही मारतो, तर यज्ञ बिघडवणाऱ्याचा नाश का करू नये?
सागरं तरते दोर्भ्यां पातयेद्यो दिवाकरम् सो ऽपि मां शक्नुयान्नैव चक्षुर्भ्यां समवेक्षितुम्
जो आपल्या हातांनी समुद्र पार करतो किंवा सूर्यालाही खाली आणतो, तोही मला डोळ्यांनी पाहू शकणार नाही.
इत्येवंवादिनं तत्र नन्दिनं तन्निभो बले बिभेदैकेषुणा दैत्यः करेणार्क इवाम्बुदम्
नंदीने असे बोलताच, त्या दैत्याने एका बाणाने त्याला घायाळ केले, जसा सूर्य आपल्या तेजाने मेघाला भेदतो.
वक्षसः स शरस्तस्य पपौ रुधिरमुत्तमम् सूर्यस्त्वात्मप्रभावेण नद्यर्णवजलं यथा
त्या बाणाने त्याच्या छातीतील उत्तम रक्त शोषून घेतले, जसे सूर्य आपल्या तेजाने नद्या आणि समुद्रातील पाणी ओढतो.
स तेन सुप्रहारेण प्रथमं चातिरोपितः हस्तेन वृक्षमुत्पाट्य चिक्षेप गजराडिव
त्या जबरदस्त प्रहाराने तो प्रथम डगमगला, मग हाताने एक झाड उपटून, हत्तींच्या राजासारखे ते फेकून दिले.
वायुनुन्नः स च तरुः शीर्णपुष्पो महारवः विद्युन्मालिशरैश्छिन्नः पपात पतगेशवत्
वाऱ्याने हलवलेले, फुले गळून पडलेले, मोठा आवाज करणारे ते झाड, विद्युन्माळीच्या बाणांनी छाटले जाऊन पक्षीराजासारखे खाली पडले.
वृक्षमालोक्य तं छिन्नं दानवेन वरेषुभिः रोषमाहारयत्तीव्रं नन्दीश्वरः सुविग्रहः
दैत्याने उत्तम बाणांनी ते झाड छाटलेले पाहून, बलवान नंदीश्वराला तीव्र राग आला.
सोद्यम्य करमारावे रविशक्रकरप्रभम् दुद्राव हन्तुं स क्रूरं महिषं गजराडिव
त्याने हात उंचावून, सूर्य आणि इंद्राच्या तेजाने उजळून, त्या क्रूर महिषाला मारण्यासाठी हत्तींच्या राजासारखा धाव घेतला.
तमापतन्तं वेगेन वेगवान्प्रसभं बलात् विद्युन्माली शरशतैः पूरयामास नन्दिनम्
तो वेगाने आणि जोरात पुढे झेपावला असता, विद्युन्माळीने शरांच्या शेकडो वर्षावाने नंदीला भरून टाकले.
शरकण्टकिताङ्गो वै शैलादिः सो ऽभवत्पुनः अरेर्गृह्य रथं तस्य महतः प्रययौ जवात्
शरांनी विद्ध झालेला त्याचा देह पुन्हा पर्वतासारखा झाला; मग त्याने त्या मोठ्या रथाचा ताबा घेतला आणि वेगाने निघून गेला.
विलम्बिताश्वो विशिरो भ्रमितश्च रणे रथः पपात मुनिशापेन सादित्यो ऽर्करथो यथा
त्याचा घोडा थांबला, डोके फिरले आणि युद्धात रथही फिरू लागला; मग ऋषींच्या शापाने तो सूर्याच्या रथासारखा खाली कोसळला.
अन्तरान्निर्गतश्चैव मायया स दितेः सुतः आजघान तदा शक्त्या शैलादिं समवस्थितम्
मग दितीचा पुत्र मायेमुळे मध्येच दिसून आला आणि त्याने स्थिर उभ्या असलेल्या शैलादीला शक्तीने घाव घातला.
तामेव तु विनिष्क्रम्य शक्तिं शोणितभूषिताम् विद्युन्मालिनमुद्दिश्य चिक्षेप प्रमथाग्रणीर्
शैलादीने ती रक्ताने माखलेली शक्ती काढून, तीच शक्ती प्रथमतः प्रचंड प्रेतांचा नायक असलेल्या विद्युन्माळीकडे फेकली.
तया भिन्नतनुत्राणो विभिन्नहृदयस्त्वपि विद्युन्माल्यपतद्भूमौ वज्राहत इवाचलः
त्या शक्तीने त्याचे कवच फाडले आणि हृदयही विदीर्ण झाले; विद्युन्माळी वज्राघाताने पर्वत कोसळावा तसा जमिनीवर पडला.
विद्युन्मालिनि निहते सिद्धचारणकिंनराः साधु साध्विति चोक्त्वा ते पूजयन्त उमापतिम्
विद्युन्माळी मारला गेल्यावर सिद्ध, चारण आणि किन्नरांनी 'छान, छान!' असे म्हणून उमापतीची पूजा केली.