उत्पलैः कुमुदैः पद्मैर् वृतां कादम्बकैस्तथा चन्द्रभास्करवर्णाभैर् भीमैर् आवरणैर्वृताम्
ती तळी निळ्या कमळांनी, पांढऱ्या कुमुदांनी, लाल कमळांनी, कदंबाच्या घोसांनी वेढलेली होती, आणि चंद्र-सूर्याच्या रंगात झगमगणाऱ्या भयंकर कुंपणांनी घेरलेली होती.
खगैर् मधुररावैश्च चारुचामीकरप्रभैः कामैषिभिर् इवाकीर्णां जीवानामरणीम् इव
ती तळी मधुर आवाज करणाऱ्या पक्ष्यांनी, सोन्यासारख्या तेजस्वी रंगांनी, आणि इच्छापूर्ती करणाऱ्या जीवांनी भरलेली होती, जणू जिवंतांसाठी जीवनाची ज्वाला होती.
तां वापीं सृज्य स मयो गङ्गामिव महेश्वरः तस्यां प्रक्षालयामास विद्युन्मालिनमादितः
मयाने ती तळी निर्माण केली आणि महेश्वराने जशी गंगा निर्माण केली, तशी त्या तळ्यात सर्वप्रथम विद्युन्माळीला स्नान घातलं.
स वाप्यां मज्जितो दैत्यो देवशत्रुर्महाबलः उत्तस्थाविन्धनैरिद्धः सद्यो हुत इवानलः
त्या तळ्यात बुडाल्यावर, तो बलाढ्य दैत्य, देवांचा शत्रू, जणू इंधनाने पेटलेला अग्नी अचानक उफाळून येतो, तसा ताबडतोब वर आला.
मयस्य चाञ्जलिं कृत्वा तारकाख्यो ऽभिवादितः विद्युन्मालीति वचनं मयमुत्थाय चाब्रवीत्
मयाला नमस्कार करून, तारक नावाच्या दैत्याने, 'मी विद्युन्माळी आहे' असं सांगितलं आणि वर उभा राहिला.
क्व नन्दी सह रुद्रेण वृतः प्रमथजम्बुकैः युध्यामो ऽरीन् विनिष्पीड्य दया देहेषु का हि नः
'रुद्र आणि प्रमथगणांसह नंदी कुठे आहे? चला, आपण आपल्या शत्रूंना चिरडून टाकूया—आपल्या शरीरात दया ठेवायची काय गरज आहे?'
अन्वास्यैव च रुद्रस्य भवामः प्रभविष्णवः तैर्वा विनिहता युद्धे भविष्यामो यमाशनाः
जर आपण रुद्राच्या मागे गेलो नाही, तर त्या युद्धात आपल्याला ते मारतील आणि आपण यमाच्या तावडीत जाऊ.
विद्युन्मालेर् निशम्यैतन् मयो वचनमूर्जितम् तं परिष्वज्य सार्द्राक्ष इदमाह महासुरः
विद्युन्माळीने हे सामर्थ्यशाली शब्द ऐकले, डोळे पाणावले, आणि त्याने त्याला मिठी मारली. मग तो महान असुर म्हणाला—
विद्युन्मालिन्न मे राज्यम् अभिप्रेतं न जीवितम् त्वया विना महाबाहो किमन्येन महासुर
विद्युन्माळी, मला राज्याची किंवा जीवनाचीही इच्छा नाही; तुझ्याशिवाय मला दुसऱ्या कशाचीच गरज नाही, हे महाबली असुरा.
महामृतमयी वापी ह्य् एषा मायाभिरीश्वर सृष्टा दानवदैत्यानां हतानां जीववर्धिनी
ही महान अमृतमय विहीर, मायाधिपती, तुझ्या मायेमुळे निर्माण झाली आहे; ती मारलेल्या दानवांना आणि दैत्यांना पुन्हा जिवंत करते.
दिष्ट्या त्वां दैत्य पश्यामि यमलोकाद् इहागतम् दुर्गतावनयग्रस्तं भोक्ष्यामो ऽद्य महानिधिम्
दैत्या, सुदैवाने मी तुला इथे पाहतो, यमलोकातून परत आलेला, संकटातून सुटलेला; आज आपण मोठा खजिना उपभोगू.
दृष्ट्वा दृष्ट्वा च तां वापीं मायया मयनिर्मिताम् हृष्टाननाक्षा दैत्येन्द्रा इदं वचनमब्रुवन्
त्या मायेनं तयार केलेल्या विहिरीकडे पुन्हा पुन्हा पाहून, आनंदाने उजळलेले दैत्यराजे म्हणाले—
दानवा युध्यतेदानीं प्रमथैः सह निर्भयाः मयेन निर्मिता वापी हतान्संजीवयिष्यति
आता दानवांनी प्रमथांसोबत निर्भयपणे लढावे; मायेनं तयार केलेली विहीर मारलेल्या लोकांना पुन्हा जिवंत करेल.
ततः क्षुब्धाम्बुधिनिभा भेरी सा तु भयंकरी वाद्यमाना ननादोच्चै रौरवी सा पुनः पुनः
मग समुद्रासारखी गडगडणारी ती भीषण भेरी वाजवली गेली आणि रौरव तालात ती पुन्हा पुन्हा मोठ्याने गर्जू लागली.
श्रुत्वा भेरीरवं घोरं मेघारम्भितसंनिभम् न्यपतन्नसुरास्तूर्णं त्रिपुराद्युद्धलालसाः
त्या भयंकर भेरीचा आवाज, जणू मेघांचा गडगडाट, ऐकून त्रिपुराच्या युद्धाला उत्सुक असुर झपाट्याने रणांगणात उतरले.
लोहराजतसौवर्णैः कटकैर्मणिराजितैः आमुक्तैः कुण्डलैर्हारैर् मुकुटैरपि चोत्कटैः
लोखंड, चांदी आणि सोन्याच्या, रत्नजडीत कड्यांनी, झुंबरांनी, हारांनी आणि उंच मुकुटांनी ते सजलेले होते.
धूमायिता ह्यविरमा ज्वलन्त इव पावकाः आयुधानि समादाय काशिनो दृढविक्रमाः
सतत धुरकट, जणू अग्नीप्रमाणे प्रज्वलित, त्यांनी आपल्या तेजस्वी शस्त्रांना हातात घेतले आणि निर्धाराने उभे राहिले.
नृत्यमाना इव नटा गर्जन्त इव तोयदाः करोच्छ्रया इव गजाः सिंहा इव च निर्भयाः
ते नटांसारखे नाचत, मेघांसारखे गर्जत, हत्तींसारखे उंच, आणि सिंहांसारखे निर्भय होते.
ह्रदा इव च गम्भीराः सूर्या इव प्रतापिताः द्रुमा इव च दैत्येन्द्रास् त्रासयन्तो बलं महत्
ते सरोवरासारखे खोल, सूर्यासारखे तेजस्वी आणि झाडांसारखे भक्कम, असे दैत्यराज मोठ्या सैन्याला घाबरवत होते.
प्रमथा अपि सोत्साहा गरुडोत्पातपातिनः युयुत्सवो ऽभिधावन्ति दानवान्दानवारयः
प्रमथ, युद्धाची इच्छा घेऊन, गरुडासारखे झेपावत, दानवांवर तुटून पडले.
नन्दीश्वरेण प्रमथास् तारकाख्येन दानवाः चक्रुः संहत्य संग्रामं चोद्यमाना बलेन च
नंदीश्वराच्या नेतृत्वाखालील प्रमथ आणि तारकाच्या नेतृत्वाखालील दानव, दोन्ही सैन्यांनी प्रेरित होऊन, एकत्र येऊन युद्ध करू लागले.
ते ऽसिभिश्चन्द्रसंकाशैः शूलैश्चानलपिङ्गलैः बाणैश्च दृढनिर्मुक्तैर् अभिजघ्नुः परस्परम्
चंद्रासारख्या चमकणाऱ्या तलवारी, अग्निप्रमाणे लालबुंद भाले आणि जोरात सोडलेले बाण यांनी त्यांनी एकमेकांवर हल्ला केला.
शराणां सृज्यमानानाम् असीनां च निपात्यताम् रूपाण्यासन्महोल्कानां पतन्तीनामिवाम्बरात्
बाण सोडले जात आणि तलवारी कोसळत असताना, त्यांचे रूप जणू आकाशातून पडणाऱ्या मोठ्या उल्कांसारखे दिसत होते.
शक्तिभिर्भिन्नहृदया निर्दया इव पातिताः निरयेष्विव निर्मग्नाः कूजन्ते प्रमथासुराः
शक्तीने हृदय भेदले गेले, निर्दयपणे खाली पाडले गेले, प्रमथ आणि असुर जणू नरकात बुडाले असावेत, असे आक्रोश करू लागले.
हेमकुण्डलयुक्तानि किरीटोत्कटवन्ति च शिरांस्युर्व्यां पतन्ति स्म गिरिकूटा इवात्यये
सोन्याच्या कुंडलांनी आणि उंच मुकुटांनी सजलेली मस्तके मोठ्या संकटात जणू डोंगरशिखरांसारखी जमिनीवर कोसळली.
परश्वधैः पट्टिशैश्च खड्गैश्च परिघैस्तथा छिन्नाः करिवराकारा निपेतुस्ते धरातले
कुऱ्हाडी, भाले, तलवारी आणि गदांनी फोडलेले, हत्तींसारखे बलवान योद्धे जमिनीवर पडले.
गर्जन्ति सहसा हृष्टाः प्रमथा भीमगर्जनाः साधयन्त्यपरे सिद्धा युद्धगान्धर्वमद्भुतम्
प्रमथ उत्साहीपणे अचानक भीषण गर्जना करू लागले; काही सिद्धांनी अद्भुत गंधर्व युद्ध केले.
बलवान्भासि प्रमथ दर्पितो भासि दानव इति चोच्चारयन्वाचं वारणा रणधूर्गताः
प्रमथ बलवान आणि गर्विष्ठपणे, 'तू खूप शक्तिशाली दिसतोस! तू दैत्यासारखा वाटतोस!' असे ओरडत, हत्तींसारखे युद्धाच्या किल्ल्यात शिरले.
परिघैराहताः केचिद् दानवैः शंकरानुगाः वमन्ते रुधिरं वक्त्रैः स्वर्णधातुमिवाचलाः
काही शंकराचे अनुयायी दानवांच्या गदांनी मारले गेले आणि त्यांच्या तोंडातून रक्त जणू सोन्याच्या प्रवाहासारखे बाहेर पडले.
प्रमथैरपि नाराचैर् असुराः सुरशत्रवः द्रुमैश्च गिरिशृङ्गैश्च गाढमेवाहवे हताः
प्रमथांनी बाणांनी, तसेच झाडे आणि डोंगरशिखरे वापरून, देवांचे शत्रू असुरांना युद्धात ठार केले.