हरमजितमजं प्रतुष्टुवुर् वचनविशेषैर् विचित्रभूषणैः रथस्त्रिपुरे सकाञ्चनाचलो व्रजति सपक्ष इवाद्रिरम्बरे
त्यांनी हर, अजिंक्य आणि अजन्मा, याचे विशेष शब्दांनी आणि सुंदर अलंकारांनी स्तुती केली; सोन्याने मढवलेला तो त्रिपुरातील रथ, आकाशात पंख असलेल्या पर्वतासारखा चालला.
मकरतिमितिमिङ्गिलावृतः प्रलय इवातिसमुद्धतो ऽर्णवः व्रजति रथवरो ऽतिभास्वरो ह्य् अशनिनिपातपयोदनिःस्वनः
मकर, तिमिंगिल आणि मोठ्या मास्यांनी वेढलेला, तो तेजस्वी रथ वीजेने वाजणाऱ्या मेघांच्या गजरासारखा, प्रलयकाळच्या उसळलेल्या समुद्रासारखा पुढे गेला.
पूज्यमाने रथे तस्मिंल् लोकैर्देवे रथे स्थिते प्रमथेषु नदत्सूग्रं प्रवदत्सु च साध्विति
त्या रथाची सर्व लोकांनी पूजा केली, देव त्यावर उभा असताना प्रमथगण जोरात गर्जना करत होते आणि लोक 'छान झाले!' असे म्हणत होते.
ईश्वरस्वरघोषेण नर्दमाने महावृषे जयत्सु विप्रेषु तथा गर्जत्सु तुरगेषु च
ईश्वराचा आवाज घुमत होता, मोठा वृषभ हंबरत होता, ब्राह्मण जिंकले होते आणि घोडे हिणहिणत होते, त्यामुळे सर्वत्र गडगडाट झाला.
रणाङ्गणात्समुत्पत्य देवर्षिर्नारदः प्रभुः कान्त्या चन्द्रोपमस्तूर्णं त्रिपुरं पुरमागतः
मग रणांगणातून देवर्षि नारद, चंद्रासारखा तेजस्वी, पटकन त्रिपुर या नगरीत पोहोचला.
औत्पातिकं तु दैत्यानां त्रिपुरे वर्तते ध्रुवम् नारदश्चात्र भगवान् प्रादुर्भूतस्तपोधनः
त्रिपुरातील दैत्यांमध्ये नक्कीच अपशकुन झाला आणि तिथेच पुण्यवान, तपस्वी नारद प्रकट झाला.
आगतं जलदाभासं समेताः सर्वदानवाः उत्तस्थुर्नारदं दृष्ट्वा अभिवादनवादिनः
मेघासारखे दिसणारे सर्व दानव एकत्र जमले होते; नारद आल्याचे पाहून, त्यांनी उठून आदराने त्याचे स्वागत केले.
तमर्घ्येण च पाद्येन मधुपर्केण चेश्वराः नारदं पूजयामासुर् ब्रह्माणमिव वासवः
राजांनी नारदाचे अर्घ्य, पाय धुण्यासाठी पाणी आणि मधाने बनवलेले पेय देऊन, जसे इंद्र ब्रह्माची पूजा करतो तशी त्याची पूजा केली.
तेषां स पूजां पूजार्हः प्रतिगृह्य तपोधनः नारदः सुखमासीनः काञ्चने परमासने
पूजेच्या योग्यतेने नारदाने ती पूजा स्वीकारली आणि तपस्वी असलेल्या नारदाने सुवर्णाच्या सुंदर आसनावर सुखाने बसला.
मयस्तु सुखमासीने नारदे नारदोद्भवे यथार्हं दानवैः सार्धम् आसीनो दानवाधिपः
नारद सुखाने बसला असताना, माया दानवांचा अधिपती, योग्य रीत्या दानवांसह बसला.
आसीनं नारदं प्रेक्ष्य मयस्त्वथ महासुरः अब्रवीद्वचनं तुष्टो हृष्टरोमाननेक्षणः
नारद बसलेला पाहून, महाबळी मयासुर आनंदित झाला, त्याच्या अंगावर रोमांच उभे राहिले आणि तो एकटक नारदाकडे पाहत म्हणाला.
औत्पातिकं पुरे ऽस्माकं यथा नान्यत्र कुत्रचित् वर्तते वर्तमानज्ञ वद त्वं हि च नारद
हे नारद, आमच्या नगरीत असे अपशकुन का घडत आहेत, जे इतर कुठेही कधीच होत नाहीत, ते सांग. तुला जे काही घडते आहे ते सर्व माहीत आहे.
दृश्यन्ते भयदाः स्वप्ना भज्यन्ते च ध्वजाः परम् विना च वायुना केतुः पतते च तथा भुवि
भयानक स्वप्नं पडतात, ध्वज तुटतात, आणि वारा नसतानाही पताका जमिनीवर पडते.
अट्टालकाश्च नृत्यन्ते सपताकाः सगोपुराः हिंस हिंसेति श्रूयन्ते गिरश्च भयदाः पुरे
झेंड्यांनी सजलेली मनोरे आणि दरवाजे जणू नाचत आहेत, आणि 'हिंसा, हिंसा' असे भयावह आवाज नगरीत ऐकू येतात.
नाहं बिभेमि देवानां सेन्द्राणामपि नारद मुक्त्वैकं वरदं स्थाणुं भक्ताभयकरं हरम्
हे नारद, मी इंद्रासह देवतांना देखील घाबरत नाही, फक्त एकच वरदायक, भक्तांना भयमुक्त करणारा स्थाणू, हर याला सोडून.
भगवन्नास्त्यविदितम् उत्पातेषु तवानघ अनागतमतीतं च भवाञ्जानाति तत्त्वतः
भगवंत, तुला कोणताही अपशकुन अज्ञात नाही; तू भूतकाळ आणि भविष्यकाळ अगदी खऱ्या अर्थाने जाणतोस.
तदेतन्नो भयस्थानम् उत्पाताभिनिवेदितम् कथयस्व मुनिश्रेष्ठ प्रपन्नस्य तु नारद
म्हणून, हे श्रेष्ठ मुनी, या अपशकुनांमुळे निर्माण झालेल्या भीतीचे कारण आम्हाला सांग, कारण मी तुझ्या आश्रयाला आलो आहे, नारद.
इत्युक्तो नारदस्तेन मयेनामयवर्जितः
मग मयाने विचारल्यावर, कपटमुक्त नारद उत्तर देऊ लागला.
शृणु दानव तत्त्वेन भवन्त्यौत्पातिका यथा धर्मेति धारणे धातुर् माहात्म्ये चैव पठ्यते धारणाच्च महत्त्वेन धर्म एष निरुच्यते
ऐक दानवा, अपशकुन कसे निर्माण होतात हे मी तुला सांगतो. 'धृ' या धातूचा अर्थ धरून ठेवणे असा आहे, आणि त्याच्या मोठेपणामुळे त्याला धर्म म्हणतात; म्हणून धर्माची अशी व्याख्या केली जाते.
स इष्टप्रापको धर्म आचार्यैरुपदिश्यते इतरश्चानिष्टफल आचार्यैर्नोपदिश्यते
जो धर्म इच्छित फळ देतो, तो गुरुजन शिकवतात; आणि जो अनिष्ट फळ देतो, तो गुरु शिकवत नाहीत.
उत्पथान्मार्गमागच्छेन् मार्गाच्चेव विमार्गताम् विनाशस्तस्य निर्देश्य इति वेदविदो विदुः
जो योग्य मार्ग सोडून चुकीच्या वाटेवर जातो, किंवा मार्गातून भरकटतो, त्याचा नाश होतो, असे वेदज्ञ लोक सांगतात.
त्वमधर्मरथारूढः सहैभिर्मत्तदानवैः अपकारिषु देवानां कुरुषे त्वं सहायताम्
तू अधर्माच्या रथावर बसून, या मदमस्त दानवांसह, देवतांचे शत्रू बनून त्यांना मदत करतोस.
तदेतान्येवमादीनि उत्पातावेदितानि च वैनाशिकानि दृश्यन्ते दानवानां तथैव च
म्हणून हे आणि असे इतर अपशकुन दानवांच्या विनाशाचे लक्षण म्हणून दिसत आहेत.
एष रुद्रः समास्थाय महालोकमयं रथम् आयाति त्रिपुरं हन्तुं मय त्वामसुरानपि
रुद्राने मोठ्या लोकांनी बनवलेल्या रथावर आरूढ होऊन, त्रिपुराचा, मया आणि तुमचा नाश करण्यासाठी येतो आहे.
स त्वं महौजसं नित्यं प्रपद्यस्व महेश्वरम् यास्यसे सह पुत्रेण दानवैः सह मानद
म्हणून नेहमीच महाशक्तिमान महेश्वराच्या आश्रयाला जा; तू आपल्या मुलासह आणि दानवांसह या जगातून निघून जाशील, हे मानद.
इत्येवमावेद्य भयं दानवोपस्थितं महत् दानवानां पुनर्देवो देवेशपदमागतः
अशा प्रकारे दानवांवर येणाऱ्या मोठ्या संकटाची वार्ता सांगून, तो देव पुन्हा देवाधिदेवांच्या स्थानावर गेला.
नारदे तु मुनौ याते मयो दानवनायकः शूरसंमतमित्येवं दानवानाह दानवः
नारद मुनी निघून गेल्यावर, दानवांचा नायक मया, आपल्या शूर दानवांना असे संबोधू लागला.
शूराः स्थ जातपुत्राः स्थ कृतकृत्याः स्थ दानवाः युध्यध्वं दैवतैः सार्धं कर्तव्यं चापि नो भयम्
तुम्ही सर्व शूरवीर आहात, तुमच्याकडे संतती आहे, आणि कर्तव्यही पूर्ण केले आहे. दानवांनो, देवतांशी लढा, आपल्याला कोणत्याही गोष्टीची भीती नाही.
जित्वा वयं भविष्यामः सर्वे ऽमरसभासदः देवांश्च सेन्द्रकान्हत्वा लोकान्भोक्ष्यामहे ऽसुराः
आम्ही जिंकल्यावर सर्वजण अमरांच्या सभेत सामील होऊ. इंद्रासह देवांना मारून, आम्ही असुर लोक सगळ्या लोकांचा उपभोग घेऊ.
अट्टालकेषु च तथा तिष्ठध्वं शस्त्रपाणयः दंशिता युद्धसज्जाश्च तिष्ठध्वं प्रोद्यतायुधाः
म्हणून, तुम्ही सर्वजण बुरुजांवर शस्त्र हातात घेऊन उभे राहा. लढाईसाठी तयार राहा, शस्त्रं उंचावून सावध रहा.