इत्युक्त्वा देवदेवेन देवा विद्धा इवेषुभिः अवापुर्महतीं चिन्तां कथं कार्यमिति ब्रुवन्
देवताधिपतीने असे सांगितल्यावर, देवता जणू काही बाणांनी घायाळ झाल्यासारखे, मोठ्या चिंतेत पडले आणि 'हे कसे करायचे?' असे म्हणू लागले.
महादेवस्य देवो ऽन्यः को नाम सदृशो भवेत् मुक्त्वा चक्रायुधं देवं सो ऽप्यस्येषुं समाश्रितः
महादेवासारखा दुसरा कोणता देव असू शकतो? चक्रधारी देवालाही वगळले, तरी तो देखील महादेवाच्या आश्रयाला गेला आहे.
धुरि युक्ता इवोक्षाणो घटन्त इव पर्वतैः निश्वसन्तः सुराः सर्वे कथमेतदिति ब्रुवन्
सर्व देवता जणू काही जड ओझ्याखाली जखडले गेलेले बैल, पर्वतांशी झुंज देत असल्यासारखे, खोल श्वास घेत म्हणू लागले, 'हे कसे साध्य करायचे?'
देवेष्वाह देवदेवो लोकनाथस्य धूर्गतान् अहं सारथिरित्युक्त्वा जग्राहाश्वांस्ततो ऽग्रजः
देवतांमध्ये, देवाधिदेवाने त्या लोकांना, जे लोकनाथाच्या ओझ्याने त्रस्त होते, सांगितले, 'मी सारथी होईन,' आणि मग ज्येष्ठाने घोडे हातात घेतले.
ततो देवैः सगन्धर्वैः सिंहनादो महान्कृतः प्रतोदहस्तं सम्प्रेक्ष्य ब्रह्माणं सूततां गतम्
मग देव आणि गंधर्वांसह मोठा सिंहगर्जना झाला, कारण त्यांनी ब्रह्माला चाबूक हातात घेऊन सारथ्य स्वीकारताना पाहिले.
भगवानपि विश्वेशो रथस्थे वै पितामहे सदृशः सूत इत्युक्त्वा चारुरोह रथं हरः
सर्व विश्वाचा स्वामी, भगवंत, पितामह रथावर बसलेला पाहून, त्याला योग्य सारथी म्हणत, हराने तो रथ चढला.
आरोहति रथं देवे ह्य् अश्वा हरभरातुराः जानुभिः पतिता भूमौ रजोग्रासश्च ग्रासितः
देव रथावर चढताच, हराच्या भाराने घोडे थकून गुडघ्यावर खाली पडले आणि धुळीचा मोठा ढग गिळला गेला.
देवो दृष्ट्वाथ वेदांस्तान् अभीरुग्रहयान् भयात् उज्जहार पितॄनार्तान् सुपुत्र इव दुःखितान्
देवाने भयाने थरथरणारे वेद पाहिले आणि त्याने दुःखी पितरांना जणू एखादा दुःखी पुत्र आपल्या आईवडिलांना वाचवतो तसे, वाचवले.
ततः सिंहरवो भूयो बभूव रथभैरवः जयशब्दश्च देवानां संबभूवार्णवोपमः
मग पुन्हा एकदा रथावरून सिंहगर्जना झाली आणि देवांचा जयजयकार समुद्रासारखा घुमू लागला.
तदोंकारमयं गृह्य प्रतोदं वरदः प्रभुः स्वयम्भूः प्रययौ वाहान् अनुमन्त्र्य यथाजवम्
वरदायक, स्वयंभू प्रभूने ओंकाराचा चाबूक घेतला आणि घोड्यांना त्यांच्या वेगानुसार हाक दिली.
ग्रसमाना इवाकाशं मुष्णन्त इव मेदिनीम् मुखेभ्यः ससृजुः श्वासान् उच्छ्वसन्त इवोरगाः
सर्प जणू आकाश गिळत आहेत, पृथ्वी ओरबाडत आहेत, असे त्यांच्या तोंडातून जोरात श्वास सोडू लागले.
स्वयम्भुवा चोद्यमानाश् चोदितेन कपर्दिना व्रजन्ति ते ऽश्वा जवनाः क्षयकाल इवानिलाः
स्वयंभू आणि कपर्दी यांनी हाक दिल्यावर, ते वेगवान घोडे जणू प्रलयकाळच्या वाऱ्यासारखे पुढे निघाले.
ध्वजोच्छ्रयविनिर्माणे ध्वजयष्टिमनुत्तमाम् आक्रम्य नन्दी वृषभस् तस्थौ तस्मिञ्छिवेच्छया
उंच ध्वज तयार झाल्यावर, नंदी वृषभाने शिवाच्या इच्छेने त्या उत्तम ध्वजदंडावर आपले स्थान घेतले.
भार्गवाङ्गिरसौ देवौ दण्डहस्तौ रविप्रभौ रथचक्रे तु रक्षेते रुद्रस्य प्रियकाङ्क्षिणौ
भृगु आणि अङ्गिरस हे तेजस्वी, काठी हातात घेऊन, रथाच्या चाकांची रक्षा करीत होते, रुद्राची कृपा मिळावी म्हणून.
शेषश्च भगवान्नागो ऽनन्तो ऽनन्तकरो ऽरिणाम् शरहस्तो रथं पाति शयनं ब्रह्मणस्तदा
शेष नावाचा पुण्यवान नाग, जो शत्रूंचा नाश करणारा आणि अनंत आहे, त्याने बाण हातात घेऊन त्या वेळी रथ आणि ब्रह्माचा पलंग यांचे रक्षण केले.
यमस्तूर्णं समास्थाय महिषं चातिदारुणम् द्रविणाधिपतिर्व्यालं सुराणामधिपो द्विपम्
यमाने वेगाने आपला भयंकर म्हैस चढवला; धनाचा अधिपतीने सर्पावर बसले; आणि देवांचा राजा आपल्या हत्तीवर आरूढ झाला.
मयूरं शतचन्द्रं च कूजन्तं किंनरं यथा गुह आस्थाय वरदो युगोपमरथं पितुः
वरदान देणारा गुह, शंभर चंद्रांसारखा चमकणारा आणि किंनरासारखा गाणारा मोरावर बसून, आपल्या वडिलांच्या रथावर योग्य जागी बसला.
नन्दीश्वरश्च भगवाञ् छूलमादाय दीप्तिमान् पृष्ठतश्चापि पार्श्वाभ्यां लोकस्य क्षयकृद्यथा
तेजस्वी आणि त्रिशूळ घेतलेला नंदीश्वर, मागे आणि दोन्ही बाजूंनी उभा राहिला, जणू जगाचा संहार करणारा आहे.
प्रमथाश्चाग्निवर्णाभाः साग्निज्वाला इवाचलाः अनुजग्मू रथं शार्वं नक्रा इव महार्णवम्
अग्निसारखे रंग असलेले आणि ज्वाळेसारखे स्थिर असलेले प्रमथगण, शर्वाच्या रथामागे मोठ्या समुद्रातील मगरांसारखे चालले.
भृगुर्भरद्वाजवसिष्ठगौतमाः क्रतुः पुलस्त्यः पुलहस्तपोधनाः मरीचिरत्रिर्भगवानथाङ्गिराः पराशरागस्त्यमुखा महर्षयः
भृगु, भरद्वाज, वसिष्ठ, गौतम, क्रतु, पुलस्त्य, पुलह, तपोधन, मरीचि, अत्रि, पुण्यवान अङ्गिरस, पराशर, अगस्त्य आणि इतर महर्षी तेथे उपस्थित होते.
हरमजितमजं प्रतुष्टुवुर् वचनविशेषैर् विचित्रभूषणैः रथस्त्रिपुरे सकाञ्चनाचलो व्रजति सपक्ष इवाद्रिरम्बरे
त्यांनी हर, अजिंक्य आणि अजन्मा, याचे विशेष शब्दांनी आणि सुंदर अलंकारांनी स्तुती केली; सोन्याने मढवलेला तो त्रिपुरातील रथ, आकाशात पंख असलेल्या पर्वतासारखा चालला.
मकरतिमितिमिङ्गिलावृतः प्रलय इवातिसमुद्धतो ऽर्णवः व्रजति रथवरो ऽतिभास्वरो ह्य् अशनिनिपातपयोदनिःस्वनः
मकर, तिमिंगिल आणि मोठ्या मास्यांनी वेढलेला, तो तेजस्वी रथ वीजेने वाजणाऱ्या मेघांच्या गजरासारखा, प्रलयकाळच्या उसळलेल्या समुद्रासारखा पुढे गेला.
पूज्यमाने रथे तस्मिंल् लोकैर्देवे रथे स्थिते प्रमथेषु नदत्सूग्रं प्रवदत्सु च साध्विति
त्या रथाची सर्व लोकांनी पूजा केली, देव त्यावर उभा असताना प्रमथगण जोरात गर्जना करत होते आणि लोक 'छान झाले!' असे म्हणत होते.
ईश्वरस्वरघोषेण नर्दमाने महावृषे जयत्सु विप्रेषु तथा गर्जत्सु तुरगेषु च
ईश्वराचा आवाज घुमत होता, मोठा वृषभ हंबरत होता, ब्राह्मण जिंकले होते आणि घोडे हिणहिणत होते, त्यामुळे सर्वत्र गडगडाट झाला.
रणाङ्गणात्समुत्पत्य देवर्षिर्नारदः प्रभुः कान्त्या चन्द्रोपमस्तूर्णं त्रिपुरं पुरमागतः
मग रणांगणातून देवर्षि नारद, चंद्रासारखा तेजस्वी, पटकन त्रिपुर या नगरीत पोहोचला.
औत्पातिकं तु दैत्यानां त्रिपुरे वर्तते ध्रुवम् नारदश्चात्र भगवान् प्रादुर्भूतस्तपोधनः
त्रिपुरातील दैत्यांमध्ये नक्कीच अपशकुन झाला आणि तिथेच पुण्यवान, तपस्वी नारद प्रकट झाला.
आगतं जलदाभासं समेताः सर्वदानवाः उत्तस्थुर्नारदं दृष्ट्वा अभिवादनवादिनः
मेघासारखे दिसणारे सर्व दानव एकत्र जमले होते; नारद आल्याचे पाहून, त्यांनी उठून आदराने त्याचे स्वागत केले.
तमर्घ्येण च पाद्येन मधुपर्केण चेश्वराः नारदं पूजयामासुर् ब्रह्माणमिव वासवः
राजांनी नारदाचे अर्घ्य, पाय धुण्यासाठी पाणी आणि मधाने बनवलेले पेय देऊन, जसे इंद्र ब्रह्माची पूजा करतो तशी त्याची पूजा केली.
तेषां स पूजां पूजार्हः प्रतिगृह्य तपोधनः नारदः सुखमासीनः काञ्चने परमासने
पूजेच्या योग्यतेने नारदाने ती पूजा स्वीकारली आणि तपस्वी असलेल्या नारदाने सुवर्णाच्या सुंदर आसनावर सुखाने बसला.
मयस्तु सुखमासीने नारदे नारदोद्भवे यथार्हं दानवैः सार्धम् आसीनो दानवाधिपः
नारद सुखाने बसला असताना, माया दानवांचा अधिपती, योग्य रीत्या दानवांसह बसला.