ततश्चाचम्य विधिवद् आलिखेत्पद्ममग्रतः अक्षताभिः सपुष्पाभिः सजलारुणचन्दनम् अर्घ्यं दद्यात्प्रयत्नेन सूर्यनामानि कीर्तयेत्
मग शास्त्राप्रमाणे पाणी पिऊन, समोर कमळ काढावे. अक्षता, फुले, पाणी आणि लाल चंदन यांसह काळजीपूर्वक अर्घ्य द्यावे आणि सूर्याची नावे म्हणावीत.
नमस्ते विष्णुरूपाय नमो विष्णुमुखाय वै सहस्ररश्मये नित्यं नमस्ते सर्वतेजसे
विष्णुरूप असलेल्या तुला नमस्कार, विष्णुमुख असलेल्या तुला नमस्कार, हजार किरण असलेल्या, नेहमीच तेजस्वी असलेल्या तुला नमस्कार.
नमस्ते शिव सर्वेश नमस्ते सर्ववत्सल जगत्स्वामिन्नमस्ते ऽस्तु दिव्यचन्दनभूषित
शिव, सर्वांचा स्वामी, सर्वांवर प्रेम करणारा, जगाचा अधिपती, दिव्य चंदनाने सुशोभित झालेला — तुला नमस्कार.
पद्मासन नमस्ते ऽस्तु कुण्डलाङ्गदभूषित नमस्ते सर्वलोकेश जगत्सर्वं विबोधसे
कमळावर बसलेला, कुंडल आणि अंगद घातलेला, सर्व लोकांचा स्वामी, संपूर्ण जगाला जागृत करणारा — तुला नमस्कार.
सुकृतं दुष्कृतं चैव सर्वं पश्यसि सर्वग सत्यदेव नमस्ते ऽस्तु प्रसीद मम भास्कर
सर्व चांगले आणि वाईट कर्म तू पाहतोस, सर्वत्र असलेला, सत्यस्वरूप देव, तुला नमस्कार असो; कृपया माझ्यावर प्रसन्न हो, भास्कर.
दिवाकर नमस्ते ऽस्तु प्रभाकर नमो ऽस्तु ते एवं सूर्यं नमस्कृत्य त्रिः कृत्वाथ प्रदक्षिणम् द्विजं गां काञ्चनं स्पृष्ट्वा ततो विष्णुगृहं व्रजेत्
दिवाकर, तुला नमस्कार असो; प्रभाकर, तुला नमस्कार असो. अशा प्रकारे सूर्याला तीनदा नमस्कार करून प्रदक्षिणा घालावी, मग ब्राह्मण, गाय आणि सोने यांना स्पर्श करून, नंतर विष्णूच्या मंदिरात जावे.
अतः परं प्रवक्ष्यामि प्रयागस्योपवर्णनम् मार्कण्डेयेन कथितं यत्पुरा पाण्डुसूनवे
आता मी प्रयागाचे वर्णन सांगतो, जे म arkंडेय ऋषींनी पूर्वी पांडुपुत्राला सांगितले होते.
भारते तु यदा वृत्ते प्राप्तराज्ये पृथासुते एतस्मिन्नन्तरे राजा कुन्तीपुत्रो युधिष्ठिरः
भारतामधील घटना घडून गेल्यावर आणि पृथेचा पुत्र राज्यावर आलेला असताना, त्या वेळी कुंतीपुत्र युधिष्ठिर राजा होता.
भ्रातृशोकेन संतप्तश् चिन्तयन्स पुनः पुनः आसीत्सुयोधनो राजा एकादशचमूपतिः
भावांच्या दुःखाने व्याकुळ होऊन, पुन्हा पुन्हा विचार करत, राजा सुयोधन, जो अकरा सैन्यांचा प्रमुख होता, त्याच्यासोबत बसला होता.
अस्मान्संताप्य बहुशः सर्वे ते निधनं गताः वासुदेवं समाश्रित्य पञ्च शेषास्तु पाण्डवाः
आपल्याला खूप त्रास देणारे ते सर्व आता संपले; वासुदेवावर विश्वास ठेवून फक्त पाच पांडव उरले आहेत.
हत्वा भीष्मं च द्रोणं च कर्णं चैव महाबलम् दुर्योधनं च राजानं पुत्रभ्रातृसमन्वितम्
भीष्म, द्रोण, बलवान कर्ण आणि पुत्र-भाऊंसह राजा दुर्योधन यांचा वध केला आहे.
राजानो निहताः सर्वे ये चान्ये शूरमानिनः किं नो राज्येन गोविन्द किं भोगैर्जीवितेन वा
सर्व राजे आणि स्वतःला शूर समजणारे इतरही मारले गेले; गोविंदा, आपल्याला या राज्याचा, भोगांचा किंवा जिवनाचाही काय उपयोग?
धिक् कष्टमिति संचित्य राजा वैक्लव्यभागतः निर्विचेष्टो निरुत्साहः किंचित् तिष्ठत्यधोमुखः
‘हाय, किती दुःखद!’ असे मनात येऊन, राजा दुःखाने भरून गेला, तो काहीच हालचाल न करता, निरुत्साही, थोडा वेळ मान खाली घालून उभा राहिला.
लब्धसंज्ञो यदा राजा चिन्तयन्स पुनः पुनः कतरो विनियोगो वा नियमं तीर्थमेव च
राजा शुद्धीवर आल्यावर, पुन्हा पुन्हा विचार करत होता — कोणता व्रत घ्यावा किंवा कोणते तीर्थयात्रा करावी हे तो ठरवत होता.
येनाहं शीघ्रम् आमुञ्चे महापातकिकिल्बिषात् यत्र स्थित्वा नरो याति विष्णुलोकमनुत्तमम्
ज्यामुळे मी मोठ्या पापाच्या डागातून लवकर सुटू शकेन, आणि जिथे राहिल्यावर माणूस विष्णूचं श्रेष्ठ स्थान मिळवतो.
कथं पृच्छामि वै कृष्णं येनेदं कारितो ऽस्म्यहम् धृतराष्ट्रं कथं पृच्छे यस्य पुत्रशतं हतम्
मी कृष्णाला कसं विचारू, ज्याच्यामुळे मी हे केलं? आणि धृतराष्ट्राला कसं विचारू, ज्याचे शंभर मुलं मारली गेली?
व्यासं कथमहं पृच्छे यस्य गोत्रक्षयः कृतः एवं वैक्लव्यमापन्नो धर्मराजो युधिष्ठिरः रुदन्ति पाण्डवाः सर्वे भ्रातृशोकपरिप्लुताः
मी व्यासांना कसं विचारू, ज्याचं घराणं संपलं? असं दुःखात बुडालेला धर्मराज युधिष्ठिर रडत होता, आणि सर्व पांडव भावाच्या दुःखाने भरून रडत होते.
ये च तत्र महात्मानः समेताः पाण्डवाः स्मृताः कुन्ती च द्रौपदी चैव ये च तत्र समागताः भूमौ निपतिताः सर्वे रुदन्तस्तु समन्ततः
तेथे एकत्र आलेले ते महान लोक—पांडव, कुंती, द्रौपदी आणि इतर सर्व—मातीवर पडले होते आणि सगळीकडे रडत होते.
वाराणस्यां मार्कण्डेयस् तेन ज्ञातो युधिष्ठिरः यथा वैक्लव्यमापन्नो रुदमानस्तु दुःखितः
वाराणसीमध्ये मार्कंडेय युधिष्ठिराला परिचित होता, जो दुःखाने भरून रडत होता.
अचिरेणैव कालेन मार्कण्डेयो महातपाः सम्प्राप्तो हास्तिनपुरं राजद्वारे ह्यतिष्ठत
अगदी थोड्या वेळात मोठ्या तपस्वी मार्कंडेय हस्तिनापुरात आला आणि राजवाड्याच्या दाराशी उभा राहिला.
द्वारपालो ऽपि तं दृष्ट्वा राज्ञः कथितवान्द्रुतम् त्वां द्रष्टुकामो मार्कण्डेयो द्वारि तिष्ठत्यसौ मुनिः त्वरितो धर्मपुत्रस्तु द्वारमागादतः परम्
दरवाजावरच्या रक्षकाने त्याला पाहून लगेच राजाला सांगितलं, 'मार्कंडेय तुला भेटायला आला आहे, तो ऋषी दाराशी उभा आहे.' मग धर्मपुत्र युधिष्ठिर घाईने दाराकडे गेला.
स्वागतं ते महाभाग स्वागतं ते महामुने अद्य मे सफलं जन्म अद्य मे तारितं कुलम्
स्वागत आहे, महाभाग! स्वागत आहे, महामुने! आज माझं जन्म फळ पावलं; आज माझं घराणं तारलं गेलं.
अद्य मे पितरस्तुष्टास् त्वयि दृष्टे महामुने अद्याहं पूतदेहो ऽस्मि यत्त्वया सह दर्शनम्
आज माझे पितर तृप्त झाले, कारण त्यांनी तुला पाहिलं, महामुने. आज मी शुद्ध झालो, कारण तुझं दर्शन मला मिळालं.
सिंहासने समास्थाप्य पादशौचार्चनादिभिः युधिष्ठिरो महात्मा वै पूजयामास तं मुनिम्
महात्मा युधिष्ठिराने त्या ऋषीला सिंहासनावर बसवलं आणि पाय धुणं व इतर विधींनी त्याची पूजा केली.
ततः स तुष्टो मार्कण्डः पूजितश्चाह तं नृपम् आख्याहि त्वरितं राजन् किमर्थं रुदितं त्वया केन वा विक्लवीभूतः का बाधा ते किमप्रियम्
तेव्हा संतुष्ट झालेल्या मार्कंडेयने पूजेनंतर राजाला विचारलं, 'राजा, लवकर सांग, तू का रडतोस, कोणत्या कारणाने दुःखी झालास, तुला काय त्रास आहे, काय अप्रिय घडलं?'
अस्माकं चैव यद्वृत्तं राज्यस्यार्थे महामुने एतत्सर्वं विदित्वा तु चिन्तावशमुपागतः
महामुने, आमच्यावर राज्यासाठी जे काही घडलं, ते सगळं समजून मी चिंता घेऊन बसलो आहे.
शृणु राजन्महाबाहो क्षत्रधर्मव्यवस्थितम् नैव दृष्टं रणे पापं युध्यमानस्य धीमतः
राजा, बलवान बाहू असलेल्या, क्षत्रिय धर्माचं नियम ऐक. युद्धात लढणाऱ्या शहाण्या माणसाला पाप लागत नाही.
किं पुना राजधर्मेण क्षत्रियस्य विशेषतः तदेवं हृदयं कृत्वा तस्मात्पापं न चिन्तयेत्
मग राजाच्या धर्मात, विशेषतः क्षत्रियासाठी, काय बोलावं? म्हणून मन मजबूत ठेव आणि पापाची चिंता करू नकोस.
ततो युधिष्ठिरो राजा प्रणम्य शिरसा मुनिम् पप्रच्छ विनयोपेतः सर्वपातकनाशनम्
मग राजा युधिष्ठिराने मुनिला वाकून नमस्कार केला आणि नम्रतेने सर्व पाप नष्ट कसं होतं हे विचारलं.
पृच्छामि त्वां महाप्राज्ञ नित्यं त्रैलोक्यदर्शिनम् कथय त्वं समासेन येन मुच्येत किल्बिषात्
महाज्ञानी, तीनही लोकांचा नेहमी अनुभव असणाऱ्या, मी तुला विचारतो—कृपया संक्षिप्त सांग, ज्यामुळे पापातून मुक्त होता येईल.