अतः परं प्रवक्ष्यामि रौप्याचलमनुत्तमम् यत्प्रदानान्नरो याति सोमलोकमनुत्तमम्
आता मी उत्तम रुप्याचा पर्वत सांगतो, ज्याचे दान केल्याने मनुष्याला सोमलोक मिळतो.
दशभिः पलसाहस्रैर् उत्तमो रजताचलः पञ्चभिर्मध्यमः प्रोक्तस् तदर्धेनाधमः स्मृतः
दहा हजार पळांचे जे रुप्याचे पर्वत असतो तो श्रेष्ठ, पाच हजारांचा मध्यम आणि त्याच्या अर्ध्याचा नीच मानला जातो.
अशक्तो विंशतेरूर्ध्वं कारयेच्छक्तितस्तदा विष्कम्भपर्वतांस्तद्वत् तुरीयांशेन कल्पयेत्
कोणाला वीसपेक्षा जास्त करणे शक्य नसेल तर आपल्या शक्तीनुसार करावे. तसेच आडवे पर्वत चौथ्या भागाने करावेत.
पूर्ववद्राजतान्कुर्वन् मन्दरादीन्विधानतः कलधौतमयांस्तद्वल् लोकेशानर्चयेद्बुधः
पूर्वीप्रमाणेच रुप्याचे पर्वत, आणि मंदरादी नियमाने घडवून, बुध्दिमानाने कलधौत पात्रांनी लोकपालांची पूजा करावी.
ब्रह्मविष्ण्वर्कवान्कार्यो नितम्बो ऽत्र हिरण्मयः राजतं स्याद्यदन्येषां सर्वं तदिह काञ्चनम्
ब्रह्मा, विष्णु आणि अर्क यांची मूर्ती करावी, आणि इथे पाया सोन्याचा असावा. इतर सर्वांसाठी रुप्याचे, आणि इथले सर्व सोन्याचे असावे.
शेषं तु पूर्ववत्कुर्याद् धोमजागरणादिकम् दद्यात्ततः प्रभाते तु गुरवे रौप्यपर्वतम्
इतर सर्व पूर्वीप्रमाणे, होम, जागरण वगैरे करावे. त्यानंतर सकाळी गुरुजींना रुप्याचा पर्वत द्यावा.
विष्कम्भशैलानृत्विग्भ्यः पूज्यवस्त्रविभूषणैः इमं मन्त्रं पठन्दद्याद् दर्भपाणिर्विमत्सरः
आडवे पर्वत ऋत्विजांना पूजा, वस्त्र आणि दागिन्यांसह द्यावेत. दर्भ हातात धरून, द्वेषरहितपणे हा मंत्र म्हणत द्यावा.
पितॄणां वल्लभो यस्माद् धरीन्द्राणां शिवस्य च पाहि राजत तस्मात्त्वं शोकसंसारसागरात्
कारण तू पितरांना, पृथ्वीच्या अधिपतींना आणि शिवालाही प्रिय आहेस. म्हणून हे रुप्य पर्वता, आम्हाला दुःख आणि जन्ममरणाच्या सागरातून वाचव.
इत्थं निवेद्य यो दद्याद् रजताचलमुत्तमम् गवामयुतदानस्य फलं प्राप्नोति मानवः
अशा प्रकारे सांगून जो मनुष्य उत्तम चांदीचा डोंगर अर्पण करतो, त्याला दहा हजार गायी दान केल्याचं फळ मिळतं.
सोमलोके स गन्धर्वैः किंनराप्सरसां गणैः पूज्यमानो वसेद्विद्वान् यावदाभूतसंप्लवम्
सोमलोकात तो ज्ञानी मनुष्य गंधर्व, किन्नर आणि अप्सरा यांच्या समूहांनी सन्मानित होत, सृष्टीच्या अंतापर्यंत वास करतो.
अथातः सम्प्रवक्ष्यामि शर्कराशैलमुत्तमम् यस्य प्रदानाद्विष्ण्वर्करुद्रास्तुष्यन्ति सर्वदा
आता मी उत्तम साखरेचा डोंगर कसा करावा हे सांगतो; ज्याच्या दानाने विष्णु, सूर्य आणि रुद्र नेहमी प्रसन्न होतात.
अष्टाभिः शर्कराभारैर् उत्तमः स्यान्महाचलः चतुर्भिर्मध्यमः प्रोक्तो भाराभ्यामधमः स्मृतः
आठ ओझ्यांची साखर घेतली तर तो डोंगर श्रेष्ठ मानला जातो; चार ओझ्यांचा मध्यम, आणि दोन ओझ्यांचा कनिष्ठ समजला जातो.
भारेण वार्धभारेण कुर्याद्यः स्वल्पवित्तवान् विष्कम्भपर्वतान्कुर्यात् तुरीयांशेन मानवः
ज्याच्याकडे कमी संपत्ती आहे, त्याने अर्ध्या किंवा चतुर्थांश ओझ्याचा डोंगर करावा; माणसाने चतुर्थांश भाग घेऊन असे डोंगर घालावेत.
धान्यपर्वतवत्सर्वम् आसाद्यामरसंयुतम् मेरोरुपरि तद्वच्च स्थाप्यं हेमतरुत्रयम्
जसं धान्याच्या डोंगरात सर्व काही अमृतासह एकत्र केलं जातं, तसंच मेरूच्या शिखरावर तीन सोन्याची झाडं ठेवावीत.
मन्दारः पारिजातश्च तृतीयः कल्पपादपः एतद्वृक्षत्रयं मूर्ध्नि सर्वेष्वपि नियोजयेत्
मंदार, पारिजात आणि तिसरं कल्पवृक्ष—ही तीन झाडं प्रत्येक डोंगराच्या टोकावर ठेवावीत.
हरिचन्दनसंतानौ पूर्वपश्चिमभागयोः निवेश्यौ सर्वशैलेषु विशेषाच्छर्कराचले
पूर्व आणि पश्चिम बाजूला प्रत्येकी एक हळदीचंदनाचं झाड सर्व डोंगरांवर, विशेषतः साखरेच्या डोंगरावर लावावं.
मन्दरे कामदेवस्तु प्रत्यग्वक्त्रः सदा भवेत् गन्धमादनशृङ्गे तु धनदः स्यादुदङ्मुखः
मंदार डोंगरावर कामदेव नेहमी पश्चिमेकडे तोंड करून असावा; गंधमादन शिखरावर कुबेर उत्तर दिशेला तोंड करून असावा.
प्राङ्मुखो वेदमूर्तिस्तु हंसः स्याद्विपुलाचले हैमी सुपार्श्वे सुरभिर् दक्षिणाभिमुखी भवेत्
मोठ्या डोंगरावर वेदस्वरूप हंस पूर्वेकडे तोंड करून असावा; सोन्याच्या बाजूला सुरभी दक्षिणेकडे तोंड करून असावी.
धान्यपर्वतवत्सर्वम् आवाहनविधानकम् कृत्वा तु गुरवे दद्यान् मध्यमं पर्वतोत्तमम् ऋत्विग्भ्यश् चतुरः शैलान् इमान्मन्त्रानुदीरयन्
धान्याच्या डोंगरासारखी सर्व आवाहनाची विधी करून, मग मध्यम डोंगर गुरूंना द्यावा आणि चार डोंगर ऋत्विजांना मंत्र उच्चारून द्यावेत.
सौभाग्यामृतसारो ऽयं पर्वतः शर्करायुतः तस्मादानन्दकारी त्वं भव शैलेन्द्र सर्वदा
साखरेने भरलेला हा डोंगर म्हणजे सौभाग्याचं अमृत आहे; म्हणून, हे पर्वतराज, तू नेहमी आनंद देणारा हो.
अमृतं पिबतां ये तु निपेतुर्भुवि शीकराः देवानां तत्समुत्थस्त्वं पाहि नः शर्कराचल
देवतांनी अमृत पिताना जे थेंब पृथ्वीवर पडले, त्यातून तू निर्माण झाला आहेस, हे साखरेच्या डोंगर, आम्हांला रक्षण कर.
मनोभवधनुर्मध्याद् उद्भूता शर्करा यतः तन्मयो ऽसि महाशैल पाहि संसारसागरात्
कामदेवाच्या धनुष्याच्या मध्यातून साखर उत्पन्न झाली म्हणून, तू त्याचाच भाग आहेस, हे महाडोंगर, आम्हांला संसारसागरातून वाचव.
यो दद्याच्छर्कराशैलम् अनेन विधिना नरः सर्वपापैर् विनिर्मुक्तः स याति परमं पदम्
जो मनुष्य या पद्धतीने साखरेचा डोंगर दान करतो, तो सर्व पापांपासून मुक्त होऊन परमपदाला पोहोचतो.
चन्द्रतारार्कसंकाशम् अधिरुह्यानुजीविभिः सहैव यानमातिष्ठेत् तत्र विष्णुप्रचोदितः
चंद्र, तारे आणि सूर्यासारख्या तेजस्वी वाहनावर बसून, आपल्या सर्व अनुयायांसह, तो विष्णूच्या प्रेरणेने तिथे जातो.
ततः कल्पशतान्ते तु सप्तद्वीपाधिपो भवेत् आयुरारोग्यसम्पन्नो यावज्जन्मार्बुदत्रयम्
शंभर कल्पांच्या शेवटी, तो सात द्वीपांचा राजा होतो, दीर्घायुष्य आणि आरोग्य मिळवतो, आणि तीन हजार जन्मांपर्यंत हे फळ मिळतं.
भोजनं शक्तितः कुर्यात् सर्वशैलेष्वमत्सरः सर्वत्राक्षारलवणम् अश्नीयात्तदनुज्ञया पर्वतोपस्करान्सर्वान् प्रापयेद्ब्राह्मणालयम्
सर्व डोंगरांवर, कोणतीही स्पर्धा न ठेवता, आपल्या सामर्थ्यानुसार जेवण द्यावं; सर्वत्र, त्यांची परवानगी घेऊन मीठ आणि क्षार खावं, आणि सर्व पर्वतसंबंधी दान ब्राह्मणांच्या घरी द्यावं.
आसीत्पुरा बृहत्कल्पे धर्ममूर्तिर्जनाधिपः सुहृच्छक्रस्य निहता येन दैत्याः सहस्रशः
पूर्वी ब्रहद्कालात एक धर्मशील राजा होता, जो इंद्राचा मित्र होता आणि ज्याने हजारो दैत्यांचा पराभव केला.
सोमसूर्यादयो यस्य तेजसा विगतप्रभाः भवन्ति शतशो येन शत्रवश्चापराजिताः यथेच्छारूपधारी च मनुष्यो ऽप्यपराजितः
ज्याच्या तेजामुळे चंद्र, सूर्य आणि इतरांची प्रभा फिकी पडते; ज्याने शेकडो अजिंक्य शत्रूंना जिंकले; आणि जो माणूस असूनही हवे तसे रूप धारण करतो आणि कधीही हरत नाही.
तस्य भानुमती नाम भार्या त्रैलोक्यसुन्दरी लक्ष्मीवद् दिव्यरूपेण निर्जितामरसुन्दरी
त्याची पत्नी भानुमती नावाची, ती त्रिलोकातील सर्वात सुंदर होती, लक्ष्मीप्रमाणे दिव्य रूपाची आणि देवांगनांनाही हरवणारी होती.
राज्ञस्तस्याग्र्यमहिषी प्राणेभ्यो ऽपि गरीयसी दशनारीसहस्राणां मध्ये श्रीरिव राजते
ती त्या राजाची मुख्य राणी होती, प्राणाहूनही प्रिय, आणि दहा हजार स्त्रियांच्या मध्ये श्रीसारखी तेजस्वी दिसत असे.