विलिखेन्न नखैर्भूमिं नाङ्गारेण न भस्मना न शयालुः सदा तिष्ठेद् व्यायामं च विवर्जयेत्
नखांनी, कोळशाने किंवा राखेने जमिनीवर खरवडू नये. नेहमीच आडवे पडू नये आणि जास्त व्यायामही करू नये.
न तुषाङ्गारभस्मास्थिकपालेषु समाविशेत् वर्जयेत्कलहं लोकैर् गात्रभङ्गं तथैव च
तुष, कोळसा, राख, हाडं किंवा मडक्यांमध्ये जिथे आहेत तिथे जाऊ नये. लोकांशी भांडण आणि शरीराला इजा होईल असं टाळावं.
न मुक्तकेशा तिष्ठेत नाशुचिः स्यात्कदाचन न शयीतोत्तरशिरा न चापरशिराः क्वचित्
सैल केसांनी उभं राहू नये, कधीही अपवित्र राहू नये. डोकं उत्तर किंवा दक्षिण दिशेला करून झोपू नये.
न वस्त्रहीना नोद्विग्ना न चार्द्रचरणा सती नामङ्गल्यां वदेद्वाचं न च हास्याधिका भवेत्
कपडे न घालता, घाबरून किंवा ओल्या पायांनी राहू नये. अशुभ बोलू नये आणि फार हसावंही नये.
कुर्यात्तु गुरुशुश्रूषां नित्यं माङ्गल्यतत्परा सर्वौषधीभिः कोष्णेन वारिणा स्नानमाचरेत्
नेहमी गुरूची सेवा करावी, शुभ गोष्टींमध्ये लक्ष द्यावं आणि सर्व औषधी टाकून कोमट पाण्याने स्नान करावं.
कृतरक्षा सुभूषा च वास्तुपूजनतत्परा तिष्ठेत्प्रसन्नवदना भर्तुः प्रियहिते रता
रक्षणाची पूजा करून, सुंदर अलंकार घालून, घराची पूजा करायला तत्पर राहावं. चेहऱ्यावर आनंद ठेवावा आणि पतीच्या आनंदासाठी व हितासाठी मन लावावं.
दानशीला तृतीयायां पार्वण्यं नक्तमाचरेत् इतिवृत्ता भवेन्नारी विशेषेण तु गर्भिणी
तिसऱ्या दिवशी आणि सणाच्या दिवशी उपवास करावा. विशेषतः गर्भवती असताना स्त्रीने असं वागावं.
यस्तु तस्या भवेत्पुत्रः शीलायुर्वृद्धिसंयुतः अन्यथा गर्भपतनम् अवाप्नोति न संशयः
अशा स्त्रीला जो पुत्र होईल तो सद्गुणी, दीर्घायुषी आणि वाढणारा असेल; अन्यथा गर्भपात होईल, यात शंका नाही.
तस्मात्त्वमनया वृत्त्या गर्भे ऽस्मिन्यत्नमाचर स्वस्त्यस्तु ते गमिष्यामि तथेत्युक्तस्तया पुनः
म्हणून या गर्भधारणेत तू असं वागावं आणि काळजीपूर्वक सर्व नियम पाळावेत. तुझं कल्याण होवो. मी आता जाते, असं तिला पुन्हा सांगितलं.
पश्यतां सर्वभूतानां तत्रैवान्तरधीयत ततः सा कश्यपोक्तेन विधिना समतिष्ठत
सर्व जीवांच्या समोर ती तिथेच अदृश्य झाली. मग तिने कश्यपांनी सांगितलेल्या पद्धतीने सर्व नियम पाळले.
अथ भीतस्तथेन्द्रो ऽपि दितेः पार्श्वमुपागमत् विहाय देवसदनं तच्छुश्रूषुरवस्थितः
मग इंद्र घाबरून, देवांचे घर सोडून, दितीच्या जवळ गेला आणि तिची सेवा करू लागला.
दितेश्छिद्रान्तरप्रेप्सुर् अभवत्पाकशासनः विनीतो ऽभवद् अव्यग्रः प्रशान्तवदनो बहिः
दितीमध्ये काही चूक सापडते का हे पाहण्यासाठी देवांचा राजा नम्र, शांत आणि बाहेरून स्थिर दिसत राहिला.
अजानन्किल तत्कार्यम् आत्मनः शुभमाचरन् ततो वर्षशतान्ते सा न्यूने तु दिवसैस् त्रिभिः
आपलं काम काय आहे हे न कळता तो सत्कर्म करत राहिला. शंभर वर्षं संपली आणि फक्त तीन दिवस उरले.
मेने कृतार्थमात्मानं प्रीत्या विस्मितमानसा अकृत्वा पादयोः शौचं प्रसुप्ता मुक्तमूर्धजा
ती स्वतःला यशस्वी समजू लागली, मन आनंदी आणि आश्चर्यचकित झालं. पाय धुतले नाहीत, केस मोकळे ठेवून ती झोपली.
निद्राभरसमाक्रान्ता दिवापरशिराः क्वचित् ततस्तदन्तरं लब्ध्वा प्रविष्टस्तु शचीपतिः
झोपेच्या झटक्याने ती दिवसा डोकं दक्षिणेला करून झोपली. तेव्हा संधी मिळताच शचीपती तिथे गेला.
वज्रेण सप्तधा चक्रे तं गर्भं त्रिदशाधिपः ततः सप्तैव ते जाताः कुमाराः सूर्यवर्चसः
देवताधिपतीने वज्राने त्या गर्भाचे सात भाग केले. मग सूर्यासारखा तेजस्वी सात कुमार जन्मले.
रुदन्तः सप्त ते बाला निषिद्धा गिरिदारिणा भूयो ऽपि रुदतश्चैतान् एकैकं सप्तधा हरिः
ते सातही मुलं रडत होती, तेव्हा पर्वतावर राहणाऱ्याने त्यांना थांबवले. पण ते पुन्हा पुन्हा रडू लागली, म्हणून हरिने प्रत्येक मुलाचे सात तुकडे केले.
चिछेद वृत्रहन्ता वै पुनस्तदुदरे स्थितः एवमेकोनपञ्चाशद् भूत्वा ते रुरुदुर्भृशम्
वृत्राचा वध करणाऱ्याने, ती मुलं अजून पोटात असतानाच, पुन्हा त्यांना तुकडे केले. अशा रीतीने एकूण एकोणपन्नास झाली आणि ती जोरजोरात रडू लागली.
इन्द्रो निवारयामास मां रोदिष्ट पुनः पुनः ततः स चिन्तयामास किमेतदिति वृत्रहा
इंद्राने त्यांना वारंवार समजावले, 'पुन्हा पुन्हा रडू नका.' मग वृत्राचा वध करणारा विचार करू लागला, 'हे काय घडते आहे?'
धर्मस्य कस्य माहात्म्यात् पुनः संजीवितास्त्वमी विदित्वा ध्यानयोगेन मदनद्वादशीफलम्
‘धर्माच्या कोणत्या सामर्थ्यामुळे ही मुलं पुन्हा जिवंत झाली?’ असे त्याने मनात विचारले. ध्यानधारणेने त्याला मदनद्वादशी व्रताचे फळ कळले.
नूनम् एतत् परिणतम् अधुना कृष्णपूजनात् वज्रेणापि हताः सन्तो न विनाशम् अवाप्नुयुः
‘हे सर्व कृष्णाची पूजा केल्यामुळे घडले आहे यात शंका नाही; वज्राने मारले तरीही ही मुलं नष्ट होत नाहीत.’
एको ऽप्यनेकतामाप यस्मादुदरगो ऽप्यलम् अवध्या नूनमेते वै तस्माद्देवा भवन्त्विति
‘एकच मूल पोटात असतानाही अनेक झाले, म्हणजे ही मुलं खरंच मारता येणार नाहीत. म्हणून ही सर्व देव होतील.’
यस्मान्मा रुदतेत्युक्ता रुदन्तो गर्भसंस्थिताः मरुतो नाम ते नाम्ना भवन्तु मखभागिनः
‘जेव्हा त्यांना ‘‘रडू नका’’ असं सांगितलं, तरीही ती पोटात रडत राहिली, म्हणून त्यांना ‘‘मरुत’’ असं नाव द्या आणि यज्ञातील भाग मिळू द्या.’
ततः प्रसाद्य देवेशः क्षमस्वेति दितिं पुनः अर्थशास्त्रं समास्थाय मयैतद् दुष्कृतं कृतम्
मग देवांचा स्वामी प्रसन्न झाल्यावर, दितीने पुन्हा विनंती केली, 'माफ करा; राजकारणाचे नियम पाळून मी हे चुकीचे कृत्य केले.'
कृत्वा मरुद्गणं देवैः समानममराधिपः दितिं विमानमारोप्य ससुतामनयद्दिवम्
मरुतांचा समूह देवांसारखा केल्यावर, अमरांचा स्वामी दितीला आणि तिच्या मुलांना विमानात बसवून स्वर्गात घेऊन गेला.
यज्ञभागभुजो जाता मरुतस्ते ततो द्विजाः न जग्मुरैक्यमसुरैर् अतस्ते सुरवल्लभाः
मग, द्विजांनो, मरुतांना यज्ञातील भाग मिळू लागला; ते असुरांमध्ये गेले नाहीत, म्हणून ते देवांना प्रिय झाले.
आदिसर्गश्च यः सूत कथितो विस्तरेण तु प्रतिसर्गश्च ये येषाम् अधिपास् तान्वदस्व नः
सूताजी, तुम्ही आदिसृष्टी सविस्तर सांगितली आहे; आता आम्हाला प्रतिसृष्टी आणि त्या-त्या विभागांचे अधिपती कोण होते ते सांगा.
यदाभिषिक्तः सकलाधिराज्ये पृथुर्धरित्र्यामधिपो बभूव तदौषधीनामधिपं चकार यज्ञव्रतानां तपसां च चन्द्रम्
जेव्हा पृथु सर्व भूमीचा राजा झाला, तेव्हा त्याने चंद्राला औषधी, यज्ञ, आणि तप यांचा स्वामी नेमले.
नक्षत्रताराद्विजवृक्षगुल्मलतावितानस्य च रुक्मगर्भः अपामधीशं वरुणं धनानां राज्ञां प्रभुं वैश्रवणं च तद्वत्
त्याने सुवर्णगर्भ सूर्याला नक्षत्र, तारे, ब्राह्मण, झाडे, वेल, आणि लतांचा स्वामी केले; वरुणाला पाण्यांचा, आणि वैश्रवणाला धनाचा व राजांचा स्वामी केले.
विष्णुं रवीणामधिपं वसूनाम् अग्निं च लोकाधिपतिश्चकार प्रजापतीनामधिपं च दक्षं चकार शक्रं मरुतामधीशम्
त्याने विष्णूला सूर्यांचा, अग्नीला वसूंना, दक्षाला प्रजापतींचा, आणि शक्राला मरुतांचा स्वामी नेमले.