वसवे चैव साध्याय रुद्रादित्यसुराय च विषाय मारुतायैव तुभ्यं देवात्मने नमः
वसु, साध्य, रुद्र, आदित्य, असुर, विष, मरुत — देवस्वरूप तुम्हाला नमस्कार.
अग्नीषोमविधिज्ञाय पशुमन्त्रौषधाय च स्वयम्भुवे ह्य् अजायैव अपूर्वप्रथमाय च प्रजानां पतये चैव तुभ्यं ब्रह्मात्मने नमः
अग्नी-सोम विधी जाणणारा, पशूंचा, औषधींचा स्वामी, स्वयंभू, अजन्मा, अद्वितीय पहिला, प्रजांचा स्वामी, ब्रह्मस्वरूप — अशा तुम्हाला नमस्कार.
आत्मेशायात्मवश्याय सर्वेशातिशयाय च सर्वभूताङ्गभूताय तुभ्यं भूतात्मने नमः
स्वतःचा स्वामी, स्वतःच्या इच्छेने वागणारा, सर्वांचा श्रेष्ठ, सर्व प्राण्यांच्या अंगात असणारा, सर्व प्राण्यांचा आत्मा असलेल्या तुला माझा नमस्कार.
निर्गुणाय गुणज्ञाय व्याकृतायामृताय च निरुपाख्याय मित्राय तुभ्यं सांख्यात्मने नमः
गुणरहित, गुणांना जाणणारा, प्रकट आणि अमर, वर्णन करता न येणारा, मित्र, सांख्याचा आत्मा असलेल्या तुला माझा नमस्कार.
पृथिव्यै चान्तरिक्षाय दिव्याय च महाय च जनस्तपाय सत्याय तुभ्यं लोकात्मने नमः
पृथ्वी, आकाश, स्वर्ग, महान, जन, तप आणि सत्य या सर्व लोकांचा आत्मा असलेल्या तुला माझा नमस्कार.
अव्यक्ताय च महते भूतादेरिन्द्रियाय च आत्मज्ञाय विशेषाय तुभ्यं सर्वात्मने नमः
अव्यक्त आणि महान, सर्व भूतांचा आणि इंद्रियांचा मूळ, स्वतःला ओळखणारा आणि वेगळा, सर्वांचा आत्मा असलेल्या तुला माझा नमस्कार.
नित्याय चात्मलिङ्गाय सूक्ष्मायैवेतराय च बुद्धाय विभवे चैव तुभ्यं मोक्षात्मने नमः
शाश्वत, आत्म्याचे लक्षण असलेला, सूक्ष्म आणि वेगळा, बुद्धी आणि सामर्थ्य असलेला, मुक्तीचा आत्मा असलेल्या तुला माझा नमस्कार.
नमस्ते त्रिषु लोकेषु नमस्ते परतस् त्रिषु सत्यान्तेषु महाद्येषु चतुर्षु च नमो ऽस्तु ते
तीनही लोकांत तुला नमस्कार, त्या तिन्हीच्या पलीकडे तुला नमस्कार, सत्याच्या शेवटी, महानांमध्ये आणि त्या चौघांमध्ये तुला नमस्कार असो.
नमः स्तोत्रे मया ह्य् अस्मिन् यदि न व्याहृतं भवेत् मद्भक्त इति ब्रह्मण्य तत्सर्वं क्षन्तुमर्हसि
या स्तोत्राला नमस्कार; या स्तुतित मी काही बोलायचे राहिले असेल, भक्तांचा आधार असलेल्या ब्रह्मन्, ते सर्व तू क्षमा करावे.
एवमाभाष्य देवेशम् ईश्वरं नीललोहितम् प्रह्वो ऽभिप्रणतस्तस्मै प्राञ्जलिर्वाग्यतो ऽभवत्
देवतांचे स्वामी, निळ्या आणि तांबड्या रंगाचा ईश्वर, असे संबोधून ती नम्रपणे वाकली आणि हात जोडून, मौन राहून त्याच्या समोर उभी राहिली.
काव्यस्य गात्रं संस्पृश्य हस्तेन प्रीतिमान्भवः निकामं दर्शनं दत्त्वा तत्रैवान्तरधीयत
काव्येच्या देहाला हात लावून तो प्रसन्न झाला आणि तिला पूर्ण दर्शन देऊन तिथेच अदृश्य झाला.
ततः सो ऽन्तर्हिते तस्मिन् देवेशे ऽनुचरीं तदा तिष्ठन्तीं पार्श्वतो दृष्ट्वा जयन्तीमिदमब्रवीत्
त्या वेळी देवांचे स्वामी अदृश्य झाल्यावर, त्याने जवळ उभी असलेली जयंती पाहिली आणि तिला असे म्हणाला.
कस्य त्वं सुभगे का वा दुःखिते मयि दुःखिता महता तपसा युक्ता किमर्थं मां निषेवसे
'सौभाग्यवती, तू कोण आहेस? कुणाची आहेस? मी दुःखी असताना तूही का दुःखी आहेस? मोठ्या तपाने युक्त असलेली, तू माझी सेवा का करतेस?'
अनया संस्तुतो भक्त्या प्रश्रयेण दमेन च स्नेहेन चैव सुश्रोणि प्रीतो ऽस्मि वरवर्णिनि
'या भक्तिपूर्वक, नम्रतेने, संयमाने आणि प्रेमाने केलेल्या स्तुतीमुळे, सुंदर नितंब असलेल्या, उत्तम वर्णाच्या, मी तुझ्यावर प्रसन्न आहे.'
किमिच्छसि वरारोहे कस्ते कामः समृध्यताम् तत्ते सम्पादयाम्यद्य यद्यपि स्यात्सुदुष्करः
'काय हवे आहे तुला, सुंदर कटिप्रदेश असलेल्या? तुझी कोणती इच्छा आहे? ती पूर्ण होवो. जरी ती फार कठीण असली तरी मी आज ती पूर्ण करीन.'
एवमुक्ताब्रवीदेनं तपसा ज्ञातुमर्हसि चिकीर्षितं हि मे ब्रह्मंस् त्वं हि वेत्थ यथातथम्
असे म्हटल्यावर तिने उत्तर दिले, 'तपस्येने तू माझी इच्छा जाणू शकतोस, ब्रह्मन्, कारण तू खरी गोष्ट जशी आहे तशीच जाणतो.'
एवमुक्तो ऽब्रवीदेनां दृष्ट्वा दिव्येन चक्षुषा मया सह त्वं सुश्रोणि दश वर्षाणि भामिनि
असे ऐकून त्याने दिव्य दृष्टीने पाहून तिला सांगितले, 'सुंदर नितंब असलेली, तू माझ्यासोबत दहा वर्षे राहशील, तेजस्विनी.'
सर्वभूतैरदृश्या च संप्रयोगमिहेच्छसि देवि चेन्दीवरश्यामे वरार्हे वामलोचने एवं वृणोषि कामं त्वं मत्तो वै वल्गुभाषिणि
'सर्व प्राण्यांना न दिसता, इथे एकरूप होण्याची तू इच्छा करतेस, देवी, निळ्या कमळासारखी काळी, वरासाठी योग्य, सुंदर डोळ्यांची; अशी इच्छा तू माझ्याकडून मागतेस, गोड बोलणारी.'
एवं भवतु गच्छामो गृहान्नो मत्तकाशिनि ततः स्वगृहमागत्य जयन्त्याः पाणिमुद्वहन्
'तसेच होवो! आपण माझ्या घरी जाऊ, सुंदर डोळ्यांची.' त्यानंतर आपल्या घरी जाऊन त्याने जयंतीचा हात धरला.
तया सहावसद्देव्या दश वर्षाणि भार्गवः अदृश्यः सर्वभूतानां मायया संवृतः प्रभुः
त्या देवीसोबत भर्गवाने दहा वर्षे राहिला, सर्व प्राण्यांना न दिसता, आपल्या मायेत गुंतून, तो प्रभू.
कृतार्थमागतं दृष्ट्वा काव्यं सर्वे दितेः सुताः अभिजग्मुर्गृहं तस्य मुदितास्ते दिदृक्षवः
काव्याने आपलं काम पूर्ण केलं आणि घरी परतला हे पाहून, दितीचे सर्व पुत्र आनंदानं त्याच्या घरी गेले, त्याला पाहण्यासाठी उत्सुक होते.
यदा गता न पश्यन्ति मायया संवृतं गुरुम् लक्षणं तस्य तद्बुद्ध्वा प्रतिजग्मुर्यथागतम्
जेव्हा ते पोहोचले आणि आपल्या गुरूंना दिसले नाही, कारण ते मायेनं लपले होते, तेव्हा त्यांनी ते ओळखलं आणि ज्या मार्गानं आले होते, त्याच मार्गानं परत गेले.
बृहस्पतिस्तु संरुद्धं काव्यं ज्ञात्वा वरेण तु तुष्ट्यर्थं दश वर्षाणि जयन्त्या हितकाम्यया
बृहस्पतींना काव्य वरामुळे बांधले गेले आहेत हे कळलं. जयंतीसाठी, तिच्या समाधानासाठी आणि तिच्या भल्यासाठी, बृहस्पती दहा वर्षे तसेच राहिले.
बुद्ध्वा तदन्तरं सो ऽपि दैत्यानामिन्द्रनोदितः काव्यस्य रूपमास्थाय असुरान् समुपाह्वयत्
त्या काळात, इंद्राच्या सांगण्यावरून, बृहस्पतींनी काव्याचं रूप घेतलं आणि असुरांना बोलावलं.
ततस्तानागतान्दृष्ट्वा बृहस्पतिरुवाच ह स्वागतं मम याज्यानां प्राप्तो ऽहं वो हिताय च
जेव्हा असुर आले, तेव्हा बृहस्पती म्हणाले, 'माझ्या यजमान शिष्यांनो, तुमचं स्वागत आहे; मी तुमच्या भल्यासाठी आलो आहे.'
अहं वो ऽध्यापयिष्यामि विद्याः प्राप्तास्तु या मया ततस्ते हृष्टमनसो विद्यार्थमुपपेदिरे
'मी तुम्हाला ती विद्या शिकवीन जी मी मिळवली आहे.' मग सर्वजण मनापासून आनंदी होऊन विद्या मिळवण्यासाठी त्यांच्याकडे गेले.
पूर्णे काव्यस्तदा तस्मिन् समये दशवार्षिके समयान्ते देवयानी तदोत्पन्ना इति श्रुतिः बुद्धिं चक्रे ततः सो ऽथ याज्यानां प्रत्यवेक्षणे
दहा वर्षांचा काळ पूर्ण झाल्यावर, त्या वेळी काव्यापासून देवयानी जन्मली, असं ऐकायला मिळतं. मग काव्याने आपल्या यजमान शिष्यांची पाहणी करण्याचा विचार केला.
देवि गच्छाम्यहं द्रष्टुं मम याज्याञ्शुचिस्मिते विभ्रान्तवीक्षिते साध्वि त्रिवर्णायतलोचने
'देवी, मी आता माझ्या यजमान शिष्यांना भेटायला जातो, शुद्ध हास्य असणारी, सद्गुणी, भिरभिरती नजर आणि मोठ्या, तीन रंगांच्या डोळ्यांची तू.'
एवमुक्ताब्रवीद् एनं भज भक्तान्महाव्रत एष धर्मः सतां ब्रह्मन् न धर्मं लोपयामि ते
असं ऐकून ती म्हणाली, 'महान व्रती, आपल्या भक्तांची सेवा कर; हेच सत्पुरुषांचं कर्तव्य आहे, ब्राह्मण. मी तुझ्या धर्मात अडथळा आणणार नाही.'
ततो गत्वासुरान्दृष्ट्वा देवाचार्येण धीमता वञ्चितान्काव्यरूपेण ततः काव्यो ऽब्रवीत्तु तान्
मग काव्याने जाऊन पाहिलं की, देवांचे बुद्धिमान गुरु काव्याचं रूप घेऊन असुरांना फसवलं आहे. तेव्हा काव्याने असुरांना संबोधून सांगितलं.