इन्द्रेणैव तु विक्रम्य निहतस्तारकामये अशक्नुवन्स देवानां सर्वं सोढुं सदैवतम्
तारकामय युद्धात तो स्वतः इंद्राकडून मारला गेला, कारण तो सर्व देव आणि त्यांच्या देवत्वाला तोंड देऊ शकला नाही.
निहता दानवाः सर्वे त्रैलोक्ये त्र्यम्बकेण तु असुराश्च पिशाचाश्च दानवाश्चान्धकाहवे
तीनही लोकांतील सर्व दानव त्र्यंबकाने मारले; अंधकाच्या युद्धात असुर, पिशाच्च आणि दानवही मारले गेले.
हता देवमनुष्ये स्वे पितृभिश्चैव सर्वशः संपृक्तो दानवैर्वृत्रो घोरो हालाहले हतः
ते देव, मनुष्य आणि त्यांच्या पितरांनी पूर्णपणे मारले गेले; दानवांसह भयंकर वृत्र हालाहलाच्या युद्धात मारला गेला.
तदा विष्णुसहायेन महेन्द्रेण निवर्तितः हतो ध्वजे महेन्द्रेण मायाच्छन्नस्तु योगवित् ध्वजलक्षणमाविश्य विप्रचित्तिः सहानुजः
तेव्हा विष्णूच्या मदतीने महेंद्राने त्याला परतवले; मायेमुळे लपलेला, योगात कुशल विप्रचित्ती आपल्या भावासह ध्वजामध्ये शिरला आणि महेंद्राने ध्वजाच्या ठिकाणी त्याचा वध केला.
दैत्यांश्च दानवांश्चैव संयतान्किल संयुतान् जयन्कोलाहले सर्वान् देवैः परिवृतो वृषा
देवतांच्या गराड्यात असलेल्या वृषाने रणाच्या गोंधळात सर्व संयमित आणि एकत्रित दैत्य व दानवांना पराभूत केले.
यज्ञस्यावभृथे दृश्यौ शण्डामर्कौ तु दैवतैः एते देवासुरे वृत्ताः संग्रामा द्वादशैव तु
यज्ञाच्या शेवटी, शंढ आणि सूर्य देवतांना दिसले; हेच देव आणि दैत्यांमधील बारा युद्धे होती.
देवासुरक्षयकराः प्रजानां तु हिताय वै हिरण्यकशिपू राजा वर्षाणामर्बुदं बभौ
देव-दैत्यांच्या युद्धांनी दोघांचेही नाश घडवला, पण ते प्रजांच्या हितासाठीच होते; हिरण्यकशिपू राजा दहा कोटी वर्षे राज्यात होता.
द्विसप्तति तथान्यानि नियुतान्यधिकानि च अशीतिं च सहस्राणि त्रैलोक्यैश्वर्यतां गतः
बाहेरून आणखी बहात्तर कोटी, त्याहूनही जास्त, आणि ऐंशी हजार वर्षे, या सर्वांनी त्रैलोक्याचे राज्य मिळवले.
पर्यायेण नु राजाभूद् बलिर्वर्षायुतं पुनः षष्टिवर्षसहस्राणि नियुतानि च विंशतिः
नंतर बळी राजाने पुन्हा एक लाख वर्षे, आणि साठ हजार वर्षे व वीस कोटी वर्षे राज्य केले.
बले राज्याधिकारस्तु यावत्कालं बभूव ह तावत्कालं तु प्रह्लादो निवृत्तो ह्य् असुरैः सह
जितका काळ बळीने राज्य केले, तितकाच काळ प्रह्लाद दैत्यांपासून दूर राहिला.
इन्द्रास्त्रयस्ते विज्ञेया असुराणां महौजसः दैत्यसंस्थमिदं सर्वम् आसीद्दशयुगं पुनः
दैत्यांमध्ये तीन बलाढ्य इंद्र होते; हे सर्व दैत्यांच्या काळात दहा युगे टिकले.
त्रैलोक्यमिदमव्यग्रं महेन्द्रेणानुपाल्यते असपत्नमिदं सर्वम् आसीद्दशयुगं पुनः
महेंद्राने हे त्रैलोक्य शांतपणे आणि निर्विघ्नपणे सांभाळले; हे सर्व दहा युगे कुणीही स्पर्धक नसताना टिकले.
प्रह्लादस्य हते तस्मिंस् त्रैलोक्ये कालपर्ययात् पर्यायेण तु सम्प्राप्ते त्रैलोक्यं पाकशासने ततो ऽसुरान्परित्यज्य शुक्रो देवानगच्छत
प्रह्लादाचा वध झाल्यावर, काळानुसार त्रैलोक्याचा राज्यपद पाका (इंद्र) कडे गेला, आणि त्यानंतर शुक्राने दैत्यांना सोडून देवांकडे गेला.
यज्ञे देवानथ गतं दितिजाः काव्यमाह्वयन् किं त्वं नो मिषतां राज्यं त्यक्त्वा यज्ञं पुनर्गतः
यज्ञाच्या वेळी, शुक्र देवांकडे गेला तेव्हा दितीचे पुत्र म्हणाले, 'राज्य सोडून आमच्या समोरच यज्ञात पुन्हा का आलास?'
स्थातुं न शक्नुमो ह्य् अत्र प्रविशामो रसातलम् एवमुक्तो ऽब्रवीद्दैत्यान् विषण्णान्सान्त्वयन्गिरा
'आम्ही इथे राहू शकत नाही; चला आपण पाताळात जाऊया.' असे म्हणताच, शुक्राने दुःखी दैत्यांना शांतपणे दिलासा दिला.
मा भैष्ट धारयिष्यामि तेजसा स्वेन वो ऽसुराः मन्त्राश्चौषधयश्चैव रसा वसु च यत्परम्
'घाबरू नका दैत्यांनो; मी माझ्या तेजाने, मंत्रांनी, औषधांनी, रसांनी आणि श्रेष्ठ संपत्तीने तुम्हाला आधार देईन.'
कृत्स्नानि मयि तिष्ठन्ति पादस्तेषां सुरेषु वै तत्सर्वं वः प्रदास्यामि युष्मदर्थे धृता मया
'हे सर्व माझ्याकडे आहे, आणि त्यांचे पाय देवांकडे आहेत; तुमच्यासाठी मी हे सर्व सांभाळले आहे आणि ते तुम्हाला देईन.'
ततो देवास्तु तान्दृष्ट्वा वृतान्काव्येन धीमता संमन्त्रयन्ति देवा वै संविज्ञास्तु जिघृक्षया
शहाण्या शुक्राच्या संरक्षणाखाली ते दैत्य आहेत हे पाहून, देवता त्यांना पकडण्याचा विचार करू लागले.
काव्यो ह्य् एष इदं सर्वं व्यावर्तयति नो बलात् साधु गच्छामहे तूर्णं यावन्नाध्यापयिष्यति
'हा शुक्र आपल्या सामर्थ्याने सर्व काही आपल्यापासून दूर करतो आहे. तो त्यांना शिकवण्याआधी आपण लवकर निघूया.'
प्रसह्य हत्वा शिष्टांस्तु पातालं प्रापयामहे ततो देवास्तु संरब्धा दानवान् उपसृत्य ह
'शिल्लक असलेल्यांना मारून, त्यांना पाताळात पाठवूया.' असे ठरवून, संतप्त देवता दानवांकडे गेले.
ततस्ते वध्यमानास्तु काव्यमेवाभिदुद्रुवुः ततः काव्यस्तु तान्दृष्ट्वा तूर्णं देवैर् अभिद्रुतान्
त्यांना मारले जात असताना, ते सर्व शुक्राकडे धावले; देवता त्यांचा पाठलाग करत असल्याचे पाहून शुक्राने त्वरित कृती केली.
रक्षां काव्येन संहृत्य देवास्ते ऽप्यसुरार्दिताः काव्यं दृष्ट्वा स्थितं देवा निःशङ्कमसुराञ्जहुः
शुक्राने आपले संरक्षण मागे घेतल्यावर, दैत्यांनी त्रास दिल्याने देवता त्याला ठाम उभा पाहून, निर्भयपणे दैत्यांना सोडून गेले.
ततः काव्यो ऽनुचिन्त्याथ ब्राह्मणो वचनं हितम् तानुवाच ततः काव्यः पूर्वं वृत्तमनुस्मरन्
त्यावेळी काव्य नावाच्या ब्राह्मणाने, आधी घडलेल्या गोष्टी आठवत, मनाशी विचार करून त्यांना हितकारक असे शब्द सांगितले.
त्रैलोक्यं वो हृतं सर्वं वामनेन त्रिभिः क्रमैः बलिर्बद्धो हतो जम्भो निहतश्च विरोचनः
वामनाने तीन पावलांनी तुमच्याकडून सगळे त्रैलोक्य घेतले आहे; बळी बांधला गेला, जंभ मारला गेला आणि विरोचनही ठार करण्यात आला.
महासुरा द्वादशसु संग्रामेषु सुरैर् हताः तैस्तैरुपायैर्भूयिष्ठं निहता वः प्रधानतः
महासुरांना देवांनी बारा युद्धांत ठार केले; वेगवेगळ्या उपायांनी तुमचे मुख्य नेते बहुतेक नष्ट झाले आहेत.
किंचिच्छीष्टास्तु यूयं वै युद्धं मास्त्विति मे मतम् नीतिं यां वो ऽभिधास्यामि तिष्ठध्वं कालपर्ययात्
आता तुम्ही थोडेच उरलात; माझे मत असे आहे की, आता पुन्हा युद्ध करू नका. मी तुम्हाला एक उपाय सांगतो—योग्य वेळेची वाट पाहा.
यास्याम्यहं महादेवं मन्त्रार्थं विजयावहम् अप्रतीपांस्ततो मन्त्रान् देवात्प्राप्य महेश्वरात् युध्यामहे पुनर्देवांस् ततः प्राप्स्यथ वै जयम्
मी महादेवांकडे जाऊन विजय मिळवून देणारे मंत्र मिळवीन; महेश्वराकडून असे मंत्र मिळाल्यावर, जे कुणीही मोडू शकत नाहीत, आपण पुन्हा देवांशी लढू आणि मग तुम्हाला नक्कीच विजय मिळेल.
ततस्ते कृतसंवादा देवान् ऊचुस्तदासुराः न्यस्तशस्त्रा वयं सर्वे निःसंनाहा रथैर्विना
मग सर्व असुरांनी एकमताने देवांना सांगितले—'आम्ही सर्वांनी शस्त्र खाली ठेवली आहेत, कवच काढले आहे आणि आमच्याकडे रथही नाहीत.'
वयं तपश्चरिष्यामः संवृता वल्कलैर्वने प्रह्लादस्य वचः श्रुत्वा सत्याभिव्याहृतं तु तत्
'आम्ही आता वनात वल्कल घालून तप करणार आहोत,' असे त्यांनी प्रल्हादाचे सत्य बोललेले शब्द ऐकून सांगितले.
ततो देवा न्यवर्तन्त विज्वरा मुदिताश्च ते न्यस्तशस्त्रेषु दैत्येषु विनिवृत्तास्तदा सुराः
मग देवांनी चिंता न करता, आनंदाने माघार घेतली; दैत्यांनी शस्त्र खाली ठेवली तेव्हा त्या वेळी देव निघून गेले.