महाक्रोधी तपस्व्याच्या समोर, त्या सेवकाने अत्यंत नम्रतेने म्हणाले, “माझ्या कृतीने हे साध्य होईल, तर तुम्हाला आणि तुमच्या पुत्राला मी सेवक आहे, हे जाणून घ्या.” त्याने पुढे सांगितले, “पहा, मी पूर्णपणे तुमच्या पूजेत समर्पित आहे; जर मी अपयशी ठरलो, तर पराभव फक्त माझाच असो, हे ऋषिश्रेष्ठा!” त्याच्या मनात आनंद आणि धन्यता होती—“मी धन्य आहे, मी भाग्यवान आहे, कारण माझ्या गुरू, तुम्ही माझ्यासमोर उभे आहात; या तपस्येमुळे, हे सद्गुणी, आज मला कोणतीही भीती नाही.” आता त्या सेवकाने सांगितले, “ही माया, जी माझ्या पुत्राने निर्माण केली आहे—अग्नीपासून उत्पन्न, इंधनाशिवाय, आणि अग्नीनेही जिंकता येणार नाही अशी—हेच तुम्ही स्वीकारा.” पुढे तो म्हणाला, “ही माया तुमच्या वंशाला नियंत्रित किंवा संथ करेल; तुमच्या मित्रांचे रक्षण करेल आणि शत्रूंना भस्म करेल.” त्यावर, “तथास्तु,” असे म्हणत, त्या शक्तीला स्वीकारले; ऋषीला नमस्कार करून, आपला उद्देश साध्य झाल्याचा आनंद घेत, दैत्यांचा अधिपती स्वर्गात गेला. ही माया, जी देवतांसाठीही अत्यंत कठीण होती, पूर्वी उर्वाचा पुत्र और्व याने अग्नीपासून निर्माण केली होती. पण जेव्हा त्या दैत्याचा पराभव झाला, तेव्हा ती शक्ती निष्प्रभ झाली—यात शंका नाही; कारण तीच निर्माण करणाऱ्याने तिच्यावर शाप दिला होता. आता, हे नियंत्रित करायचे असल्यास, आणि भगवंताला प्रसन्न करायचे असल्यास, मला सोम, इंद्र, वरुण आणि चंद्र यांना सहचर म्हणून द्या. या सर्वांसह, यादवांच्या वेढ्यात, तुमच्या कृपेने मी ही माया नष्ट करीन—यात शंका नाही. इंद्राने आनंदाने “तथास्तु” म्हणत, देवांचा वृद्धी करणारा, सोमाला—शीतल भुज असलेला—युद्धासाठी पुढे बोलावले. “जा, सोम, आणि पाशधारीला सहाय्य कर, असुरांचा विनाश आणि देवांचा विजय साधण्यासाठी.” इंद्राने पुढे सांगितले, “तू शक्तीमध्ये माझ्याशी सम आहेस, आणि प्रकाशाच्या प्रभुंचा प्रभु आहेस; स्वाद जाणणारे सांगतात, जगातील सर्व सार तुझ्यात आहे.” “तुझ्या वाढण्या-घटण्याची लक्षणे स्पष्ट आहेत, जणू समुद्राचा गोल; तू दिवस-रात्रीचा क्रम ठरवतोस, आणि जगात काळाला जोडतोस.” “तुझ्या शरीरावर असलेली छाया, जी चंद्रासारखी आहे, ती जगाच्या छायेतून बनलेली आहे; अगदी देव आणि ताऱ्यांपासून जन्मलेलेही तिचे रहस्य जाणत नाहीत, हे सोम.” “तू सूर्याच्या मार्गावर आणि प्रकाशांच्या वर स्थित आहेस; आपल्या तेजाने अंधार दूर करून, संपूर्ण जग प्रकाशित करतोस.” “शुभ्र तेजस्वी, शीतल शरीराचा, प्रकाशाचा प्रभु—तू चंद्र आहेस; काळाच्या संयोगाचा आत्मा म्हणून नियुक्त, प्रिय, यज्ञाचा सार, अविनाशी.” “वनस्पतींचा अधिपती, विधींचा स्रोत, हराचा मुकुटधारी, शीतल किरणांचा, अमृताचा धारक, चंचल, शुभ्र वाहन असलेला.” “तेजस्वी रूपधारकांमध्ये तू तेज आहेस; सोमपान करणाऱ्यांमध्ये तू सोम आहेस; सर्व प्राण्यांमध्ये तू सौम्य आहेस, अंधाराचा नाशकर्ता, आणि ताऱ्यांचा अधिपती.” “मग, महसेन आणि वरुण व त्यांच्या सैन्यासह जा; या युद्धात आम्हाला जाळणाऱ्या दैत्य मायेला शांत कर.” सोम म्हणाला, “युद्धासाठी जे काही तू माझ्याकडून मागतोस, हे देवाधिपती, वरदायक, मी आता शीतलता पाठवतो, दैत्यांची माया दूर करतो.” “पहा, माझ्या शीतलतेने जळलेले, बर्फात गुंडाळलेले, त्यांच्या मायांचा आणि गर्वाचा नाश झालेला, हे सिंहासारखे दैत्य या महान युद्धात.” असे सांगून, ताऱ्यांचा प्रभु, जलांचा अधिपती, शिवाच्या जलांनी देवांच्या सैन्याला शांती वाढवण्यासाठी सिंचित केले. चंद्राने सोडलेल्या बर्फाळ पावसाने, दोर्यांनी, त्या उग्र दैत्यांना मेघांच्या गाठांप्रमाणे वेढून टाकले.