स्वर्गलोकात, इंद्र आपल्या अनुयायांसह पुढे जात असताना, दिव्य ढोल वाजू लागले आणि शेकडो सुंदर अप्सरांचे समूह नृत्य करू लागले. नागध्वजाने सुशोभित, सूर्याप्रमाणे तेजस्वी आणि हजार घोड्यांनी जोडल्यानंतर, इंद्राचा रथ मन आणि वाऱ्याच्या वेगाने धावू लागला. मत्तलीने तो अद्भुत रथ लपवला होता, आणि तो रथ सर्व बाजूंनी वेढलेला होता, जणू काही मेरू पर्वत सूर्याच्या तेजात गुंतलेला आहे. त्या वेळी, यमराज आपला दंड उंचावून, काळाने बांधलेली गदा हातात घेऊन, देवांच्या सैन्यात उभा राहिला आणि आपल्या भीषण गर्जनेने दैत्योंना घाबरवू लागला. चार महासागरांनी एकत्र झालेली, सर्पांची जिव्हा चाटणारी, शंख आणि मोत्यांच्या कंगनांनी सुशोभित अशी त्याची जलमय आकृती होती. काळाच्या फासांचा खेळ करीत, चंद्रासारख्या घोड्यांवर स्वार होऊन, वाऱ्याच्या वेगाने आणि जलासारख्या रूपाने, तो असंख्य लीलांनी रममाण होत होता. पांढऱ्या, उजळ वस्त्रांमध्ये, प्रवाळासारख्या तेजस्वी कंगनांनी सुशोभित, रत्नासारखा काळा देह असलेला तो श्रेष्ठ योद्धा, देवांचा भार आपल्या खांद्यावर वाहत होता. वरुण, आपल्या हातात पाश घेऊन, देवांच्या सैन्यात उभा राहिला होता, युद्धाच्या मर्यादेची इच्छा बाळगून, जणू समुद्राने आपला किनारा फोडला आहे. यक्ष, राक्षस आणि गुह्यकांच्या सैन्यांसह, धनाचा अधिपती, शक्तिशाली कुबेर, शंख व कमळांनी सुशोभित झाला. राजांचा राजा, कुबेर, हातात गदा घेऊन, पुष्पक रथावर उभा राहिला. तो युद्धाच्या ओढीने चमकत होता, नरवाहनावर स्वार झाला होता; रणभूमीवर बैलावर आरूढ झालेला तो जणू शंकरच भासत होता. पूर्व दिशेला सहस्त्र नेत्रांचा इंद्र, दक्षिणेस पितरांचा राजा, पश्चिमेस वरुण, आणि उत्तर दिशेला नरवाहन उभे होते. चारही दिशांना, या देवसेनेच्या रक्षणासाठी, चार महाबलवान लोकपाल आपापल्या दिशा सांभाळत होते. सूर्य, सात घोड्यांच्या रथावर आरूढ होऊन, अमर्याद वेगाने फिरत, आपल्या तेजाने प्रज्वलित होत होता. त्याचे चक्र उगवत आणि मावळत, मेरू पर्वत व स्वर्गद्वार पार करत, तो अविनाशी जग जाळून टाकतो. हजार किरणांनी युक्त, तेजस्वी ऊर्जेने भरलेला सूर्य, दिवसांचा स्वामी, आपल्या बाराही रूपांतून लोकांमध्ये संचार करतो. शुभ्र घोड्यावर आरूढ झालेला, शीतल किरणांनी युक्त असा सोम, आपल्या रथातून तेजस्वी दिसत होता. हिमालयातील पाण्याने भरलेल्या तेजाने, तो जगाला आनंद देतो. तो द्विजांचा स्वामी, मृदू किरणांनी तारकासमूहांचा पाठलाग करतो; त्याच्या शरीरावर शशकाच्या छायाचिन्हामुळे, तो रात्रीच्या अंधाराचा अंत करतो. आकाशातील नक्षत्रांचा स्वामी, रसद्रष्टा, वनस्पतींचा अधिपती आणि अमृताचा साठा असा सोम आहे. दैत्यांनी सोमाला पाहिले, ज्याने हिमाचा शस्त्र धारण केला होता, जो सृष्टीच्या प्रथम, मृदू आणि सत्यपूर्ण भागात विराजमान होता आणि आपल्या रथावर आरूढ होता. सर्व प्राण्यांचा प्राण, जो पाच प्रकारे मानवांमध्ये विभागला जातो, सात धातूंमध्ये प्रवेश करून, तीनही लोकांमध्ये संचार करतो. ज्याला अग्निकर्ता म्हणतात, सर्वांचा उद्गम, जो सात स्वरांमध्ये वास करतो आणि नेहमी स्तुतिपाठ असतो. ज्याला परमात्मा म्हणतात, देहहीन, आकाशात संचार करणारा, ध्वनीसह वेगाने गती करणारा, तोच वायू आहे—सर्व प्राण्यांचा जीव, स्वतःच्या तेजाने प्रकट झालेला. वायूने फुंकर मारली आणि दैत्यांना ढगांमध्ये घोंगावले. मरुत, दिव्य गंधर्व आणि विद्यातरांच्या समूहांसोबत, तेजस्वी तलवारी घेऊन, जणू सर्पांनी आपली कात टाकल्याप्रमाणे, खेळत होते. नागांचे स्वामी, तीव्र जलविष निर्माण करीत, देवांमध्ये आकाशात संचार करीत होते, त्यांच्या तोंडातून भयंकर ज्वाला निघत होत्या. पर्वत, शिखरे आणि शेकडो झाडे घेऊन, देवांचे सैन्य दैत्यांच्या सैन्यावर आक्रमण करण्यासाठी पुढे सरसावले. तोच भगवंत हृषीकेश, पद्मनाभ, त्रिविक्रम, जगाचा स्वामी, ज्याचा मार्ग युगाच्या अंताला काळोखाने व्यापला जातो. तो सर्व गर्भांचा मूळ, मधुचा संहारक, हविर्भुज, यज्ञात स्थिर, ज्याचे स्वरूप पृथ्वी, जल, आकाश आणि सर्व प्राणी आहे; कृष्णवर्णी, शांतीदायक आणि शत्रूंचा नाश करणारा. अमरांमध्ये शत्रूंचा संहार करणारा, चक्र आणि गदा धारण करून, सर्पांमध्ये प्रकट झालेला सूर्य उचलतो, आणि परम तेजाने प्रकट होतो. डाव्या हातात तो सर्व असुरांचा नाश करणारी, काळस्वरूप गदा धरतो, जी शत्रूंच्या विनाशाचा काळ ठरवते. इतर हातांनी, नागध्वज असलेला महाबली प्रभू, तेजस्वी शस्त्र, शार्ङ्ग धनुष्य आणि इतर शस्त्रे धारण करतो. तोच कश्यपाचा आत्मज, द्विज, सर्पभक्षक, वाऱ्यापेक्षा जलद, आकाश हलवणारा पक्षीराज गरुड आहे. त्याच्या तोंडात नागराज सुशोभित, अमृताच्या आरंभापासून मुक्त, तो उंचावलेल्या मंदार पर्वतासारखा तेजस्वी दिसतो. देव-दैत्य संग्रामात, जिथे त्याचे शौर्य अनेकदा पाहिले गेले, तिथे तो महेंद्राच्या वज्राने चिन्हांकित झाला, अमृत मिळवण्याच्या युद्धात. त्याच्या शिरावर किरीट, कानात तेजस्वी कुंडले, रंगीबेरंगी पंखांची वस्त्रे, जणू खनिजांनी भरलेला पर्वत. त्याच्या रुंद, फुललेल्या छातीवर, चंद्राच्या शीतल प्रकाशासारखे तेज, आणि सर्पाच्या गुंडाळ्यांनी वेढलेला तेजस्वी रत्न होता. दोन सुंदर, पंखांनी युक्त पंखांनी, तो आकाश झाकतो, जणू युगाच्या शेवटी इंद्रधनुष्य असलेले मेघ आकाश व्यापतात. निळ्या, लाल, पिवळ्या ध्वजांनी सुशोभित, ध्वजाच्या रूपात लपलेला, बलाढ्य देहाचा निवास असा तो होता. तेजस्वी प्रभू, अरुणाचा धाकटा भाऊ, सुवर्णवर्णी देह असलेल्या सुपर्णावर आरूढ होऊन, रणभूमीत प्रकट झाला. अशा प्रकारे, देवता, लोकपाल, सूर्य, सोम, वायू, मरुत, नाग, आणि पक्षीराज गरुड—सर्वजण आपल्या तेज, शौर्य आणि दिव्य रूपांनी दैत्यांच्या सैन्याचा सामना करण्यासाठी सज्ज झाले. हे दृश्य परम दिव्य, तेजस्वी आणि अद्भुत होते.