श्रीविष्णूंनी शत्रूंचा संहार करण्याचा निर्धार जाहीर केला, तेव्हा धर्मनिष्ठ लोकांच्या जगात आनंदाचे वातावरण पसरले. सर्व लोकांच्या मनात हर्ष भरला. पण विष्णूंच्या या आश्वासनाने दैत्य आणि दानव मात्र युद्धासाठी सज्ज झाले; त्यांनी विजयासाठी मोठी तयारी सुरू केली. माझ्यासाठी एका सुवर्णमय, तीन-साडे तीन योजन लांब, अविनाशी अशा भव्य रथाची व्यवस्था करण्यात आली होती. या रथाला चार महान चाकं होती, त्याचा जू जबरदस्त आणि देखणा होता. घंटांचा मधुर निनाद त्यात घुमत होता, वाघ आणि बिबट्याच्या कातड्यांनी तो सजवला होता. रत्नजडित आणि सोन्याच्या जाळ्यांनी रथ आणखी शोभून दिसत होता. या रथाभोवती हरणांचे कळप, सुंदर पक्ष्यांच्या रांगा, दिव्य बाणांनी भरलेली तूणीर आणि वादळाच्या गडगडाटासारखा आवाज ऐकू येत होता. त्याचा अक्षही विशाल आणि तेजस्वी होता, आकाशासारखा भासणारा, गदा व लोखंडी गदा, जणू साक्षात समुद्रच त्यात भरला होता. सुवर्ण कंकण, सोन्याचे वलय, ध्वज आणि पताका याने रथ अलंकृत होता, जणू सूर्याच्या शिखरावर मंदार पर्वत शोभतो. काही भागात हा रथ हत्तींच्या राजासारखा भासत होता, सिंहाच्या तेजाने झळकत होता, हजार अस्वलांनी युक्त, आणि मेघाच्या गडगडाटासारखा आवाज करत होता. हा दिव्य, तेजस्वी, आकाशात जाणारा, शत्रूंचे रथ उद्ध्वस्त करणारा रथ, उत्साही योद्ध्याने आरूढ केला होता, जणू मेरू पर्वतावरचा सूर्य. हा संपूर्ण सुवर्णमय, पर्वतासारखा विशाल आणि विस्तीर्ण, मुक्त आणि काळ्या सुरम्यासारखा गडद भासत होता. तो काळ्या लोखंडाचा, दिव्य, लोखंडी चाकांनी बांधलेला, जणू अंधाराची किरणे पसरवणारा आणि पावसाच्या मेघासारखा गडगडत होता. लोखंडाच्या जाळ्यांनी झाकलेला, खिडक्या असलेला, लोखंडी गदा व फेकण्याच्या शस्त्रांनी भरलेला हा रथ होता. त्यावर भाले, फास, टोके, भीषण भाले, युद्धकुऱ्हाडी अशा शस्त्रांनी अलंकृत केले होते. शत्रूंचा संहार करण्यासाठी, जणू दुसरा मंदार पर्वत, हजार गाढवांनी युक्त त्या सर्वोच्च रथावर तो आरूढ झाला. विरोचन रागाने भरलेला, हातात गदा घेऊन आपल्या सैन्याच्या पुढे, जणू ज्वलंत शिखराचा पर्वत, उभा होता. हयग्रीव दैत्य हजार रथांमध्ये आपला रथ हाकत, शत्रूंचा संहार करण्याचा निर्धार करत पुढे आला. वराह दैत्य, मोठ्या धनुष्याला हजार प्रत्यंचा बांधून, पर्वताच्या फांद्यांसारखा, सैन्याच्या पुढे उभा होता. गाढव गर्वाने फुगलेला, रागाने डोळ्यातून अश्रू ढाळत, दात, ओठ व डोळे थरथरत, युद्धाची आतुरतेने वाट पाहत होता. त्वष्टा हा बलदंड दैत्य, स्वतःसाठी खास तयार केलेल्या भयंकर हत्तीवर आरूढ होऊन, दैत्य सैन्याची मांडणी करत होता. श्वेत, विप्रचित्तीचा पुत्र, पांढऱ्या कुंडलांनी अलंकृत, पांढऱ्या पर्वतासारखा, युद्धाच्या समोर उभा होता. अरिष्ट, बळीचा पुत्र, पर्वतशिलांचा सर्वश्रेष्ठ वापर करणारा, युद्धाच्या समोर उभा राहून पृथ्वी व पर्वत हलवत होता. किशोर, अतिउत्साहाने 'किशोर' म्हणून ओळखला जाऊ लागला; आणि दानवांनी आपली सेना नीट सज्ज केली. दैत्य सैन्याच्या मध्यभागी लांबा, नव्या मेघासारखा, काळ्या वस्त्रांनी अलंकृत, उगवत्या सूर्याप्रमाणे चमकत होता. दैत्यांच्या रचनेत प्रवेश करून, स्वर्भानू, जणू धुक्यातील सूर्याप्रमाणे, युद्धासाठी सज्ज, शस्त्रं तोंड, दात, ओठ आणि डोळ्यांत धरून झळकत होता. तो महान ग्रह, दैत्यांसमोर उभा राहून हसला; इतर काही घोड्यांवर, काही हत्तीवर आरूढ झाले. काही सिंह, वाघ, वराह, अस्वल, गाढव, उंट, व जंगली प्राण्यांवर स्वार झाले. इतर दैत्य पायदळात होते, भीषण आणि विकृत चेहऱ्याचे; काही एक पायाचे, काही अर्ध्या पायाचे, आणि सर्व युद्धाच्या उत्साहाने नाचू लागले. अनेकांनी तळहातावर फटके मारले, काहींनी घोंगडी वाजवली, आणि दानवांचे प्रमुख सिंहासारख्या गर्जनेने ओरडले. भीषण गदा, लोखंडी गदा, दगड, मुसळ घेऊन, त्यांनी देवांना आपल्या गदाप्रमाणे हात दाखवून धमकी दिली. फास, भाले, गदा, भाले, शूल, कुऱ्हाड, शतशूल आणि बहुधार असलेल्या गदांनी ते खेळू लागले. पर्वतशिखरे, दगड, उत्तम लोखंडी गदा, आणि चक्र घेऊन, मुख्य दैत्यांनी आपल्या सैन्याला हर्षित केले. संपूर्ण दैत्य सेना, युद्धाच्या उत्कटतेने मदमस्त झालेली, जणू वादळाच्या काळ्या मेघांप्रमाणे देवांच्या समोर उभी राहिली. हजारो दैत्यांची ती अद्भुत सेना, वाऱ्यासारखी, अग्नी, पर्वत, मेघ आणि पाण्यासारखी दाट, युद्धाच्या लाटेत वाहू लागली, जणू युद्धाच्या वेडाने पछाडलेली होती. हे सूर्यपुत्रा, तू दैत्य सैन्याची ही विशालता ऐकलीस, आता देवांच्या वैष्णव सैन्याची महती ऐक. आदित्य, वसु, रुद्र, बलशाली अश्विनी, आपल्या सैन्यासह आणि सेवकांसह, नीटपणे सज्ज झाले. पुरुहूत, सर्व देवांचा स्वामी, जगाचा अधिपती, हजार डोळ्यांचा, दिव्य हत्तीवर आरूढ होऊन पुढे गेला. मध्यभागी त्याचा रथ, पक्ष्यांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या हंसांनी ओढलेला, सुंदर चाकं आणि पाय असलेला, सोन्याच्या वज्रांनी अलंकृत होता. त्याच्या मागे हजारो देव, गंधर्व, यक्ष, तेजस्वी मंत्री, आणि ब्रह्मर्षींच्या स्तुतीने शोभणारे सैन्य होते. वज्राच्या कडकडाटासह उठणारे मेघ आणि इंद्राच्या शस्त्राच्या गडगडाटाने, जणू इच्छेप्रमाणे फिरणारे पर्वत एकत्र जमले आहेत असे भासत होते. यमावर आरूढ होऊन, तो पुण्यवान प्रभू संपूर्ण जगात फिरत होता; यज्ञकर्मात ब्राह्मण त्याची स्तुती करत, आणि तो विधीच्या अग्रभागी उभा राहत होता.