त्या दिव्य स्थळी, सर्व देवांनी त्या दिव्य पुरुषाला पाहिले—तो एक अद्भुत, आकाशात उभा असलेला, विश्व व्यापून टाकणाऱ्या रथावर उभा होता. इंद्राच्या नेतृत्वाखाली सर्व देवांनी हात जोडून त्याची भक्तीपूर्वक वंदना केली. विजयाचा घोष करत, देवांनी त्या रक्षक देवतेकडे आश्रय घेतला. त्यांच्या शब्द ऐकून, देवांचा देव विष्णू उत्तर देतो. विष्णूने आपल्या मनात महान युद्धात दानवांचा नाश करण्याचा संकल्प केला. आकाशात उभा असलेल्या विष्णूने आपला सर्वोच्च स्वरूप धारण केला. त्याने सर्व देवांना संकल्पपूर्वक सांगितले, "शांततेने जा, तुम्हाला शुभाशीर्वाद असो, भय करू नका, हे मरुतांच्या समूहा." "सर्व दानव माझ्या द्वारा पराभूत झाले आहेत; आता तीन लोकांचा अधिकार तुम्हाला मिळेल." विष्णूच्या सत्य वचनांनी सर्व देव आनंदित झाले. देवांना अत्यंत आनंद मिळाला, जणू त्यांनी अमृताचा स्वाद घेतला. मग अंधार नाहीसा झाला, आणि मेघही दूर झाले. शुभ वारे वाहू लागले, दहा दिशांनी शांतता पसरली, निर्मळ प्रकाश चमकला, आणि चंद्र उजव्या मार्गाने फिरू लागला. ग्रहांमध्ये संघर्ष राहिला नाही, नद्या शांत झाल्या, मार्ग स्वच्छ झाले, आणि तीन दिव्य वर्ग शुद्ध झाले. नद्या स्वाभाविकपणे वाहू लागल्या, समुद्र स्थिर झाले, आणि मनुष्यांच्या हृदयात शुद्ध इंद्रिये जागृत झाली. महान ऋषी, दुःखमुक्त होऊन, वेदांचा उच्चार करू लागले; यज्ञात अग्नीने हविर्दान स्वीकारले आणि शुभ झाला. जग धर्मात स्थिर झाले, हृदयात आनंद भरला, विष्णूच्या शत्रुनाशक संकल्पाची वचन ऐकून सर्वत्र आनंद पसरला. पण विष्णूच्या आश्वासनाचे शब्द ऐकून, दैत्य आणि दानवांनी युद्ध आणि विजयासाठी मोठी तयारी सुरू केली. माझ्यासाठी एक सुवर्णाचा रथ तयार होता—तीन आणि अर्ध योजने लांब, अविनाशी, चार विशाल चाकांचा, भव्य आणि शक्तिशाली जूच्या बांधणीचा. त्यावर घंट्यांचे आवाज घुमत होते, वाघ आणि बिबट्याच्या कातडींनी सजलेला, रत्नांच्या जाळ्यांनी आणि सोन्याच्या ग्रील्सनी शोभून उठलेला. रथावर हरिणांचे थवे, पक्ष्यांच्या रांगांमध्ये शोभा, दिव्य बाणांच्या भाता, आणि मेघांचा गडगडाट ऐकायला मिळत होता. त्याचा अक्ष मोठा आणि श्रेष्ठ, आकाशासारखा, मूसळ आणि लोखंडी गदा भरलेला, जणू साकार झालेला समुद्र. सोन्याच्या कड्या आणि कंगनांनी सजलेला, सोन्याच्या गोल चाकांनी, ध्वज आणि पताकांनी युक्त, जणू सूर्य मंदर पर्वतावर आहे. काही ठिकाणी तो गजांचा अधिपती, सिंहाच्या तेजाने चमकणारा, हजार भालूंनी जुळलेला, गडगडाट मेघासारखा घुमणारा. तो दिव्य, आकाशात जाणारा, शत्रूंचे रथ फोडणारा रथ, उत्साही योद्ध्याने आरूढ केला, जणू मेरू पर्वतावर सूर्य चमकत आहे. तो सर्व रथ, सुवर्णाचा, पर्वतासारखा विशाल, विस्तृत आणि मुक्त व्यासपीठाचा, काळ्या काजळाच्या ढिगासारखा दिसत होता. तो काळ्या लोखंडाचा, दिव्य, लोखंडी चाकांचा, अंधारासारखे किरण फेकणारा, पावसाच्या मेघासारखा गर्जन करणारा. मोठ्या लोखंडी ग्रील्सनी झाकलेला, खिडक्यांनी युक्त, गदा आणि फेकण्याच्या मूसळांनी भरलेला. भाले, दोर, मूसळ, भयानक भाले, युद्धकुठार, अशा शस्त्रांनी सजलेला. शत्रूंच्या विनाशासाठी उंच झालेला, दुसऱ्या मंदर पर्वतासारखा, हजार गाढवांनी जुळलेला, तो श्रेष्ठ रथ आरूढ केला. विरोचन, क्रोधाने भरलेला, गदा हातात घेऊन आपल्या सैन्याच्या पुढे उभा राहिला, जणू ज्वालामुखी पर्वत. राक्षस हयग्रीव, हजार रथांनी जुळलेला, शत्रूंच्या सैन्याचा नाश करण्यासाठी पुढे आला. वराह, हजार धनुष्यांच्या तंतांनी सजलेला, मोठा धनुष्य खेचत सैन्याच्या पुढे उभा राहिला, जणू पर्वताच्या कोंबासारखा. गाढव, गर्वाने फुगलेला, रागाने डोळ्यातून अश्रू ढाळत, दात, ओठ, आणि डोळे थरथरत, युद्धाची उत्सुकता बाळगत होता. त्वष्टा, शक्तिशाली राक्षस, आपल्या विशेष तयार केलेल्या भयानक हत्तीवर चढून, राक्षस सैन्याची मांडणी करत फिरत होता. श्वेत, विप्रचित्ताचा पुत्र, पांढऱ्या कुंडलांनी सजलेला, पांढऱ्या पर्वतासारखा, युद्धासमोर उभा राहिला. अरिष्ट, बळीचा पुत्र, पर्वतशिलांचा शस्त्र म्हणून वापर करणारा, युद्धासमोर उभा राहिला, पृथ्वी आणि पर्वत हलवून. किशोर, प्रचंड उत्साहाने, 'किशोर' म्हणून ओळखला गेला; आणि दानवांनी आपल्या सैन्यासह योग्य तयारी केली. दैत्य सैन्याच्या मध्यभागी, लांबा सूर्याच्या उदयासारखा, नवीन मेघासारखा, गडद रंगाच्या वस्त्रांनी सजलेला, उभा राहिला. दैत्यांच्या सैन्यात प्रवेश करून, स्वर्भानू धुकेमध्ये सूर्यासारखा चमकत होता, युद्धासाठी सज्ज, शस्त्र तोंड, दात, ओठ, आणि डोळ्यांमध्ये धरून. तो महान ग्रह, दैत्यांसमोर उभा राहून हसला; काही घोड्यांवर, काही हत्तीवर आरूढ झाले. काही सिंह आणि वाघावर, काही वराह आणि भालूवर, काही गाढव आणि उंटावर, तर काही जंगली प्राण्यांना वाहन म्हणून वापरत होते. इतर दैत्य पायदळ होते, भयानक आणि विकृत चेहऱ्याचे; काही एक पायाचे, काही अर्ध्या पायाचे, आणि ते युद्धासाठी नाचत होते. बरेचजण हातावर हात मारत, काही शिंग फुंकत; प्रमुख दानवांनी उत्साही वाघाच्या गर्जनेने गर्जना केली. त्यांनी भयानक गदा, लोखंडी मूसळ, दगड, ओखळी हातात घेतली, आणि हातांना गदा आकार देऊन देवांना धमकावले. ते दोर, भाले, मूसळ, भाले, कुकरी, कुऱ्हाड, शतहंता आणि बहु-पल्ल्याच्या हत्यारांशी खेळत होते. अशा प्रकारे, देव आणि दानवांच्या सैन्यांनी युद्धासाठी भव्य तयारी केली, आणि दिव्य शक्ती, शस्त्र, आणि उत्साहाने दोन्ही बाजूंनी रणभूमी सज्ज झाली.