त्यावेळी विष्णूचा दिव्य रूप प्रकट झाला. त्याचा रंग पावसाळी ढगासारखा गडद होता, केस ढगांच्या तंतूसारखे दिसत होते, आणि त्याच्या तेजामुळे आणि शरीरामुळे तो काळ्या पर्वतासारखा भासला. त्याने तेजस्वी पिवळ्या वस्त्र परिधान केले होते, वितळलेल्या सोन्याच्या अलंकारांनी सजलेला होता; त्याचे शरीर धुर आणि सावलीसारखे काळे, आणि तो युगाच्या अंताच्या अग्नीप्रमाणे उभा होता. त्याच्या खांद्यांची चौपट वाढ होती, केस मुकुटाने झाकलेले होते, आणि तो सोन्यासारख्या शस्त्रांनी शोभायमान होता. सूर्य आणि चंद्राच्या प्रकाशात न्हालेला, पर्वताच्या शिखरासारखा उंच, त्याच्या हातात नंदक तलवार, आणि बाण विषारी नागांसारखे होते. विविध शस्त्रांनी आणि अपार शक्तीने शोभायमान, शंख, चक्र, गदा धारण केलेला, विष्णूचा पर्वत, पृथ्वीचा मूळ, भाग्याचा वृक्ष, शार्ङ्ग धनुष्य त्याचा शिंगासारखा होता. त्याने देवांच्या इच्छा पूर्ण केल्या, त्याच्या फांद्या स्वर्गातील स्त्रियांसारख्या सुंदर, सर्व जगांचा प्रिय, सर्व प्राण्यांना मोहवणारा. अनेक उडणाऱ्या महालांच्या शिखरांनी सजलेला, ढग आणि जलाचा अमृत ओसंडून वाहणारा, ज्ञान आणि अहंकाराच्या सारात स्थिर, महत्त्वाच्या तत्त्वांचा अंकुर. विशेष पानांनी झाकलेला, ग्रह आणि तारकांनी फुललेला, राक्षसांच्या जगाचा महान खोड, मानवांच्या जगाला उजळणारा. तो समुद्रासारखा गर्जना करतो, त्याचा पाया पाताळासारखा विशाल, सिंह-राजांच्या दोरांनी ताणलेला, पंखधारी जीवांनी वेढलेला. तो सद्गुण आणि अर्थाच्या सुगंधाने समृद्ध, सर्व जगांचा महान वृक्ष, अव्यक्त आणि अंतहीन जल, प्रकट अहंकार त्याचा फेस. महातत्त्वांच्या लाटांचा समूह, ग्रह आणि तारकांनी फुगणारा, उडणाऱ्या महालांनी व्यापलेला, ढगांच्या गोंगाटाने भरलेला. जीव, मासे यांच्या समूहांनी भरलेला, पर्वत आणि शंखांच्या कुळांनी जोडलेला, तीन गुणांचा भोवळ, सर्व जगांना गिळणारा महान व्हेल. वीर वृक्ष, वेल्या, झुडुपांची जंगले, नागांनी ओढलेली समुद्रफुले, बाराही सूर्यांचा महान प्रदेश, अकरा रुद्रांची नगरी. आठ वसु आणि पर्वतांनी युक्त, तीन जगांच्या जलाचा महान समुद्र, संध्याकाळच्या असंख्य लाटांनी मिसळलेला, सुपर्णाच्या वाऱ्याने सेवा मिळणारा. दैत्य, राक्षस, यक्ष, नाग, आणि महान जलीय जीवांच्या समूहांनी भरलेला, सर्व सुंदर स्त्रियांनी अलंकृत, ब्रह्माच्या अपार शक्तीने संपन्न. सुंदरता, कीर्ती, तेज, भाग्याने शोभायमान नद्या, काळ, योगशक्ती, मोठ्या लाटा, संहार आणि सृष्टीच्या शक्तीने उसळणारा. योगाचा अथांग समुद्र, नारायणाचा महान समुद्र, देवांचा देव, वरदाता, भक्तांना भक्तीने पोसणारा. कृपा देणारा, शांती आणि शुभता आणणारा, हर्यश्वाच्या रथाने सेवित, गरुडाच्या ध्वजाखाली सेवा मिळणारा. ग्रह, चंद्र, सूर्यांनी अलंकृत, मंदर पर्वतासारख्या महान नागाने वेढलेला, अंतहीन किरणांनी जोडलेला, मेरूच्या गुहेत विशाल. तारकांच्या अद्भुत फुलांनी सजलेला, ग्रह आणि नक्षत्रांनी सुंदर, संकटात निर्भयता देणारा, त्या आकाशात जिथे देव, दैत्यांनी पराभूत झाले होते, निवास करत होते. तेथे देवांनी त्या दिव्य पुरुषाला पाहिले, तो स्वर्गीय, जग व्यापणाऱ्या रथात उभा होता; सर्व देव, इंद्रासह, हात जोडून श्रद्धेने नमस्कार केला. विजयाचा घोष करून, त्यांनी त्याच्याकडे आश्रय मागितला; त्यांच्या शब्द ऐकून, विष्णू, देवांचा देव, उत्तर दिले. त्याने मनात ठरवले की, महान युद्धात दानवांचा संहार करायचा; विष्णू आकाशात उभा राहून, आपले सर्वोच्च रूप धारण केले. त्याने सर्व देवांना प्रणवपूर्वक सांगितले: "शांतीने जावे, तुम्हाला आशीर्वाद, भय करू नका, हे मरुतांच्या समूहा." "सर्व दानव मी जिंकले आहेत; तीनही जग तुमच्या ताब्यात असू द्या." विष्णूच्या सत्य वचनांनी देव आनंदित झाले. देवांना अमृतासारखा आनंद लाभला; मग अंधार नाहीसा झाला, आणि ढग विरळले. शुभ वारे वाहू लागले, दहा दिशांना शांती मिळाली, शुद्ध प्रकाश चमकला, आणि चंद्र उजवीकडे फिरू लागला. ग्रहांचा संघर्ष थांबला, नद्या शांत झाल्या, मार्ग स्पष्ट झाले, आणि तीन देववर्ग शुद्ध झाले. नद्या योग्य रीतीने वाहू लागल्या, समुद्र स्थिर राहिले, आणि मानवांच्या अंतःकरणात शुद्ध इंद्रिये जागृत झाली. महान ऋषी, दुःखमुक्त, वेदांचा उच्चार करू लागले; यज्ञात अग्नीने आहुती स्वीकारली आणि शुभ झाला. जग धर्मात स्थिर झाले, हृदयात आनंद भरला, विष्णूच्या शत्रू संहाराच्या वचन ऐकून. मग, विष्णूची आश्वासक वचने ऐकून, दैत्य आणि दानवांनी युद्ध आणि विजयासाठी मोठी तयारी केली. माझ्यासाठी एक सुवर्णाचा रथ तयार होता, साडेतीन योजन लांब, अविनाशी, चार मोठ्या चाकांनी, विशाल आणि भव्य, बलाढ्य जुवाने बांधलेला. त्यात घंट्यांचा आवाज घुमत होता, वाघ आणि बिबट्याच्या कातड्यांनी सजलेला, रत्नांचे जाळे आणि सोन्याच्या गजांनी सुंदरतेने चमकत होता. तो हरिणांच्या कळपांनी घेरलेला, पक्ष्यांच्या रांगेने शोभायमान, दिव्य बाणांच्या भांड्यांनी सजलेला, आणि विजेच्या ढगासारखा आवाज करत होता. त्याचा अक्ष मोठा आणि श्रेष्ठ, आकाशासारखा, गदा आणि लोखंडी गजांनी भरलेला, जणू साकार समुद्रच होता. सोन्याच्या बाजूबंद आणि कंगनांनी अलंकृत, सोन्याच्या गोल गजांनी सजलेला, झेंडे आणि ध्वजांनी सुशोभित, सूर्य आणि मंदर पर्वतासारखा. काही ठिकाणी तो हत्तीच्या राजासारखा दिसत होता, सिंहाच्या तेजाने चमकत होता, हजार भाल्यांनी जोडलेला, आणि पूर्ण वादळी ढगासारखा घुमत होता. तो तेजस्वी, दिव्य, आकाशात जाणारा रथ, शत्रूंच्या रथांना धडक देणारा, उत्साही योद्ध्याने आरोहित केला, मेरू पर्वतावर सूर्याप्रमाणे चमकत होता. तो संपूर्ण रथ, सुवर्णाचा, पर्वतासारखा विशाल, रुंद आणि दूरवर पसरलेला, निर्बंध, काळ्या काजळाच्या ढिगाप्रमाणे भासला.