त्या वेळी, महात्मा नरसिंह—जणू काळच चक्र घेऊन अवतरला आहे, सिंहाचे रूप लपवलेले, अग्नी जसा राखेत दडलेला असतो तसा—असा प्रकट झाला. हिरण्यकशिपूचा पुत्र, दिव्य दृष्टिसंपन्न, तेजस्वी प्रह्लादाने त्या सिंहरूपी देवतेचे आगमन पाहिले. हा अपूर्व, सुवर्ण पर्वतासारखा तेजस्वी रूप पाहून सर्व दानव आणि स्वतः हिरण्यकशिपूही आश्चर्यचकित झाले. बलवान राजा, दैत्यांचा मूळ पुरुष, म्हणाला, "हे सिंहरूप आम्ही कधी ऐकले नाही, कधी पाहिलेही नाही. हे कोणते दिव्य रूप आहे जे अप्रकटातून प्रकट झाले आहे? हे भयावह आहे, दैत्यांचा संहार करण्यास समर्थ आहे आणि माझ्या मनाला हादरवून टाकते." त्या सिंहरूपी स्वरूपात देवता, समुद्र, सर्व नद्या, हिमालय, परियात्र आणि इतर सर्व प्राचीन पर्वत वास करत आहेत. चंद्र आणि त्याचे तारकासमूह, सूर्य व वसूंनी युक्त, कुबेर, वरुण, यम, इंद्र, शचीपती—सर्वजण त्या रूपात आहेत. मरुतगण, दिव्य गंधर्व, तपस्वी ऋषी, नाग, यक्ष, पिशाच, आणि भयंकर शक्तीचे राक्षसही त्यात सामावले आहेत. ब्रह्मदेव आणि पशुपती त्या सिंहाच्या कपाळावर संचार करत आहेत, तसेच सर्व जंगम-अजंगम प्राणीही त्यात आहेत. "तू, आम्ही, आणि सर्व दैत्यगण, शेकडो आकाशमार्गी रथांनी वेढलेले, तुझे संमेलनही येथेच आहे," असे प्रह्लाद सांगतो. "तीनही लोक, राजन्, आणि त्यांच्या सनातन व्यवस्था, हे सर्व नरसिंहाच्या या स्वरूपात दिसतात; संपूर्ण विश्वच या रूपात सामावले आहे." "येथे प्रजापती, महात्मा मनू, ग्रह, योगशक्ती, वृक्ष, आपत्तीचा काळ, धैर्य, बुद्धी, सुख, सत्य, तप, संयम—all येथे आहेत. प्रसिद्ध सनत्कुमार, सर्व देवता, सर्व ऋषी, क्रोध, काम, आनंद, धर्म, मोह, आणि सर्व पितरही येथे आहेत." प्रह्लादाची ही वाणी ऐकून हिरण्यकशिपूने, दैत्यांचा स्वामी, सर्व दानव व त्यांच्या नेत्यांना उद्देशून सांगितले, "या अपूर्व रूप असलेल्या सिंहाला पकडा! जर काही शंका असेल, तर त्याचा वध करा; तो वनात संचारतो." तेव्हा सर्व दानवगण आनंदित होऊन त्या भयंकर सिंहाभोवती जमले आणि आपली शक्ती दाखवून त्याला घाबरवू लागले. मग नरसिंहाने सिंहासारखा प्रचंड गर्जना केली आणि त्याच्या तोंडातून मृत्यूसारखा उग्र आवाज निघाला; त्या गर्जनेने दैवी सभा उद्ध्वस्त झाली. सभेचा संहार होत असताना, हिरण्यकशिपू स्वतःच सिंहावर शस्त्रांचा वर्षाव करू लागला—त्याच्या डोळ्यांत प्रचंड क्रोध होता. त्याने सर्व शस्त्रे वापरली—भयंकर दंडमंत्र, तीव्र कालचक्र, आणि परम विष्णुचक्र. त्यानंतर ब्रह्मदेवाचे प्रचंड अस्त्र, त्रैलोक्य जाळणारा महान अग्नी, अद्भुत वज्र—कोरड्या व ओल्या स्वरूपात—ही शस्त्रे वापरली. त्याने भयंकर त्रिशूल, हाडांचे अस्त्र, गदा, भ्रमित करणारे, वाळवणारे, जाळणारे, शोकदायक अशी अस्त्रे वापरली. वायू-अस्त्र, मंथन अस्त्र, कवटी अस्त्र, सेवक अस्त्र, अजेय भाला, क्रौंच अस्त्रही त्याने सोडली. ब्रह्मशिर, सोम, शिशिर, कंपन, शतन, त्वष्ट्र, सुभैरव—ही सर्व अस्त्रे त्याने सोडली. कालमुद्गर, अचल अक्षोभ्य, बलवान तापन, संवर्तन, मोह, आणि परम मायाधर अस्त्रेही वापरली. गंधर्व अस्त्र, प्रिय असिरत्न, नंदक, प्रस्वपन, प्रमथन, उत्तम वरुण अस्त्र, आणि कोणालाही न जिंकता येणारे पाशुपत अस्त्रही त्याने सोडले. हयशिर अस्त्र, ब्रह्म अस्त्र, नारायण अस्त्र, इंद्र अस्त्र, आणि अद्भुत सर्पास्त्रही त्याने वापरली. अपराजेय पैशाच अस्त्र, शोषण, शमन, बलवान भावना, प्रस्थापन, विकंपन—ही सर्व अस्त्रेही त्याने सोडली. हिरण्यकशिपूने ही सर्व दिव्य अस्त्रे नरसिंहावर जणू तेजस्वी अग्नीत आहुती टाकावी तशी सोडली. या प्रज्वलित अस्त्रांनी त्या असुरश्रेष्ठाने सिंहाला वेढले, जणू उन्हाळ्यात हिमालय पर्वत सूर्याच्या किरणांनी वेढला जातो. मग, दैत्यांची सेना जणू क्रोधाच्या वाऱ्याने उसळली आणि क्षणात समुद्राने मेनक पर्वतावर धावावे तसे त्या सिंहावर तुटून पडली. त्यांनी भाले, फास, तलवारी, गदा, मुसळ, वज्र, चाबूक, जळते ओंडके आणि मोठी झाडे—यांचा वापर केला. मुसळ, गोफणफेक दगड, मोठे शिळ, खल, पर्वतशिखरे, जळती शतघ्नी, आणि भयंकर गदा—ही शस्त्रेही त्यांनी वापरली. दानवगण हातात फास घेऊन, इंद्राच्या वज्रासारख्या वेगाने, हात उंचावून, त्रिशिर नागफासांसारखे सर्वत्र उभे राहिले. त्यांच्या शरीरांवर सोन्याच्या माळा, पिवळ्या वस्त्रात ते तेजस्वी, कंबरेला मोत्यांच्या माळा—ते रुंद पंखांच्या राजहंसासारखे शोभून दिसत होते. त्यांच्यातील काही वायूप्रमाणे चपळ, भव्य कंकण, मुकुट, व बांगड्या परिधान केलेले, त्यांच्या डोक्याभोवती उगवत्या सूर्याच्या किरणांसारखे तेज चमकत होते. काहींच्या मुखावर गाढवाचे, काहींच्या मगरीचे व विषारी सर्पाचे, काहींच्या हरिणाचे, तर काहींच्या डुकराचे मुख होते. काहींच्या मुखावर उगवत्या सूर्याचे तेज, काहींच्या धूमकेतूसारखे, काहींच्या अर्धचंद्रासारखे, काहींच्या मुखावर अग्नीप्रमाणे ज्वाळा होत्या. काहींचे मुख हंस व कोंबड्यासारखे, मोठे उघडे आणि भयंकर; काहींचे सिंहासारखे, ओठ चाटणारे; काहींचे कावळा व गिधाडासारखे. काहींना दोन जीभा, वाकडी डोकी, उल्का-प्रमाणे तोंड, तर काही बलवान दानवांना मोठ्या शार्कसारखे तोंड, अभिमानाने फुगलेले होते. त्यांची शरीरं पर्वतासारखी विशाल असूनही, त्यांनी सिंहावर बाणांचा वर्षाव केला, तरी तो अजिंक्य सिंहराज युद्धात अजिबात विचलित झाला नाही.