त्या दिवशी हिरण्यकशिपूच्या राजसभेच्या परिसरात निसर्गाची अप्रतिम शोभा दिसत होती. तिथे वरुण वृक्ष, वत्सनाभ, फणसाचे झाड, चंदन, कदंब, सुमनस, कडुनिंब, पिंपळ आणि तिंडुक अशी विविध झाडे फुलली होती. पारिजात, लोध्र, जाई, भद्रदारु, आवळा, जांभूळ, कुचा आणि शैलवालुक यांसारखी अनेक झाडेही तिथे होती. खजूर, नारळ, हरितकी, विभीतक, काळियक, द्रुकाल, हिंग आणि पारियात्रक यांचीही शोभा तिथे दिसत होती. मंदार, कुंद, लक्त, पतंग, कुटज, तसेच लाल कुरंटक, निळ्या रंगाची झाडे आणि अगरू यांनी तो परिसर सजलेला होता. कदंब, भव्य, डाळिंब, बीजपूरक, सप्तपर्ण आणि बेल या वृक्षांभोवती मधमाशांचा गूंज ऐकू येत होता. अशोक, तमाळ, विविध वेलींनी व्यापलेली झुडपे, आणि अनेक मधूक, सप्तपर्ण, तसेच दूधाळ रस असणारी झाडेही तिथे होती. असंख्य प्रकारच्या वेलींवर पानं, फुलं आणि फळं लटकत होती; तसेच अनेक वन्य झाडेही तिथे वाढलेली होती. या सर्व झाडांवर विविध रंगांची फुले आणि फळे डोलत होती. चकोर पक्षी, कमळ, मद्यपानाने मतवाले झालेल्या कोकिळा आणि साळुंक्या या परिसरात वावरत होत्या. फुलांनी लगडलेल्या फांद्यांवर लाल, पिवळ्या, आणि कडाक्याच्या रंगात रंगलेले पक्षी बसलेले होते. जीवाजीविक पक्षी एकमेकांकडे पाहत आनंदित होत होते. या अद्भुत सभागृहात, दैत्यांचा अधिपती हिरण्यकशिपू उपस्थित होता. त्याच्या सभोवती हजारो स्त्रिया सुंदर अलंकार आणि वस्त्रांनी सजलेल्या होत्या. त्याच्या मुकुटावर अमूल्य रत्नं आणि हिरे चमकत होते, कानात तेजस्वी कुंडले लटकत होती. तो एका दिव्य आसनावर बसला होता, जे तेजस्वी सूर्याप्रमाणे झळकत होते आणि स्वर्गीय गाद्यांनी आच्छादलेले होते. त्या ठिकाणी मंद, दिव्य सुगंध वाहणारा वारा वाहत होता. त्या वेळेस, श्रेष्ठ गंधर्वांनी हिरण्यकशिपूच्या गौरवासाठी दिव्य गीते गायली. विश्वाची, सहजन्या, प्रम्लोचा, सौरभेयी, समीची, पुंजिकस्थली, मिश्रकेशी, रंभा, चित्रलेखा, शुचिस्मिता, चारुकेशी, घृताची, मेनका आणि उर्वशी या प्रसिद्ध अप्सरा, तसेच हजारो इतर नृत्य-गायनकुशल अप्सरा, हिरण्यकशिपूची सेवा करत होत्या. त्या दिव्य सभागृहात, महाबली, बलाढ्य भुजांचा हिरण्यकशिपू, दैत्यांचा राजा, बसला होता. दितीच्या सर्व पुत्रांनी, वरप्राप्त होऊन, त्याची पूजा केली. त्याच्या अद्वितीय कृत्यांमुळे शेकडो-हजारो दैत्य त्याच्याभोवती गोळा झाले होते—बळी, विरोचन, पृथ्वीपुत्र नरक, प्रह्लाद, विप्रचित्ती, गविष्ठ, सुरहंता, सुनामा, प्रमती, सुमती, घटोदर, महापार्श्व, क्रथन, पिठर, विश्वरूप, सुरूप, स्वबल, महाबल, दशग्रीव, वाली, मेघवासा, घटास्य, अकंपन, प्रजन, इंद्रतापन—हे सर्व दैत्य आणि दानव तेजस्वी कुंडले आणि हारांनी अलंकृत होऊन, व्रतस्थ, वाक्पटू आणि अमरतेच्या वरांनी मुक्त झालेले, हिरण्यकशिपूची सेवा करत होते. हे सर्व दिव्य अलंकारांनी सजलेले, विविध आकारांच्या, तेजस्वी विमानांमध्ये येऊन, त्या महानात्म्याची भक्ती करत होते. त्यांची शरीरं महेंद्रासारखी बलवान, अद्भुत कंकणांनी सजलेली, दितीचे पुत्र, सर्व प्रकारे हिरण्यकशिपूची पूजा करत होते. त्या दिव्य सभागृहात, पर्वतासारखे विशाल असुर, सुवर्ण शरीरांनी झळकत होते. हिरण्यकशिपूची ही महिमा—दैत्यांचा सिंह—कधी ऐकली किंवा पाहिली नव्हती, इतकी अद्वितीय होती. सुवर्ण-रौप्याने मढवलेल्या, रत्नजडित मार्गांनी सजलेल्या मंचावरून, हिरण्यकशिपूने रत्नांनी जडवलेल्या खिडक्यांनी उजळलेल्या सभागृहाकडे पाहिले. त्याने दितीपुत्राला, शुद्ध सुवर्णहारांनी अलंकृत, सूर्याप्रमाणे तेजस्वी, शेकडो-हजारो दैत्यांनी वेढलेला पाहिले. तेव्हा, त्या क्षणी, एक अद्भुत तेजस्वी स्वरूप प्रकट झाले—काळचक्रासारखे, सिंहाचा आकार लपवलेले, अग्नी जणू राखेखाली दडलेला असावा तसे. हिरण्यकशिपूचा पुत्र, प्रह्लाद, दिव्य दृष्टीने, आलेल्या त्या सिंहस्वरूप देवाचे दर्शन घेतले. त्या अभूतपूर्व, सुवर्ण पर्वतासारख्या रूपाचे दर्शन घेऊन सर्व दानव आणि हिरण्यकशिपू आश्चर्यचकित झाले. "हे बलाढ्य राजा, दैत्यांचा मूळ पुरुष, आम्ही कधीही ऐकले नाही किंवा पाहिले नाही असे हे सिंहस्वरूप आहे. हे कोणते दिव्य रूप, अव्यक्तातून प्रकट झालेले, भीषण आणि दैत्यांचा संहार करण्यास समर्थ? हे माझ्या मनाचा संतुलन ढासळवत आहे. या रूपातच सर्व देवता, समुद्र, नद्या, हिमालय, पारियात्र, आणि इतर सर्व पूर्वज पर्वत वास करतात. चंद्र-तारका, सूर्य-वसु, कुबेर, वरुण, यम, इंद्र, शचीपती हे सर्व येथेच आहेत. मरुत, दिव्य गंधर्व, तपस्वी ऋषी, नाग, यक्ष, पिशाच्च, भयंकर राक्षस हेही या रूपात समाविष्ट आहेत. ब्रह्मा आणि पशुपती देव त्याच्या कपाळावर फिरतात, तसेच जड-चेतन सर्व प्राणीही. आम्ही, आमचे सर्व दैत्यगण, शेकडो विमानांनी वेढलेले, आमची ही सभा, हे सर्वही या रूपात सामावलेले आहेत." अशा प्रकारे, त्या दिव्य सभागृहात, हिरण्यकशिपू आणि सर्व दैत्य, त्या अद्भुत सिंहस्वरूप देवाच्या दर्शनाने स्तंभित झाले.