पराक्रमी प्रभू त्या दिव्य सभागृहात प्रवेशला, आणि त्याने तिथे अनेक प्रकारच्या वृक्षांचे दर्शन घेतले—फुलांनी सुगंधित आणि फळांनी स्वादिष्ट अशा. सभागृहात तलाव दिसले, जे ना फार थंड होते, ना फार गरम; आणि सर्व पवित्र जलस्रोत तिथे उपस्थित होते. त्या तलावांमध्ये कमळ, जलकुंभ, शंभर पाकळ्यांचे सुवासिक फूल, लाल कुळया, निळ्या कुमुदांनी झाकलेले होते. तिथे सुंदर धर्तराष्ट्र पक्षी, राजहंस, प्रिय कारण्डव, चक्रवाक, सारस आणि कुरर पक्षी गूढतेने विहरत होते. काही पक्षी पारदर्शक क्रिस्टलसारखे, पिवळ्या फुलांसारखे, अनेक हंस त्यांचे गुणगान करत होते, आणि सारस पक्ष्यांचा आवाज सभागृहात भरून राहिला होता. सभागृहाच्या पर्वतशिखरांवर शुभ्र, सुगंधित वेलींनी भरगच्च फुलांचे गुच्छ लावले होते—केतकी, अशोक, सरळ, पुन्नाग, तिलक, अर्जुन, आंबा, निप, प्रस्थपुष्प, कदंब, बकुळ, धवा; प्रियंगू, पाटल, शाल्मली, हरिद्रा, साल, ताल, तमाळ, मनमोहक चंपक; आणि इतर फुलांनी बहरलेले वृक्ष, तसेच प्रवाळ वृक्ष आणि इतर झाडे जणू ज्वालामुखीप्रमाणे तेजाने उजळून निघाली होती. ठिकठिकाणी मजबूत खोडांची, सुंदर फांद्यांची, अनेक पाम वृक्षांसारखी उंच झाडे होती; विविध रंगांची—काळी, अशोक वृक्ष, वरुण, वत्सनाभ, फणस, चंदन, कदंब, सुमनस, नीम, पिंपळ, तिंदूक. तिथे पारिजात, लोढ्र, जाई, भद्रदारु, आवळा, जांभूळ, कुचा, शैलवालुका; तसेच खजूर, नारळ, हरितकी, विभितक, काळियक, द्रुकाल, हिंग, पारियात्रक वृक्ष होते. मंदार, कुंद, लक्त, पतंग, कुटज, लाल कुरंटक, निळ्या वृक्षांसह अगरू; कदंब, भाव्य, डाळिंब, बीजपूरक, सप्तपर्ण, बिल्व, मधमाशांनी वेढलेले; अशोक, तमाळ, विविध झुडपे व वेलींनी आच्छादित, मधूक, सप्तपर्ण, दूधाळ रस असलेली झाडे; अनेक प्रकारच्या वेल्या, पान, फूल, फळांनी युक्त; आणि जंगलात उगवलेल्या अनेक वृक्ष. हे सर्व वृक्ष विविध फुलांनी व फळांनी सजलेले, सभोवती चमकत होते; चकोर पक्षी, कमळ, मद्यपान केलेले कोकिळ, तारा पक्षी यांच्यामुळे वातावरण आनंदित झाले होते. मोठ्या वृक्षांच्या फुलांनी बहरलेल्या फांद्या, त्यावर लाल, पिवळ्या, कडू रंगातील पक्षी बसलेले; जीवाजीविका पक्षी आनंदाने एकमेकांकडे पाहत होते. याच दिव्य सभागृहात हिरण्यकशिपू, दैत्यांचा अधिपती, उपस्थित होता. त्याच्या सभोवती हजारो स्त्रिया, अद्भुत अलंकार व वस्त्रांनी सजलेली, त्याच्या मुकुटात अमूल्य रत्न व वज्रांची झळ, कानात ज्वालासारखे कुंडले. तो एका दिव्य आसनावर बसला होता, आकाराने साधा, पण सूर्याप्रमाणे तेजस्वी, स्वर्गीय गाद्यांनी आच्छादित. तेथे दिव्य सुगंध घेऊन एक मंद वारा वाहत होता, आणि हिरण्यकशिपू आपल्या ज्वालासारख्या कानकुंडलांसह आसनावर विराजमान होता. त्या वेळी श्रेष्ठ गांधर्व दिव्य गीतांनी हिरण्यकशिपूचे स्तुतीपर गान करत होते. विश्वाची, सहजन्या, प्रम्लोचा—या प्रसिद्ध अप्सरा, सोबत सौरभेयी, समीची, पुण्जिकस्थली; मिश्रकेशी, रंभा, चित्रलेखा, शुचिस्मिता, चारुकेशी, घृताची, मेनका आणि उर्वशी—हजारो अप्सरा, नृत्य व गानात पारंगत, राजा हिरण्यकशिपूची सेवा करत होत्या. तेथे, शक्तिशाली भुजांचा हिरण्यकशिपू, सर्व दितीपुत्रांनी प्राप्त वरदानांनी त्याची पूजा केली. त्याच्या अद्वितीय कृत्यांना शेकडो-हजारो दैत्य व दानव जमले—बळी, विरोचन, नरक, पृथ्वीपुत्र; प्रह्लाद, विप्रचित्ती, गविष्ठ, सुरहंता, सुनामा, प्रमती, सुमती; घटोदर, महापार्श्व, क्रथन, पिठर, विश्वरूप, सुरूप, स्वबल, महाबल; दशग्रीव, वाली, मेघवासा, घटास्य, अकंपन, प्रजन, इंद्रतापन. सर्व दैत्य-दानव, ज्वालासारख्या कानकुंडलांनी व हारांनी सजलेले, वाक्पटू, व्रतस्थ; सर्व वीर, वरप्राप्त, मृत्यूपासून मुक्त, हिरण्यकशिपूची सेवा करतात. दिव्य अलंकारांनी युक्त, ते महानात्म्याची पूजा करतात; विविध आकाराच्या, अग्नीप्रमाणे तेजस्वी, दिव्य विमानांत येऊन उपस्थित होतात. सर्व, महेंद्रासारख्या शरीरांनी, अद्भुत कंकणांनी सजलेले, दितीपुत्र, विविध प्रकारे त्याची पूजा करतात. त्या दिव्य सभागृहात, पर्वतासारख्या विशाल असुर, सुवर्ण शरीरांनी, सूर्याप्रमाणे तेजाने झळकतात. हिरण्यकशिपूची महिमा अशी होती, जी पूर्वी कधी ऐकली किंवा पाहिली नव्हती—दैत्यांचा सिंह, उच्चात्मा. सुवर्ण व रौप्याने सजवलेल्या मंचावर, रत्नजडित मार्ग, दिव्य रत्नांनी जडित खिडक्यांनी उजळलेली सभा, प्राण्यांचा अधिपती त्या सभागृहाचा आनंद घेत होता. त्याने दितीपुत्राला पाहिले, ज्याचे शरीर शुद्ध सुवर्ण हारांनी सजलेले, सूर्याप्रमाणे तेजस्वी, शेकडो-हजारो दैत्य त्याच्या सेवेत उपस्थित होते.