हे सर्व देवांनी आणि त्यांच्या प्रमुखांनी, युद्धात पराक्रमी आणि मोहक असलेल्या, मोरावर आरूढ असलेल्या, बाजूबंद घालणाऱ्या आणि उजव्या ध्वजाचे धारक असलेल्या, अत्यंत शक्तिमान, परम शौर्यवान आणि करुणामय असलेल्या कुमाराला नमस्कार आणि वंदन केले. त्यांनी यज्ञाचा अधिपती, कर्मनिष्ठ, कुमाराची स्तुती केली आणि नम्रपणे वाकले. त्यावर, षडमुख स्कंदाने, प्रसन्न होऊन, शुद्ध नेत्रांनी त्यांच्याकडे पाहिले आणि म्हणाला, "मी तुमच्या शत्रूंचा नाश करीन; चिंता करू नका." "देवांनो, तुम्हाला कोणता वर द्यावा?" असे विचारले, "तुम्ही संतुष्ट आहात, मनापासून हवे ते मागा, जरी ते कठीण असले तरी." त्यावर सर्व देवांनी, महान आत्म्याच्या कुमाराकडे मन लावून, नम्रपणे सांगितले, "तारक नावाचा दैत्यराज, जो सर्व देवकुलांचा संहार करणारा, शक्तिशाली, अजिंक्य, दुष्ट, अत्यंत क्रोधी आहे—त्याचा नाश कर, हेच आमचे मनापासूनचे इच्छित, आमच्या भयाचा नाश करणारे." कुमाराने "तथास्तु" म्हणत हे स्वीकारले आणि सर्व देवसेनांसह, देवांच्या स्तुतींनी गौरवित होत, विश्वाचा अधिपती निघून गेला. तारकाचा संहार करण्यासाठी, इंद्राने सहाय्य मिळवून पुढे पाठवले. त्याने दैत्यांचा सिंह, कठोर वाणी बोलणारा, भीतीविरहित आणि भयानक दूत तारकाकडे पाठवला. हा दूत दैत्याला म्हणाला, "इंद्र, देवांचा स्वामी, तुझ्याशी बोलतो आहे, हे दैत्यध्वज, स्वर्गाचा स्वामी; हे ऐकून, तारकासुराने आपल्या प्रचंड शक्तीनुसार वागले." "हे दानवा, तू जगाला त्रास देऊन पाप मिळवले आहेस—आज मी तुझा शासक आणि त्रैलोक्याचा राजा, तुझा दंडकर्ता आहे." हे दूताचे शब्द ऐकून, तारकाच्या डोळ्यांत क्रोधाने लाल झाल्या; त्याचा दुष्ट मन, जवळजवळ गौरव हरवलेला, दूताला म्हणाला, "इंद्रा, मी तुझी शौर्यशक्ती शेकडो वेळा युद्धात पाहिली आहे; तू लाज नसल्यामुळे, तुला लाज वाटत नाही, हे इंद्रा, तुझे मन दुष्ट आहे." दूताने हे बोलून निघून गेल्यावर, दानवाने विचार केला, "इंद्राला कुठेही आधार मिळत नाही, म्हणूनच तो असे बोलतो." "तो इंद्र, पराजित झाल्यावर, कुठून तरी उठत नाही; तो आधार शोधतो. दुष्टाने वाईट शकुन आणि आपल्या वाईट कर्मांचे दर्शन घेतले." त्याने पृथ्वीवर धुळीचा पाऊस, आकाशातून रक्ताचा वर्षाव, हात आणि डोळे थरथरणे, तोंड कोरडे होणे, आणि मन गोंधळलेले पाहिले. त्याने आपल्या प्रियांच्या कमळासारख्या चेहऱ्यांचा रंग फिका झालेला, आणि दुष्ट, भयानक प्राण्यांना, वाईट ज्ञान असलेले पाहिले. असे विचार करून, दितीपुत्राने काळजी सोडली, तोपर्यंत हत्तींच्या सैन्याचा भीषण आवाज आणि घंटांचा गजर झाला. त्याने घोड्यांच्या पावलांनी धुळीने पिवळी झालेली पृथ्वी, वेगाने धावणाऱ्या रथांच्या ध्वजांनी सजलेली पाहिली. आकाशात अद्भुत आकाराचे विमान, त्यांच्या दिव्य पंख्यांनी झुलत होते; त्या सैन्याला अलंकारांनी सजवलेले आणि किन्नरांच्या गाण्यांनी गुंजलेले पाहिले. विविध वृक्षांच्या फुलांचे गुच्छ, शस्त्रांनी सज्ज, उजळ कवचांनी तेजस्वी असे सैन्य त्याने पाहिले. स्वर्गवासींच्या सैन्याचा जयघोष, स्तुती, विविध वाद्यांचे आवाज, आणि बडव्यांच्या शौर्यपूर्ण गाण्यांनी भरलेले सैन्य, दैत्याने आपल्या राजवाड्यातून पाहिले. त्याच्या मनात हलका गोंधळ निर्माण झाला; तो विचार करू लागला, "हा अद्वितीय योद्धा कोण आहे, ज्याचा मी अजून पराभव केला नाही?" चिंता वाढत असताना, त्याने बडव्यांच्या कठोर शब्द ऐकले, जे त्याच्या मनाला छेदून गेले: "जय हो, तुझ्या अतुलनीय शक्तीचा तेज झळकत आहे, युद्धात तुझे भयंकर हात! हे कुमार, देवांचा आनंद, देवांच्या कमळासारख्या चेहऱ्यांना फुलवणारा चंद्र, जय हो! दानवांच्या वंशाचा महासागर वाळवणारा अग्नि, जय हो! षडमुख, तुझ्या मधुर आवाजाने गूंजणाऱ्या मोररथाला, देवांच्या मुकुटांना तुझ्या पायांच्या नखांनी उजळवणाऱ्या आसनाला, तुझ्या सुंदर शिरोभूषणावर ताज्या, उजळ कमळांच्या पाकळ्या, दैत्यांच्या असह्य वंशाला वनदाहासारखा, जय हो! विशाखा, स्वामी, सर्व लोकांचा रक्षक, दिव्य सेनांचा प्रमुख, स्कंद, गौरीपुत्र, घंटाप्रिय, सुवर्णालंकारांनी उजळणारा, सूर्यासारखा तेजस्वी, जय हो!" "खेळाच्या सहजतेने सर्व शत्रूंना भयभीत करणारा, सर्व लोकांचा रक्षक, दितीपुत्रांचा आणि तारकाचा संहार करणारा, सात रात्रींचा बालक, जगांच्या दु:खाचा नाश करणारा स्कंद, जय हो!" हे सर्व दिव्य बडव्यांनी मोठ्याने जाहीर केलेले ऐकून, तारकाने ब्रह्माचे शब्द आठवले आणि जाणले, त्याचा मृत्यू आता समीप आहे. हे आठवून, घामाने निथळलेला, मार्ग न पाळणारा पायदळ सैनिक, दुःखाने ग्रस्त मनाने, राजवाडा पटकन सोडून गेला. कालनेमीच्या नेतृत्वाखाली दैत्य, क्रोधाने व्याकुळ, त्यांच्या विभागांमध्ये धावले, आश्चर्यचकित आणि उत्सुक, "योद्ध्यांनो, धावा! त्याला पकडा! युद्धरचना करा!" असे ओरडू लागले. तारकाने कुमाराला पाहून, आपला भयावह रूप दाखवत, विचारले, "बाळा, तू युद्ध करायला आला आहेस, की खेळायला, चेंडू घेऊन?" "तू दैत्यांचा भीषण युद्ध पाहिलेले नाहीस; तू बाळ आहेस, तुझे ज्ञान मर्यादित, लहान गोष्टीच पाहतो." पण कुमार, देवांना आनंदित करत, समोर उभा राहून उत्तर दिले, "ऐक, तारका, शास्त्राचा अर्थ आता तुला दाखवतो." "युद्धात शास्त्राचा अर्थ योद्ध्यांच्या निर्भय कृतीतून दिसतो; माझ्या बालपणाला कमी समजू नको—कधी कधी बाळही काळाचा नाग असतो." "सूर्य, जरी तरुण असला तरी त्याच्याकडे पाहणे कठीण; मीही बाळ असून अजिंक्य आहे. मंत्र जरी लहान अक्षरांचा असला, तरी, दैत्या, त्याचा तेज स्पष्ट दिसतो." कुमाराने हे बोलताच, दैत्याने गदा फेकली; पण कुमाराने आपल्या वज्रासारख्या तेजस्वी शस्त्राने ती परतवली. मग दैत्यराजाने लोखंडी गदा फेकली, पण कार्तिकेय, देवांचा शत्रू संहारक, ती हातात पकडली. षडमुख कार्तिकेयाने आपली गदा दैत्यावर जोरात फेकली; ती लागल्यावर, दैत्य पर्वतराजासारखा थरथरला. मग दैत्याने, युद्धात षडमुखाला अजिंक्य पाहून, मनात विचार केला, "नक्कीच माझा वेळ आला आहे, यात शंका नाही.